آیت‌الله‌العظمی وحیدخراسانی؛ پیوند استواری فقهی و ارادت به اهل‌بیت(ع)

به گزارش خبرگزاری تسنیم از قم، آیت‌الله العظمی حسین وحیدخراسانی، آن محور استوار استنباط و مظهر پایداری در عرصه تبیین معارف دینی، اکنون از جهان فانی رخت بربسته و به ساحت ابدی حق پیوسته است.

ایشان که همواره میان اصالت سنت و ضرورت‌های زمان پیوندی استوار برقرار می‌کرد، اینک خود به بخشی از تاریخ زنده و ماندگار ایمان و حوزه‌های علمیه تبدیل شده است. خبر رحلت عالمی که سال‌ها پاسدار اصالت فقه و آشنای ژرفای کلام بود، اندوهی عمیق در سینه حوزه‌های علمیه و دل‌های مؤمنان بر جای گذاشت.

در گستره تمدن اسلامی، مراجع عظام تقلید صرفاً صاحب‌نظران عرصه فقه نیستند؛ آنان ستون‌های استواری‌اند که بنای هدایت دینی جامعه بر دانش، تقوا و پایداری‌شان استوار است.

در این میان، شخصیت علمی و اخلاقی آیت‌الله العظمی وحید خراسانی، جلوه‌ای از پیوند میان دقت در استنباط و استواری در مبانی اعتقادی بود. ایشان با نگاهی ژرف و تکیه بر ریشه‌های اصیل کلامی، همواره بر پاسداری از مرزهای عقیده و صیانت از حریم مذهب تأکید داشتند.

شخصیت ایشان فراتر از جایگاه مرجعیت، نمادی از ثبات فکری و معنوی بود؛ ویژگی‌ای که در روزگار آشفتگی‌های فکری و تزلزل باورها، می‌توانست برای پویندگان حقیقت آرامش‌بخش و راهگشا باشد. مطالعه آثار و تأمل در سیره علمی و عملی ایشان، درسی از مهر، معرفت و پایبندی به اصول است؛ درسی درباره اینکه چگونه می‌توان در میان هیاهوی زمانه، ضمن حفظ اصالت‌های دینی، چراغ هدایت و مایه الفت و همبستگی بود.

رحلت ایشان تنها فقدان یک مرجع تقلید نیست؛ بلکه از دست رفتن صدایی استوار در برابر طوفان‌های فکری عصر و خاموشی چراغی است که برای مؤمنان پناه و برای جویندگان حقیقت راهنما بود. دریغ از آن پیشانی که در سجده‌های شبانه، نشان شیدایی و بندگی داشت و دریغ از آن اندیشه که در برابر شبهات، راه حقیقت را برای رهروان روشن می‌ساخت. هرچند آن عالم بزرگ از میان ما رفت، میراث علمی و فکری‌اش همچون رودی جاری، در بستر فقه و کلام شیعه به حیات خود ادامه خواهد داد.

آن فقیه پارسا و سخنور کم‌نظیر، در هر کلمه و استنباط، جلوه‌ای از محبت و ارادت به وجود بی‌همتای خاتون بهشت، حضرت فاطمه زهرا(س)، را جست‌وجو می‌کرد و در پایداری بر مبانی اعتقادی، دل در گرو ولایت و شفاعت آن بانوی بزرگوار داشت. مهر اهل‌بیت(ع) در جان و اندیشه ایشان ریشه‌ای عمیق داشت و در کنار استواری مبانی فقهی و کلامی، همواره حضوری آشکار می‌یافت. گویی هر تبیین و موضع‌گیری ایشان، بازتابی از همان پیوند عمیق و عاشقانه با خاندان عصمت و طهارت بود؛ پیوندی که در سراسر زندگی علمی و معنوی ایشان جلوه داشت.

اکنون که آن عالم ربانی به دیار باقی شتافته است، فقدانش را به محفل علم و کلام، حوزه‌های علمیه و همه جان‌های مشتاقی که در سایه دانش و محبت ایشان، پیوند میان علم و عشق به اهل‌بیت(ع) را آموخته‌اند، تسلیت می‌گوییم.

از درگاه خداوند متعال مسئلت داریم که آن فقیه پارسا و محرم اسرار و ارادتمند حضرت زهرا(س) را در جوار اولیای الهی، پیامبر اکرم(ص) و خاندان پاکش، جایگاهی شایسته کرامت فرماید.

یادداشت از: علی احمد پناهی، دانشیار پژوهشگاه حوزه و دانشگاه

انتهای پیام/