«تهلیگ» و کشف ستارههای آشپزی/رقابت سر یک بشقاب غذا نیست
- اخبار فرهنگی
- اخبار رادیو و تلویزیون
- 01 آذر 1405 - 08:44
به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، آشپزی در تلویزیون معمولاً با رقابت بر سر طعم، مهارت و خلاقیت شناخته میشود؛ اما آیا یک مسابقه تلویزیونی میتواند فراتر از سرگرمی، مسیری برای ورود علاقهمندان به بازار کار و حرفه آشپزی باز کند؟ «تهلیگ» عنوان تازهترین تجربه شبکه نسیم در این حوزه است؛ برنامهای که سازندگانش میگویند قرار است استعدادهای تازه را شناسایی کند و آنها را به سمت فعالیت حرفهای در صنعت آشپزی هدایت کند.
نام «تهلیگ» شاید در نگاه اول بازی با واژه آشنای «تهدیگ» به نظر برسد؛ همان بخش محبوب سفره ایرانی که برای بسیاری از خانوادهها با خاطره و ذائقه گره خورده است. اما پشت این عنوان، تلاش برای طراحی یک رقابت تازه در حوزه آشپزی قرار دارد؛ رقابتی که قرار است علاوه بر نمایش توانایی شرکتکنندگان، به مهارتآموزی و شناخت ظرفیتهای فرهنگ غذایی ایران نیز توجه کند.
این برنامه با اجرای سید وحید حسینی و همراهی گروه سازنده «دستپخت» تولید شده است؛ گروهی که تجربه هفت سال فعالیت در حوزه مسابقات آشپزی را پشت سر دارد. همین سابقه، زمینه بازگشت سازندگان به این عرصه را فراهم کرده، هرچند پرسش اصلی درباره «تهلیگ» این است که چه تفاوتی قرار است میان آن و تجربه قبلی تلویزیون در این حوزه ایجاد شود؟
از رقابت تلویزیونی تا ورود به بازار کار
سید وحید حسینی، تهیهکننده «تهلیگ»، در گفتوگو با تسنیم، درباره ایده شکلگیری این برنامه توضیح میدهد که تجربه هفتساله تولید «دستپخت» نشان داده آشپزی همچنان ظرفیتهای متعددی برای طراحی قالبهای تازه تلویزیونی دارد. به گفته او، ارتباط مستقیم آشپزی با زندگی روزمره مردم و امکان نمایش خلاقیت و مهارتهای فردی، این حوزه را به یکی از موضوعات مستعد برای برنامهسازی تبدیل کرده است.
با این حال، تفاوتی که تهیهکننده برای «تهلیگ» بر آن تأکید دارد، فاصله گرفتن از رقابت صرفاً نمایشی و توجه به آموزش حرفهای است. در این برنامه قرار است شرکتکنندگان در کنار رقابت، با مهارتهای تخصصی آشپزی بیشتر آشنا شوند و امکان یادگیری از استادان و افراد باتجربه را پیدا کنند.
حسینی معتقد است هدف اصلی این مسابقه، شناسایی علاقهمندانی است که استعداد و انگیزه ورود به صنعت آشپزی را دارند. از این منظر، قرار نیست برنده شدن در رقابت تلویزیونی تنها دستاورد شرکتکنندگان باشد؛ بلکه ارتقای تواناییها و آماده شدن برای فعالیت در فضای حرفهای نیز در دستور کار قرار دارد.
البته فاصله میان شناسایی استعداد در یک برنامه تلویزیونی و فراهم کردن فرصت واقعی اشتغال، موضوعی است که باید در عمل و با نتایج برنامه سنجیده شود. اینکه شرکتکنندگان پس از پایان رقابت تا چه اندازه امکان ورود به بازار کار را پیدا میکنند، میتواند یکی از معیارهای ارزیابی موفقیت این رویکرد باشد.
از غذاهای فراموششده تا سفرههای اقتصادی
یکی از بخشهای قابل توجه در ایده «تهلیگ»، توجه به فرهنگ غذایی ایران است؛ موضوعی که میتواند این مسابقه را از رقابتهای معمول آشپزی فراتر ببرد. غذاهای سنتی و محلی، خوراکهای اقتصادی و دستورهای غذایی فراموششده از جمله محورهایی هستند که به گفته تهیهکننده در برنامه مورد توجه قرار میگیرند.
تنوع غذایی ایران فقط به غذاهای شناختهشده و مشهور محدود نمیشود. در بسیاری از مناطق کشور، دستورهای پخت و خوراکهایی وجود دارند که بهتدریج از سفره خانوادهها فاصله گرفتهاند. معرفی دوباره این غذاها، در کنار آشنایی با شیوههای پخت محلی، میتواند فرصتی برای بازخوانی بخشی از میراث فرهنگی و غذایی ایران باشد.
از سوی دیگر، پرداختن به غذاهای اقتصادی نیز اهمیت خاص خود را دارد. آشپزی حرفهای و خلاقانه الزاماً به مواد اولیه گرانقیمت یا دستورهای پیچیده وابسته نیست. گاهی شناخت درست مواد در دسترس و استفاده خلاقانه از آنها میتواند به خلق یک غذای باکیفیت منجر شود؛ موضوعی که ظرفیت تبدیل شدن به یکی از بخشهای کاربردی برنامه را دارد.
خلاقیت بدون مهارت کافی نیست
در مسابقات آشپزی، معمولاً ظاهر غذا و طعم نهایی بیش از هر چیز توجه مخاطب را جلب میکند؛ اما در نگاه حرفهای، مهارت فنی، شناخت مواد اولیه، تسلط بر روشهای پخت و خلاقیت در کنار یکدیگر اهمیت دارند.
تهیهکننده «تهلیگ» نیز معتقد است خلاقیت و مهارت دو مؤلفه جدانشدنی هستند. به باور او، ایدهپردازی و نگاه متفاوت به مواد اولیه میتواند زمینه پیشرفت را فراهم کند، اما خلاقیت زمانی به نتیجه مطلوب میرسد که با دانش و تسلط بر اصول آشپزی همراه باشد.
این نگاه میتواند به برنامه کمک کند تا صرفاً به نمایش غذاهای رنگارنگ و رقابتهای هیجانانگیز محدود نماند و جنبههای تخصصی این حرفه نیز برای مخاطب قابل مشاهده باشد.
چالش تکراری نشدن مسابقات آشپزی
یکی از دشواریهای برنامهسازی در حوزه آشپزی، حفظ تازگی رقابتهاست. تکرار دستورهای غذایی، الگوهای مشابه داوری و رقابتهای قابل پیشبینی ممکن است پس از مدتی از جذابیت چنین برنامههایی بکاهد.
حسینی در پاسخ به این مسئله، تنوع غذاها، مواد اولیه و فرهنگهای غذایی را ظرفیتی برای جلوگیری از تکراری شدن مسابقات میداند. او همچنین جنگ و مشکلات مالی را از جمله موانع پیش روی تولید «تهلیگ» عنوان میکند.
با این حال، تنوع موضوعی بهتنهایی برای حفظ جذابیت کافی نیست. نحوه طراحی مراحل رقابت، کیفیت آموزشها، حضور کارشناسان و حتی شیوه روایت تلویزیونی رقابتها میتواند در موفقیت یک مسابقه آشپزی نقش تعیینکننده داشته باشد.
«تهلیگ» حالا با تکیه بر تجربه سازندگان «دستپخت» وارد میدان شده است؛ برنامهای که میخواهد میان سرگرمی، آموزش و استعدادیابی پیوند برقرار کند. اما آزمون اصلی آن نه در وعدههای اولیه، بلکه در خروجی رقابت و سرنوشت استعدادهایی است که قرار است از دل آشپزخانه تلویزیون به دنیای حرفهای آشپزی راه پیدا کنند.
انتهای پیام/