خبرگزاری تسنیم، گروه فرهنگی _ یاسر یگانه: کنسرت‌های بسیاری در طول سال روی صحنه می‌روند؛ گاهی تعداد این اجراها به صدها مورد هم می‌رسد. با این حال، کمتر اجرایی پیدا می‌شود که ارزش وقت گذاشتن، هزینه کردن، رفتن، دیدن و شنیدن داشته باشد. تصور کنید برای تماشای یک کنسرت بخواهید راهی شهری دیگر شوید؛ سختی مسیر و سفر را به جان بخرید و دل به جاده بزنید. در چنین شرایطی، مهم‌ترین پرسش این است: آیا این کنسرت ارزش چنین کاری را دارد؟

رسیدن به پاسخ این پرسش، راهی جز رفتن و تجربه کردن ندارد؛ باید دل به مسیر سپرد تا شاید بتوان به پاسخی قطعی رسید. ما هم دل به جاده زدیم تا از تهران راهی اصفهان شویم و کنسرت همایون شجریان را در آنجا ببینیم.

این گزارش، روایتی از یک سفر برای دیدن یک کنسرت است...

 

روز ـ خارجی ـ خیابانی در تهران

هوا نم‌نم بارانی است. قطره‌های باران روی شیشه ماشین می‌نشینند و شهر انگار روح تازه‌ای گرفته است. خیابان‌ها هنوز آن‌قدرها شلوغ نشده‌اند و ترافیک روان است. ساعت از یک ظهر گذشته و ما تهران را به مقصد اصفهان ترک می‌کنیم.

آسمان تهران هم با نم باران، ما را بدرقه می‌کند.

روز ـ خارجی ـ آزادراهِ قم - اصفهان

هواشناسی برای آخر هفته و روزهای پنجشنبه و جمعه (14 و 15 آبان) بارندگی پیش‌بینی کرده است. شاید به همین دلیل باشد که آسمان در تمام مسیر تهران تا اصفهان ابری است. گاهی نم بارانی می‌بارد و گاهی هم همه‌چیز خشک و تشنه اندکی باران است.

در مسیر، «مهر و ماه» را برای استراحتی کوتاه انتخاب می‌کنیم. آنجا مثل همیشه شلوغ است و مسافران زیادی توقف کرده‌اند. همیشه وقتی به «مهر و ماه» می‌روم، به سازندگان این مجموعه آفرین می‌گویم؛ چراکه در چنین مسیر مهمی، مجموعه‌ای مجهز و به‌روز ساخته‌اند.

هرچه به اصفهان نزدیک‌تر می‌شویم، محل برگزاری کنسرت همایون شجریان را از روی نقشه و با کمک مسیریاب پیدا می‌کنیم.

شب ـ خارجی ـ مسیر منتهی به سالن ورزشی نقش جهان اصفهان

سالن خارج از شهر قرار دارد. از دور، ساختمان ورزشگاه پیداست. در کنار آن، گرد و خاکی از زمین برخاسته که در نگاه اول آدم را نگران می‌کند. اما هرچه نزدیک‌تر می‌شویم، معلوم می‌شود این گرد و خاک از محلی بلند شده که برای پارک خودروها در نظر گرفته‌اند. زمین آنجا خاکی است و همین مسئله گرد و خاک زیادی به پا کرده است.

شب ـ خارجی ـ محوطه بیرونی ورزشگاه نقش جهان

گیت‌های کنترل بلیت در همان ابتدای ورودی قرار دارند. مخاطبان آرام‌آرام وارد محوطه می‌شوند. راهنمایان به تعداد کافی در مسیر حضور دارند تا مخاطبان را تا محل ردیف و صندلی‌شان هدایت کنند.

شب ـ خارجی ـ ورزشگاه نقش جهان ـ پیش از ورود

جایی در میان جمعیت می‌ایستم تا پیش از آغاز اجرا، با دیدگاه مخاطبان کنسرت همایون شجریان آشنا شوم.

مردی حدود چهل‌ساله: آهنگ «دل به دل» را بیشتر از همه دوست دارم و امیدوارم امشب این آهنگ را بخواند. اجرای همایون اتفاق خوبی است و حس و حال خوبی به ما منتقل می‌کند. با حال خوب به خانه برمی‌گردیم. از ایشان تشکر می‌کنم که برای اجرا به اصفهان آمده است.

زوجی میانسال: اولین بار است که به کنسرت همایون می‌آییم. همه آهنگ‌هایش خوب هستند، اما آهنگ سریال «می‌خواهم زنده بمانم» را بیشتر دوست دارم. «با من صنما» هم آهنگ خیلی خوبی است. اصلاً نمی‌شود از آقای شجریان انتقاد کرد. نحوه برگزاری کنسرت هم عالی است. قیمت بلیت هم با توجه به نام و جایگاه ایشان حتماً مناسب است.

مردی حدود سی‌ساله: آقای شجریان، همایون آواز ایران است و هر آهنگی که بخواند، ما لذت می‌بریم. هیچ انتقادی به همایون ندارم. هم خودشان و هم پدرشان باعث افتخار بوده‌اند. سومین بار است که به کنسرت ایشان می‌آیم. امشب هم خانوادگی آمده‌ایم؛ همراه پدر، مادر، خواهر و همسرم.

مردی حدود سی‌ساله: من اصلاً آهنگ‌های آقای شجریان را حفظ نیستم!

زنی سی‌ساله: از تهران آمده‌ایم. به‌راحتی بلیت گرفتیم. دبیرستان بودم که برای اولین بار صدای همایون شجریان را شنیدم.

 

 

شب - داخلی - ورزشگاه نقش جهان(یک ساعت قبل از آغاز کنسرت)

سبحان (خبرنگار): اولین بار یکی از آهنگ‌های همایون شجریان را در ماشین شنیدم. اینجا برای اولین بار است که در کنسرت ایشان حاضر می‌شوم.

همایون شجریان تلاش می‌کند با ارائه آثار به‌روزتر، خودش را به سلیقه مخاطبان هم‌سن‌وسال من که متولد دهه هشتاد هستیم، نزدیک‌تر کند. او می‌کوشد با تغییر سبک، از هنرمندانی باشد که بیش از گذشته به نسل جدید نزدیک می‌شوند.

امیر اشرفی (دبیر فرهنگی خبرگزاری پانا): اولین آهنگی که از همایون شجریان شنیدم، «نبسته‌ام به کس دل» بود. همین آهنگ، محبوب‌ترین اثر من از همایون است. آهنگ «ایران» را هم خیلی دوست دارم؛ به‌خصوص آنجا که با بخشی از تصنیف «مرغ سحر» تلفیق می‌شود.

در دو سه سال اخیر دوست داشتم همایون کمتر پاپ بخواند و بیشتر به آواز بپردازد. متأسفانه خوانندگان سنتی ما در سال‌های اخیر کمتر آواز می‌خوانند و همه‌چیز بر پایه تصنیف پیش می‌رود.

نگار ذکایی (خبرنگار خبرگزاری ایسنا): حدود 9 سال داشتم که یکی از دایی‌هایم آلبوم «باستاره‌ها» را برای ما هدیه آورد و برای اولین بار آنجا با صدای همایون شجریان آشنا شدم. در کنسرت اصفهان دوست دارم بیشتر همان آثار معروف سال‌های ابتدایی فعالیتش را بخواند.

آقای شجریان مثل قبل دیگر کار نمی‌کند. کارهایی که قبلاً می‌خواند، خیلی جذاب‌تر بودند. آثاری که در چند سال گذشته خوانده، شاید چندان به سلیقه من نزدیک نباشند.

ندا سیجانی (خبرنگار روزنامه ایران): آهنگ «هوای گریه» را خیلی دوست دارم. یادم می‌آید کنسرتی که در وزارت کشور داشت، شبی بود که خانم سیمین بهبهانی فوت کرده بود و همایون در همان اجرا این آهنگ را با شعری از سیمین بهبهانی خواند.

سارا عبداللهی (عکاس خبرگزاری برنا): آهنگ «ابر می‌بارد...» را بسیار دوست دارم. در این سال‌ها چندین و چند بار از کنسرت‌های آقای شجریان عکاسی کرده‌ام.

شب ـ داخلی ـ ورزشگاه نقش جهان

راهروهای ورودی هیچ شباهتی به فضای سالن‌های کنسرت ندارند. اینجا همه‌چیز شبیه یک ورزشگاه است! صف سرویس‌های بهداشتی نخستین چیزی است که توجهم را به خود جلب می‌کند. ما هم تازه از راه رسیده‌ایم و به سرویس بهداشتی نیاز فوری داریم؛ پس در صف می‌ایستیم. صف طولانی است و متقاضیان بسیار.

پیش از آنکه کار از کار بگذرد، نوبت‌مان می‌شود. اما سرویس‌های بهداشتی اصلاً وضعیت قابل قبولی ندارند. شش هزار نفر به اینجا آمده‌اند تا کنسرت ببینند و بشنوند. اینجا میزبان یک رویداد فرهنگی و هنری است، اما سرویس‌های بهداشتی از نظر کیفیت و کمیت، تناسبی با تعداد مخاطبان و شرایط چنین رویدادی ندارند.

شب ـ داخلی ـ ورزشگاه نقش جهان

جای ما در همکف است. کف سالن را موکت کرده‌اند. از همان بدو ورود، صندلی‌های ردیف آخر همکف توجهم را جلب می‌کنند. به احتمال زیاد ناراضی‌ترین مخاطبان این کنسرت، کسانی هستند که این صندلی‌ها را خریده‌اند.

صندلی‌های همکف را تیم برگزارکننده چیده است؛ صندلی‌هایی که نه کیفیت مناسبی دارند و نه چینش آن‌ها استاندارد است. بنابراین مخاطب روی این صندلی‌ها احساس راحتی نمی‌کند و قطعاً دید مناسبی هم به صحنه نخواهد داشت.

این در حالی است که کسانی که در طبقه اول سالن بلیت خریده‌اند، هم دید بهتری به صحنه دارند و هم بلیت‌شان را ارزان‌تر خریده‌اند!

شب ـ داخلی ـ ورزشگاه نقش جهان

بدون آن‌که هنوز اجرایی شنیده باشیم، پیداست این ورزشگاه اساساً برای برگزاری یک رویداد موسیقی مناسب نیست. با تجهیزاتی که در چنین فضایی به کار گرفته شده، نمی‌توان انتظار صدایی استاندارد داشت. با این حال، در جای خود می‌نشینیم و منتظر می‌مانیم همه‌چیز آغاز شود.

ادامه دارد...

انتهای پیام/