مهاجرت معکوس به نسل مسن تر رژیم صهیونیستی هم رسید

به گزارش گروه عبری خبرگزاری تسنیم، روزنامه زیمان یسرائیل نوشت که پس از فرزندان، اکنون والدین(صهیونیستها) هم قصد دارند اسرائیل(فلسطین اشغالی) را ترک و در جای دیگری سکونت کنند.

دافنا تزروا نویسنده این مقاله نوشتار خود را با این جمله آغاز کرد: من دارم می‌روم دافنا، من هم دارم به ایالات متحده مهاجرت می‌کنم، این جملاتی بود که دوست 70 ساله من به داد و از تصمیمش برای این کار سخن گفت.

وی تاکید کرد: چند سالی است که فرزندانم به ایالات متحده مهاجرت کرده‌اند، ابتدا قرار بود برای تحصیل بروند اما در آنجا ماندگار شدند و برای خود شغل و زندگی دارند، چه دلیلی دارد که من اینجا تنها بمانم.

این نویسنده گفت: قبلا من سالی دو بار به آنجا سفر می‌کردم و با فرزندان و نوه‌هایم بودم اما اکنون فرزندانم به من می‌گویند چه دلیلی دارد که این کار را تکرار کنی، شرایط (در رژیم صهیونیستی) تغییر کرده است بیا و برای همیشه اینجا بمان.

در بخش دیگری از این مقاله آمده است: این زن در 70 سالگی در آستانه انجام کاری است که شهروندان معمولاً در سنین بسیار پایین‌تر انجام می‌دهند؛ مهاجرت به مکانی دیگر (پدیده مهاجرت معکوس جوانان اسرائیلی از فلسطین اشغالی). اما او نه برای کار مهاجرت می‌کند، نه برای تحصیل و نه برای پیشرفت شغلی؛ بلکه به خاطر خانواده‌اش این تصمیم را گرفته است.

به اعتراف این فعال اجتماعی: داستان او مرا به فکر کردن درباره جنبه‌ای کاملاً متفاوت از پدیده مهاجرت معکوس انداخت. ما بسیار درباره جوانانی صحبت می‌کنیم که اسرائیل(فلسطین اشغالی) را ترک می‌کنند؛ درباره دلایل این تصمیم، مسیرهای شغلی، کیفیت زندگی و اسرائیلی‌هایی که بازنمی‌گردند سخن گفته‌ایم.

اما به‌ندرت درباره کسانی صحبت می‌شود که در اینجا می‌مانند یعنی والدین جوانانی که دست به مهاجرت از (فلسطین اشغالی) زده‌اند.

وقتی فرزندان در آن سوی جهان زندگی خود را بنا می‌کنند و والدینشان پا به دوران سالمندی می‌گذارند، چه اتفاقی می‌افتد؟

مهم‌تر از همه آنها به کسی نیاز دارند که آن‌قدر شما را خوب بشناسد که حتی پیش از آنکه خودتان آماده پذیرش باشید، متوجه شود چیزی تغییر کرده است.

فرزندی که در تل‌آویو زندگی می‌کند، می‌تواند به خانه والدینش سر بزند؛ اما فرزندی که در نیویورک زندگی می‌کند، چنین امکانی ندارد.

در بخش دیگری از مقاله هم به آمار مهاجرت های  انجام شده در این چارچوب اشاره و آمده است: در اسرائیل نیز این روند کاملاً مشهود است. بر اساس آمار اداره مرکزی آمار، حدود 82 هزار و 800 اسرائیلی در سال 2024 (فلسطین اشغالی)  را ترک کردند، درحالی‌که حدود 24 هزار و 200 نفر به آن بازگشتند. این اداره همچنین اعلام کرده است که محاسبات با استفاده از روش‌شناسی جدید به‌روزرسانی شده‌اند؛ بنابراین، در مقایسه مستقیم این آمار با داده‌های سال‌های گذشته باید احتیاط کرد.

پشت هر یک از این ارقام، خانواده‌ای قرار دارد. گاهی پشت سر فردی که در دهه سوم زندگی خود به خارج از اسرائیل(فلسطین اشغالی) مهاجرت می‌کند، مادری 60 ساله، پدری 70 ساله یا والدینی 80 ساله قرار دارند، (که احتمالا او هم مهاجرت خواهد کرد).

داستان دوستم دقیقاً به این دلیل برایم جالب است که داستان پدر یا مادری نیست که فرزندانش او را رها کرده باشند. او نمی‌گوید: «فرزندانم مرا ترک کرده‌اند»، بلکه می‌گوید: «فرزندانم زندگی خود را در جای دیگری بنا کرده‌اند و من می‌خواهم بخشی از آن زندگی باشم». این دو موضوع تفاوت بسیار زیادی با یکدیگر دارند.

او همچنین منتظر نمانده است تا به مراقبت و درمان نیاز پیدا کند. برعکس، می‌خواهد زمانی مهاجرت کند که هنوز استقلال و تحرک دارد و از سلامت کافی برای آغاز یک زندگی جدید برخوردار است.

این نویسنده بعد از آن نتیجه گیری می‌کند: به خودم فکر می‌کنم. اگر فرزندانم (طبق رویه جوانان اسرائیلی) 10 یا 15 سال دیگر به خارج مهاجرت کنند، آیا من به هر قیمتی در اینجا خواهم ماند؟ آیا می‌خواهم دوران سالمندی‌ام را در کنار خانه‌ای سپری کنم که طی چندین دهه ساخته‌ام، حتی اگر فرزندان و نوه‌هایم در آن سوی دنیا باشند؟

یا باید کاری را انجام دهم که دوستم انجام می‌دهد و به خودم بگویم: شاید اکنون زمان آن رسیده است که در جایی که افرادی که می‌خواهم به آنها نزدیک باشم حضور دارند، خانه جدیدی بنا کنم؟

انتهای پیام/