یادداشت| سیصدسال تلاش برباد رفته

خبرگزاری تسنیم ـ علی عسگری*؛ گربه را که از هر طرف محصور کنی، برای آنکه نجات پیدا کند، به سوی تو می‌پرد و چنگ می‌اندازد؛ اما تنها دفاعش فقط همین است.

روزگار شبه روشنفکران در ایران، مثل گربه های کنج دیوار، روزگار خوبی نیست. حساب کنید از سیصد سال پیش تاکنون چقدر قدرت ابزاری غرب و جهان مدرن را به رخ ایرانیان کشاندند و همچون ملکم خان ارمنی، می‌گفتند باید عقل ایرانی را کنار گذاشت و از عقل اروپایی استفاده کرد.

چقدر برای آنکه چشمان‌شان را از دیدن خیابان‌های پاریس و لندن سیر کنند، از شکم مردم ایران زدند تا به هوای توسعه طلبی، شرایط را برای بدبختی و استثمار ایران فراهم کنند.

چقدر کودتا کردند و وثوق الدوله‌ها را به صدارت گماشتند تا اوضاع بر وفق مراد کمپانی‌های انگلیسی پیش برود.

اما با همه این احوالات امروز حال شان خوش نیست. روشنفکران هیچگاه فکر نمی کردند روزی برسد که ایده بردار رفته شیخ فضل الله نوری که خودشان آن را بر دار زدند، با رای 98 درصدی مردم، به حکومت برسد و مثل سرعت گیری باشد برای ماشینی که ایران را به دره فراموش شدگان تاریخ می برد.

روشنفکرانی که امروز ایران را «یه لاقبا» می‌نامند، یادشان رفته که همین یه لاقبا، 8 سال در برابر کمک‌های همه جانبه غربی‌ها به بعثی‌ها، ایستاد و یک وجب خاک نداد.

یادشان رفته که ایران با همه تحریم‌ها، به پیشرفته‌ترین کشورها در صنعت پزشکی، فولاد و پتروشیمی تبدیل شد. روشنفکران ایرانی اساسا یا توانایی حفظ حماسه را ندارند چراکه مغزشان یادگرفته تا وابستگی‌های سپهسالار و اتابک را دیکته کند. یا آنقدر حقیرند که حتی نمی‌خواهند باور کنند مردم، چگونه با مقاومت و توکل‌شان ایران را بر دو قدرت به اصطلاح هسته‌ای پیروز کردند؛ همین مردمی که سال‌ها با تدبیر روشنفکران گرسنگی کشیدند و به قول مادر تبریزی: «خاک خوردند؛ اما خاک ندادند.»

مردم ایران سال‌هاست برچسب «یه لاقبا» از روشنفکران کروات‌زده پر ادعا می‌خورند؛ زیرا هیچگاه طرفدار ایده‌های صدمن یک غاز حاجی واشنگتن‌ها نبودند. مردم ایران طرفدار همان فتواهایی‌ هستند که به وقت استقلال طلبی‌شان حاضرند برایش قلیان‌ها را بشکنند و از آسایش خود بزنند تا پرچم ایران اسلامی بماند.

بنابراین جای تعجب ندارد که روشنفکران امروز، مردم ایران را یه لاقبا بدانند. چراکه سیصد سال زور زدند تا به مردم ایران درس غرب‌زدگی یاد بدهند؛ اما دیدند مقاومت مردم همه رشته هایشان را پنبه کرد. برای همین امروز چون گربه گیر افتاده کنج دیوار، گاه گداری به سر و صورت مردم ایران چنگ می زنند تا کمی نفس بکشند. غافل از آنکه روشنفکری در ایران آفتاب لب بام است و می رود تا با علوم تقلیدی‌اش به خاک سپرده شود. همان خاکی که «یه‌ لاقباها» به اجنبی نفروختند!

*پژوهشگر علوم اجتماعی

انتهای پیام/