خبرگزاری تسنیم، گروه فرهنگی _ سعید شیری:‌ جمعه بود و صبح دیگری بر تهران طلوع کرد. آسمان پایتخت، همان آسمان همیشه، اما عطر شهدا هوایی دیگر را به شهر هدیه کرده بود. هم‌زمان با سالروز شهادت حضرت زهرا سلام‌الله‌علیها، تهران جامه‌ای از عزا و افتخار پوشید و روح معنویت، کوچه به کوچه، خیابان به خیابان، سرتاسر این شهر بزرگ را فرا گرفت. از آغازین ساعات بامداد، خیل جمعیت، خیابان‌های اطراف دانشگاه تهران را در برگرفت؛ گویی شهر یکپارچه به راه افتاده بود تا میزبان 110 نور باشد.

از پیر و جوان، از دانشجو و کارگر، از پیرمردی که عصازنان می‌آمد و جانبازانی که نشسته بر ویلچر، منتظر کاروان شهدا بودند تا دخترکی که بر شانه‌ی پدر نشسته بود، همه آمده بودند.  مادرانی با چادرهای سیاه و کودکان با پیشانی‌بندهای سرخ، دانشجویانی با شال‌های عزاداری و خانواده‌هایی که دست‌دردست هم آمده بودند، همگی صف‌هایی از ایمان و ارادت ساختند. در میان این دریای خروشان، هیچ‌کس غریبه نبود؛ همه یک خانواده بودند، خانواده‌ای که برای بدرقه‌ی فرزندان گمنامش آمده بود.

مداحان، حماسه‌سرایی می‌کردند و نوای سینه‌زنی با سوگ حضرت زهرا سلام‌الله‌علیها در هم می‌آمیخت. صدای «یا زهرا» و «یا حسین» از بلندگوها برمی‌خاست و بر سرِ جمعیت می‌نشست. اشک‌ها بی‌اختیار جاری می‌شد؛ اشکی که آمیزه‌ای از حزن و حماسه بود. آن‌جا کسی گریه‌ی ضعف نمی‌کرد، بلکه گریه‌ی قدرت بود، گریه‌ای که از دلِ ایمان می‌جوشید و به پاهای خسته توان می‌داد. صدای مداحان، گاه به فریاد بدل می‌شد و گاه به نجوا؛ و مردم، با هر نوایی، سر برمی‌داشتند و دوباره به راه می‌افتادند.

کاروان ماشین‌های حامل شهدا، آرام و باوقار، در میان این دریای جمعیت پیش می‌رفت. تابوت‌های پوشیده از پرچم و گل بودند و مردم خود را به تابوت‌های شهدا تبرک می‌کردند؛ دست بر چوب تابوت می‌کشیدند و آن را به چشم و صورت می‌مالیدند، گویی می‌خواستند از آن نور، سهمی ببرند. مادری تابوت را در آغوش گرفت و بوسید؛ جوانی سر بر آن گذاشت و آرام گریست و کودکانی که شاید معنای شهادت را کامل نمی‌دانستند، از پدرانشان می‌پرسیدند: «این‌ها کیستند؟» و پاسخ می‌شنیدند: «این‌ها برادران ما هستند؛ گمنام، اما نام‌آور.»

شعارها در حمایت از نیروهای مسلح و دفاع از میهن، فضا را پر کرد. «ای شهید، ای شهید، راهت ادامه دارد» و «لبیک یا خامنه‌ای» از حنجره‌های هزاران نفر برمی‌خاست.

اما بین این شعارها، مطالبه‌ای دیگر نیز شنیده می‌شد: صدای آنان که می‌خواستند تیم مذاکره‌کننده از ارزش‌های دینی و انقلابی کوتاه نیایند و عزت و سرافرازی میهن را پاس بدارند. این صدا، صدای خیابان بود؛ صدایی که می‌گفت خون این شهیدان، میراثی است که نمی‌توان آن را بر سر میز مذاکره فروخت. در همین هم‌صدایی، همبستگی و وحدت، بیش از پیش تحکیم می‌شد؛ وحدتی که در چنین تجمعاتی، از دلِ تنوع و تکثر، سر برمی‌آورد.

مراسم با تلاوت آیاتی از کلام‌الله مجید آغاز شد و سرلشکر مصطفی ایزدی، جانشین فرمانده کل سپاه پاسداران، بر سکوی سخن ایستاد. او گفت: «ما در دفاع مقدس دیدیم کسانی حضور یافتند که امام(ره) با تجلیل از آنان یاد کرد.» و با یادآوری این جمله‌ی امام که «پیروزی را خون می‌آورد، نه شمشیر»، افزود: «راه شهیدان و راه این شهدای گمنام ادامه دارد. ما در دفاع مقدس با صلابت و استواری، در جنگی که دشمن به ما حمله کرده بود، ایستادیم و این قیام الهی چنان شد که خدا سرزمین ائمه اطهار را برای ما گشود و پیاده‌روی اربعین، نماد پیروزی رزمندگان اسلام است.» سخنان او، آتشِ سردِ دل‌های خسته را شعله‌ور کرد و جمعیت، یک‌صدا، تکبیر گفت.

کاروان شهدا در مسیر حرکت خود، پیوسته مورد استقبال مردم قرار می‌گرفت؛ هر کوچه، هر چهارراه، هر پل، ایستگاهی بود برای بدرقه و سلام. تا آن‌جا که کاروان به «معراج شهدا» رسید و در آن‌جا، دروازه‌ای گشوده شد برای زیارت. تا ساعت 22 امشب، فرصت داده شد تا مردم در معراج شهدا، پیکرهای مطهر را زیارت کنند. صف‌ها طولانی بود، اما کسی از انتظار شکایتی نداشت؛ چرا که در انتظارِ دیدارِ نور، زمان معنایی دیگر دارد. و تهران، در شبی که بوی زهرا و بوی شهیدان را با هم داشت، به خواب رفت؛ شهری که می‌دانست فردا، 110 ستاره‌ی گمنام در خاکش آرام می‌گیرند، اما نامشان تا همیشه در آسمان این سرزمین خواهد درخشید.

انتهای پیام/