به گزارش خبرگزاری تسنیم از شیراز، امروز شیراز فقط میزبان یک مراسم تشییع نبود، امروز خیابان‌های این شهر شاهد روایت دوباره عشق، وفاداری و دلدادگی مردمی بود که آمده بودند تا به فرزندان بی‌نام‌ونشان این سرزمین بگویند؛ اگر چه نامتان را نمی‌دانیم، اگر چه مادرتان سال‌هاست چشم‌انتظار بازگشتتان مانده، اما ما شما را فراموش نکرده‌ایم.

در روزی آکنده از اندوه و در سالروز شهادت بانوی دو عالم، حضرت فاطمه زهرا (س)، پیکر‌های مطهر 21 شهید گمنام بر شانه‌های مردمی تشییع شد که هنوز هم بوی ایثار و شهادت را از یاد نبرده‌اند.

مردمی که از هر سن و سالی آمده بودند؛ از جوانانی که شاید سال‌ها پس از روز‌های دفاع مقدس متولد شده‌اند، تا پیرمردانی که خاطرات آن روز‌های سخت را با خود به دوش می‌کشند؛ از مادرانی با چشمان اشک‌بار تا کودکانی که دست در دست پدرانشان، معنای این بدرقه بزرگ را در نگاه مردم جست‌و‌جو می‌کردند.

در میان این جمعیت، حضور مردم، جوانان و پیران جلوه‌ای از وفاداری و دلدادگی را به نمایش گذاشت. آنان آمده بودند تا سهمی در آخرین بدرقه فرزندان این خاک داشته باشند؛ آمده بودند تا نشان دهند فاصله نسل‌ها، فاصله سال‌ها و گذر زمان نمی‌تواند پیوند مردم با آرمان‌های ایثار و شهادت را از میان ببرد.

چه صحنه جانسوزی بود؛ جوانی که با قدم‌های استوار در کنار تابوت شهید حرکت می‌کرد و پیرمردی که با چشمانی نمناک، آرام و سنگین قدم برمی‌داشت.

یکی شاید هیچ خاطره مستقیمی از روز‌های جنگ نداشت و دیگری شاید هنوز صدای آژیرها، نام دوستان شهیدش و لحظه‌های وداع را در گوش جانش احساس می‌کرد، اما هر دو امروز یک مقصد داشتند بدرقه مردانی که روزگاری برای آرامش همین مردم از همه چیز خود گذشتند.

مردم شیراز امروز نیز با حضور در این آیین باشکوه، نشان دادند که قدرشناسی از شهیدان، نه به سن و سال وابسته است و نه به گذشت زمان. جوانانشان آمدند تا بگویند راه ایثار هنوز در دل نسل امروز زنده است و بزرگانشان آمدند تا با اشک‌های فروخورده و دل‌های شکسته، بار دیگر به خاطرات روز‌های حماسه و فداکاری ادای احترام کنند.

امروز در میدان شهدا، نام و نشان هیچ‌ یک از آن 21 شهید بر زبان مردم نبود؛ اما گویی همه آنان را می‌شناختند. هر تابوت، قصه مادری بود که چشم‌انتظار ماند، پدری که شاید تا پایان عمر در حسرت دیدار دوباره فرزندش سوخت و خانه‌ای که سال‌هاست جای خالی یک عزیز را در خود احساس می‌کند.

این شهدا گمنام بودند، اما غربتشان برای مردم آشنا بود. آنان بی‌نام بودند، اما در قلب مردمی جای داشتند که با چشمانی اشکبار، پیکر‌های مطهرشان را بر دوش می‌کشیدند و تا حرم مطهر حضرت احمد بن موسی شاهچراغ (ع) همراهی می‌کردند.

حضور جوانان و کودکان در کنار پیران و بزرگان این منطقه، تصویری ماندگار از همدلی و پیوند نسل‌ها آفرید؛ تصویری که نشان داد هنوز هم وقتی پای شهید و وطن به میان می‌آید، دل‌ها یک‌صدا می‌شوند. در این اجتماع، سن و سال معنا نداشت؛ همه آمده بودند تا بگویند شهیدان فراموش‌شدنی نیستند و پرچمی که با خون آنان برافراشته شده، همچنان در دستان مردم این سرزمین است.

شاید بسیاری از حاضران، هیچ‌گاه نام این شهیدان را ندانند؛ شاید ندانند در کدام عملیات، در کدام منطقه و در چه لحظه‌ای به شهادت رسیده‌اند؛ اما یک حقیقت را به‌خوبی می‌دانند: امنیت و آرامش امروز، حاصل فداکاری انسان‌هایی است که روزگاری از جوانی، آرزو‌ها و حتی فرصت بازگشت به خانه گذشتند.

پس از این آیین باشکوه، پیکر مطهر دو شهید گمنام در بوستان شهدا در دارالرحمه شیراز و شهر مبارک‌آباد شهرستان قیروکارزین به خاک سپرده می‌شود. پنج شهید دیگر نیز هم‌زمان با سالروز وفات حضرت‌ام‌البنین (س) در نقاطی از استان فارس آرام خواهند گرفت و پیکر مطهر 13 شهید دیگر پس از پایان مراسم به تهران بازگردانده می‌شود.

اما آنچه امروز در حافظه مردم باقی خواهد ماند، تنها یک مراسم تشییع نیست؛ بلکه حضور مردمی است که از دل زندگی روزمره خود بیرون آمدند تا به شهیدان ادای احترام کنند. حضور جوانانی که با قدم‌هایشان عشق به وطن را معنا کردند و پیرانی که با اشک‌هایشان نشان دادند خاطره ایثار هیچ‌گاه در این سرزمین کهنه نمی‌شود.

امروز مردم گودک آمدند؛ جوان و پیر، کوچک و بزرگ، با قلب‌هایی آکنده از احترام و چشمانی که گاهی تاب تحمل این همه غربت را نداشت.

آمدند تا بگویند:‌ ای شهیدان گمنام! شاید ما نام شما را ندانیم، اما شما برای ما غریبه نیستید. شما از همین خاکید، از همین مردمید و در قلب همین سرزمین جای دارید؛ و چه زیباست وقتی جوانی، شانه‌به‌شانه پیرمردی، زیر تابوت شهید قدم برمی‌دارد؛ گویی تاریخ دوباره به هم رسیده است؛ یک نسل با خاطره‌هایش و نسلی دیگر با آرزوهایش، هر دو در کنار هم، برای مردانی که رفتند تا ایران بماند.

امروز مردم سومین حرم اهل بیت (ع) نیز در این بدرقه بزرگ سهم خود را ادا کرد؛ با حضور، با اشک، با قدم‌هایی که در کنار تابوت شهیدان برداشته شد و با دلی که هنوز برای نام شهید می‌تپد.

شهدا گمنام رفتند، اما مردم نام آنان را در دفتر دلشان نوشتند؛ و این، زیباترین معنای بدرقه است.

انتهای پیام/424