به گزارش خبرگزاری تسنیم از کرمانشاه، پریسا محمدی در مراسم بزرگداشت روز شعر و ادب فارسی با گرامیداشت یاد و خاطره شهدای دفاع مقدس و شهدای جنگ‌های تحمیلی علیه ایران، بر نقش شعر در فهم جهان، تجربه‌های درونی انسان و ایجاد پیوندهای انسانی تأکید کرد.
وی ضمن قدردانی از حضور استادان، پیشکسوتان عرصه شعر و ادب و کارکنان اداره‌کل کتابخانه‌های عمومی استان اظهار کرد: برگزاری این مراسم فرصتی برای گردهمایی اهل شعر و ادب است
محمدی با گرامیداشت یاد و خاطره شهدای دفاع مقدس افزود: یاد و خاطره شهدای عزیز دفاع مقدس را گرامی می‌داریم؛ عزیزانی که با اهدای خون پاک خود پرچم ایران را سرافراز نگه داشتند. همچنین یاد و خاطره همه شهدایی را که در جنگ‌های مختلف علیه ملت ایران برای آزادی و اهتزاز پرچم پرافتخار ایران جان خود را تقدیم کردند، گرامی می‌داریم.
وی با اشاره به شهدای کودک و معلم در جریان حملات و بمباران‌ها گفت: در آغاز مهر، جای بسیاری از کودکان و معلمان بی‌گناهی که در بمباران‌ها جان خود را از دست دادند، در میان ما خالی است و امیدواریم راه و آرمان این عزیزان همواره ادامه داشته باشد.
شعر؛ یکی از نخستین صورت‌های خودآگاهی انسان
مدیرکل کتابخانه‌های عمومی استان کرمانشاه شعر را دارای رابطه‌ای دیرینه و عمیق با وجود انسان دانست و عنوان کرد: شعر تنها شیوه‌ای برای آرایش واژه‌ها نیست، بلکه راهی برای فهم جهان، تجربه‌های درونی و معنا بخشیدن به زندگی است.
محمدی عنوان کرد: انسان پیش از آنکه بتواند احساسات پیچیده خود را با زبان منطق و استدلال توضیح دهد، آنها را در قالب آهنگ، تصویر، استعاره و روایت بیان کرده است. از همین رو می‌توان شعر را یکی از نخستین صورت‌های خودآگاهی انسان دانست؛ آیینه‌ای که هم واقعیت بیرونی و هم ژرفای روان انسان را بازتاب می‌دهد.
وی با بیان اینکه زبان روزمره گاهی از بیان کامل برخی تجربه‌های انسانی ناتوان است، گفت: انسان در زندگی با تجربه‌هایی مانند عشق، مرگ، تنهایی، امید، اندوه، غیرت و ترس مواجه می‌شود که زبان عادی نمی‌تواند تمام ابعاد آنها را بیان کند. شعر در چنین لحظاتی امکان می‌دهد احساسات مبهم، پراکنده و حتی متناقض، صورتی قابل فهم پیدا کنند.
محمدی افزود: استعاره‌ها و نمادهای شعری میان تجربه شخصی و معنای عمومی پلی ایجاد می‌کنند. وقتی شاعری از فقدان، عشق یا رنج سخن می‌گوید، تجربه‌ای فردی را به احساسی مشترک تبدیل می‌کند؛ به گونه‌ای که خواننده می‌تواند خود را در کلمات دیگری بازبیابد. بنابراین شعر فقط وسیله بیان نیست، بلکه زمینه‌ای برای همدلی و پیوند انسانی است.
شعر نگاه انسان به جهان را تغییر می‌دهد
وی شعر را عاملی برای دگرگون کردن شیوه ادراک انسان دانست و اظهار کرد: شعر با آشنایی‌زدایی، جهان معمولی را از زاویه‌ای تازه به انسان نشان می‌دهد. در نگاه شاعرانه، باران صرفاً یک پدیده طبیعی، پنجره فقط بخشی از یک ساختمان و جاده تنها مسیری برای عبور نیست؛ هرکدام می‌توانند حامل خاطره، انتظار، جدایی یا امکان باشند.
مدیرکل کتابخانه‌های عمومی استان کرمانشاه تصریح کرد: از این منظر، شعر حساسیت انسان را نسبت به جزئیات زندگی افزایش می‌دهد و او را از زیستن مکانیکی دور می‌کند.
محمدی با بیان اینکه انسان تنها به زنده ماندن قانع نیست، گفت: انسان می‌خواهد بداند چرا زندگی می‌کند، رنج چه معنایی دارد و جایگاه او در جهان چیست. شعر همیشه پاسخ قطعی به این پرسش‌ها نمی‌دهد، اما پرسش‌ها را زنده نگه می‌دارد و به انسان کمک می‌کند با ابهام زندگی کنار بیاید.
وی افزود: گاهی یک شعر بدون ارائه راه‌حل، رنج را قابل تحمل‌تر می‌کند؛ زیرا فرد درمی‌یابد که تجربه او بی‌نام و کاملاً شخصی نیست و دیگران نیز تجربه‌ای مشابه داشته‌اند.
شعر؛ حافظه عاطفی و فرهنگی ملت‌ها
محمدی شعر را حافظه عاطفی و فرهنگی انسان و ملت‌ها دانست و عنوان کرد: ملت‌ها آرزوها، شکست‌ها، ارزش‌ها و تجربه‌های تاریخی خود را در شعر حفظ می‌کنند و از این طریق در برابر فراموشی، خشونت و بی‌معنایی مقاومت می‌کنند.
وی گفت: انسان شعر را می‌آفریند تا خود و جهان را بفهمد و شعر نیز انسان را بازمی‌آفریند؛ زیرا نگاه، زبان و شیوه بودن او را عمیق‌تر می‌کند.
انتهای پیام/.