تغییر ناپذیری راهبرد ضد ایرانی دشمنان

گروه سیاسی خبرگزاری تسنیم - نتیجه انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا و تحولات سیاسی در اراضی اشغالی، موازنه داخلی دو طرف را جابه‌جا کرده، اما قطعا نشانه دگرگونی سیاست‌های بنیادین آنان در تقابل مطلق با کشورمان نیست. دموکرات‌ها کنترل هر دو مجلس کنگره آمریکا را به دست آورده‌اند؛ در اراضی اشغالی نیز هیچ بلوکی اکثریت روشنی برای تشکیل دولت ندارد و گادی آیزنکوت در پی کسب حمایت لازم برای برپایی ائتلاف است.

پیروزی دموکرات‌ها به دولت دونالد ترامپ کنگره‌ای می‌دهد که می‌تواند نظارت بر تصمیم‌های او را افزایش دهد و هزینه سیاسی برخی اقدامات، به‌ویژه در حوزه جنگ و بودجه، بالا ببرد. بااین‌حال، مخالفت با شیوه اداره جنگ یا حدود اختیارات رئیس‌جمهور الزاماً به مخالفت با تحریم‌ها یا فشار بر ایران نمی‌انجامد. اختلاف دو حزب درباره ابزارها و نحوه اجرا را نباید با توافق بر سر تغییر هدف یکی دانست.

تجربه چند دهه گذشته نیز تصویری از تغییر روش‌ها و استمرار اختلاف راهبردی ارائه می‌کند: دولت اوباما مسیر توافق هسته‌ای را برگزید(بدون آنکه خود نیز به آن در عمل پایبند باشد ) ، ترامپ در سال 2018 از برجام خارج شد و دولت بایدن نیز، با وجود تفاوت در لحن و رویکرد، تحریم‌ها را کنار نگذاشت. بازگشت ترامپ به سیاست فشار حداکثری نمونه دیگری از جابه‌جایی ابزارهاست. بنابراین، نه مذاکره ب نشانه پایان فشار است و نه اختلاف دموکرات‌ها با ترامپ درباره تصمیمی خاص، به‌معنای تغییر بنیادین سیاست ضد ایرانی آمریکا. به عبارت بهتر، نتیجه انتخابات میاندوره ای کنگره آمریکا  چارچوب تقابل حاکمیت این کشور با ایران اسلامی و مقتدر را از میان نمی‌برد.

چنین قاعده ای در قبال تحولات داخلی در اراضی اشغالی نیز صادق است. آیزنکوت (اگر موفق به تشکیل کابینه شود)  ممکن است در مقایسه با نتانیاهو محتاط‌تر عمل کند یا با حمله فوری به ایران مخالفت ورزد؛ اما چنین تفاوتی به معنای کنار گذاشتن گزینه نظامی یا تغییر نگاه امنیتی رژیم صهیونیستی نیست. پس باید میان احتیاط در زمان‌بندی و عدول از اهداف تمایز گذاشت.

خطای تحلیلی زمانی رخ می‌دهد که تفاوت لحن را نشانه تغییر ماهیت بپنداریم: فشار آشکار و حداکثری جمهوری‌خواهان با دیپلماسی و ائتلاف‌سازی دموکرات‌ها یکی نیست، همان‌طور که آیزنکوت با نتانیاهو یکسان عمل نمی‌کند؛ اما این تفاوت‌ها به معنای پایان عداوت ماهوی و ذاتی واشنگتن و تل آویو با نظام و ملت ایران نیست!

بنابراین، محاسبات قاطعانه کشورمان در مواجهه با دشمن  نباید به نتیجه انتخابات در واشنگتن یا سرنوشت ائتلاف‌های تل‌آویو گره بخورد. تحولات اخیر می‌توانند شیوه و سرعت سیاست‌ورزی را تغییر دهند؛ اما پایان تقابل را نمی‌توان از شکست یک حزب یا تضعیف یک سیاستمدار آمریکایی-صهیونیستی نتیجه گرفت.

انتهای پیام/