شهید گمنام در مصلای خاتم‌الانبیاء(ص) زنجان آرام گرفت

به گزارش خبرگزاری تسنیم از زنجان، روز شهادت حضرت فاطمه زهرا(س)، زنجان میزبان فرزندی شد که نامش در میان جمعیت گفته نمی‌شد؛ نشانی از خانه و دیارش در دست نبود، اما مردم برای استقبال و بدرقه‌اش آمده بودند. پیکر مطهر شهید گمنام، در میان انبوه دلدادگان و نمازگزاران، راهی مصلای خاتم‌الانبیاء(ص) شد؛ مکانی که قرار بود از آن روز به بعد، خانه همیشگی او باشد.

آیین تشییع و تدفین شهید گمنام، همزمان با نماز جمعه زنجان برگزار شد؛ روزی که یاد غربت و مظلومیت حضرت زهرا(س) در دل‌ها زنده بود و مردم، پیکر شهیدی را بر دوش می‌بردند که غربتش در بی‌نشانی خلاصه نمی‌شد. او سال‌ها پیش از جمع خانواده‌اش جدا شده بود؛ بی‌آنکه فرصتی برای بازگشت به خانه داشته باشد. اکنون اما زنجان برایش خانه‌ای آماده کرده بود؛ مصلای خاتم‌الانبیاء(ص)، جایی که تا همیشه یاد او را در خود نگه خواهد داشت.

در آن جمع، چشم‌ها تنها به تابوتی دوخته نشده بود که پیکر شهید را در خود داشت. نگاه‌ها، گاهی در میان جمعیت می‌گشت و انگار دنبال چهره‌ای آشنا می‌گشت؛ مادری که شاید سال‌هاست چشم‌به‌راه خبری از فرزندش مانده، یا مادری که فرزند شهیدش را به یاد آورده و آمده بود تا لحظه‌ای در کنار این پیکر آرام بگیرد. مادرانی هم بودند که برای مادری آمده بودند؛ برای آنکه در این بدرقه، جای خالی مادری را پر کنند که شاید هنوز نمی‌داند فرزندش کجا آرام گرفته است.

چه دشوار است مادر بودن و ندانستن؛ ندانستن اینکه فرزندت در کدام سرزمین، زیر کدام آسمان و در کنار کدام خاک به خواب ابدی رفته است. برای همین، شهید گمنام فقط یک پیکر بی‌نام نیست؛ نشانی از همه مادرانی است که روزی فرزندی را راهی کردند و سال‌هاست در انتظار خبری مانده‌اند. انتظارشان شاید در تقویم و ساعت جایی نداشته باشد، اما در دل خانه‌ها، در قاب عکس‌ها و در سکوت شبانه مادران ادامه دارد.

مادرانی که در مراسم حاضر بودند، با هر قدمی که پیکر شهید را به محل تدفین نزدیک‌تر می‌کرد، گویی به فرزندان خود نزدیک‌تر می‌شدند. شاید نمی‌دانستند شهید گمنام زنجان از کدام شهر آمده، در کدام خانه بزرگ شده و آخرین بار چه کسی چشم‌به‌راه بازگشتش بوده است؛ اما مادری، مرز و نشانی نمی‌شناسد. برای مادر، هر شهید می‌تواند فرزند او باشد و هر پیکر غریب، قصه‌ای از دوری و دلتنگی را در دلش زنده کند.

مصلای خاتم‌الانبیاء(ص) در آن روز، تنها محل برگزاری نماز جمعه نبود؛ به خانه‌ای برای میزبانی از فرزندی تبدیل شد که سال‌ها از خانه و خانواده‌اش دور مانده بود. پایان تشییع، پایان حضور او در میان مردم نبود. از آن لحظه، میزبانی آغاز شد؛ میزبانی همیشگی مکانی که نمازگزاران بارها از کنار یادمانش خواهند گذشت و نام بی‌نام او را در دل، با احترام به یاد خواهند آورد.

شاید زنجان نام و نشان این شهید را نداند، اما می‌داند که او برای چه رفت؛ برای امنیتی که امروز در سایه آن زندگی می‌کنیم، برای عزتی که میراث ایثار او و همه شهیدان این سرزمین است. گمنامی او، چیزی از بزرگی‌اش کم نمی‌کند؛ چه‌بسا همین بی‌نشانی، یادآور هزاران رزمنده‌ای باشد که بی‌هیاهو از خانه رفتند تا خانه‌های دیگران پابرجا بماند.

در روز شهادت حضرت زهرا(س)، تشییع شهید گمنام رنگ دیگری داشت؛ گویی شهر، در سوگ بانوی غربت، فرزند گمنام خود را به خاک می‌سپرد. مردمی که در کنار هم برای بدرقه آمده بودند، با حضورشان عهدی ناگفته بستند: اینکه یاد شهدا را تنها به روز تشییع و تدفین نسپارند و راه و آرمانشان را در زندگی امروز زنده نگه دارند.

پیکر مطهر شهید در یادمان شهدای گمنام مصلای خاتم‌الانبیاء(ص) آرام گرفت؛ اما چشم‌انتظاری مادران پایان نیافت. مادرانی که آمده بودند تا برای این فرزند مادری کنند، شاید با گذاشتن دل خود کنار مزارش، اندکی از دلتنگی‌های سالیان را به زبان آورده باشند. شاید هر کدام در دل گفته باشند: «پسرم، اگر مادرت اینجا نیست، ما آمده‌ایم؛ اگر خانه‌ات را نمی‌دانیم، زنجان خانه توست.»

از این پس، هر بار که نمازگزاران به مصلا می‌آیند، شهید گمنام تنها نخواهد بود. مردم از کنارش می‌گذرند، مادرانی برایش فاتحه می‌خوانند و شهر، بی‌آنکه نامش را بداند، او را از یاد نخواهد برد. تشییع به پایان رسید، اما میزبانی آغاز شد؛ میزبانی از فرزندی که زنجان او را در آغوش گرفت و در خانه‌ای همیشگی به خاک سپرد.

انتهای پیام/