به گزارش خبرگزاری تسنیم از مشهد، امروز مشهدالرضادر سالروز شهادت حضرت فاطمه زهرا(س)، شاهد حماسه‌ای آمیخته با اندوه، دلتنگی،  وفاداری و خونخواهی بود؛ جایی که پیکر مطهر شهدای گمنام بر شانه‌های خیل عظیم عزاداران فاطمی تشییع شد و بیرق‌های عزا و خونخواهی در کنار پرچم پرافتخار ایران، حال و هوایی متفاوت به خیابان‌های منتهی به حرم مطهر رضوی بخشید.

امروز خیابان‌های مشهد رنگ دیگری داشت؛ سیاهی پرچم‌های عزا، کتیبه‌های سوگواری و بیرق‌هایی که در میان جمعیت به اهتزاز درآمده بودند، از روزی حکایت می‌کردند که غم شهادت بانوی دو عالم، حضرت فاطمه زهرا(س)، با داغ دیگری گره خورده بود؛ داغ بدرقه فرزندان گمنام این سرزمین که پس از سال‌ها غربت، بر شانه‌های مردمی تشییع می‌شدند که آمده بودند تا به آنان ادای احترام کنند.

از میدان شهدا تا خیابان‌ها و میدان‌های اطراف حرم مطهر رضوی، موج جمعیت عزادار لحظه‌به‌لحظه گسترده‌تر می‌شد. پیر و جوان، زن و مرد، کودک و نوجوان، همه آمده بودند؛ برخی با چشمانی اشکبار، برخی با پرچم‌های سیاه در دست و برخی با نگاه‌هایی که در میان انبوه جمعیت، مسیر حرکت پیکرهای مطهر شهدا را دنبال می‌کرد.

گویی امروز تمام مشهد در سوگ مادر سادات و فرزندان گمنام این سرزمین یک‌صدا شده بود. در میان این جمعیت، پرچم‌های خونخواهی نیز برافراشته بود؛ بیرق‌هایی که در کنار کتیبه‌های عزای فاطمی، پیام دیگری را با خود حمل می‌کردند.

شعار «با بیرق خونخواهی، ما لشکر زهراییم» در میان عزاداران طنین‌انداز می‌شد و داغ شهادت حضرت زهرا(س) را با حس مسئولیت و عهدی دوباره در برابر شهدا پیوند می‌زد. امروز، عزاداری فاطمی تنها به اشک و مرثیه محدود نبود.

مشت‌های گره‌کرده و فریادهای «حیدر حیدر» از میان جمعیت بلند می‌شد و بغض و خشم عزادارانی را بازتاب می‌داد که در کنار سوگواری برای اهل‌بیت(ع)، انزجار خود را از دشمنان و بدخواهان این سرزمین اعلام می‌کردند.

هر شعار، گویی پاسخی به داغ‌های بر جای مانده و یادآوری عهدی بود که مردم با آرمان‌های شهدا بسته‌اند. در لحظاتی از مراسم، هنگامی که صدای رهبر شهید از بلندگوها در میان جمعیت پخش شد و سخنان او درباره تقدیم جان ناقابل در راه مردم به گوش رسید، حال و هوای مراسم رنگ دیگری گرفت.

دلتنگی‌ها تازه شد و نگاه‌های بسیاری به سمت بلندگوها برگشت؛ صدایی که برای حاضران یادآور روزهای دشوار، خاطرات و مسئولیتی بود که همچنان بر دوش جامعه باقی مانده است.

در آن لحظات، اندوه شهادت حضرت زهرا(س)، غربت شهدای گمنام و دلتنگی برای شهیدان این سرزمین در هم آمیخت. پرچم ایران نیز در کنار بیرق‌های عزا و پرچم‌های خونخواهی به اهتزاز درآمده بود؛ تصویری که از پیوند سوگواری، هویت ملی و تجدید عهد با شهدا حکایت داشت.

پیکرهای مطهر شهدای گمنام، آرام و با احترام بر دوش مردم حرکت می‌کردند و جمعیتی که تا چشم کار می‌کرد امتداد داشت، آنان را تا مسیرهای منتهی به بارگاه ملکوتی امام رضا(ع) بدرقه می‌کرد.

در این میان، حضور خانواده‌ها و کودکان نیز جلوه‌ای ویژه به مراسم بخشیده بود. دست‌های کوچک کودکانی که پرچم‌های سیاه را در میان جمعیت بالا گرفته بودند، در کنار چهره‌های سالخورده‌ای که با اشک و زمزمه مرثیه همراهی می‌کردند، تصویری از پیوند نسل‌ها در سوگ اهل‌بیت(ع) و پاسداشت یاد شهدا را به نمایش می‌گذاشت.

مشهد امروز، شهر امام رضا(ع)، در سالروز شهادت مادرش، یکپارچه سیاه‌پوش شده بود. مردمی که از میدان شهدا تا حوالی حرم مطهر رضوی صف کشیده بودند، با حضور خود به ساحت مقدس حضرت علی بن موسی‌الرضا(ع) عرض تسلیت داشتند و در عین حال، با بدرقه شهدای گمنام، نشان دادند که یاد و نام فرزندان این سرزمین در میان آنان زنده است.

امروز فاطمی، با سال‌های گذشته تفاوتی آشکار داشت؛ تشییع شهدای گمنام در کنار سوگواری شهادت حضرت صدیقه طاهره(س)، به مراسم امروز حال و هوایی آمیخته از حزن و حماسه بخشیده بود.

گویی خیابان‌های مشهد امروز تنها میزبان یک آیین تشییع و عزاداری نبودند، بلکه صحنه تجدید عهد مردمی بودند که با بیرق‌های برافراشته، پرچم‌های ایران و فریادهای حیدری، پیام وفاداری خود را به خاندان اهل‌بیت(ع) و شهدای این سرزمین بار دیگر اعلام کردند.

امروز مشهد، هم در سوگ مادر بود و هم در بدرقه فرزندان؛ شهری که در سایه گنبد طلایی امام رضا(ع)، با چشمانی اشکبار و دستانی برافراشته، روایتگر پیوندی دیرینه میان عشق به اهل‌بیت(ع)، پاسداشت شهدا و وفاداری به سرزمین خود شد.

انتهای پیام/282