مهرداد بذرپاش وزیر راه و شهرسازی دولت سیزدهم در مطلبی برای خبرگزاری تسنیم نوشت:

جهان وارد عصر شتابان هوش مصنوعی شده است. در حالی که سرمایه‌گذاری‌های خطرپذیر در زیرساخت‌های محاسباتی به قله‌های تاریخی رسیده‌اند و فراگیری ابزارهای دیجیتال سرعتی بی‌سابقه به خود گرفته است، یک گسست عمیق ساختاری در دو جبهه پدیدار شده است: شکاف فزاینده میان بنگاه‌های بزرگ و شرکت‌های کوچک و متوسط (SMEs) در به‌کارگیری هوش مصنوعی و گسل جمعیتی نگران‌کننده میان نسل جوان و کهنسالان در بهره‌مندی از این فناوری‌ها.

هم‌زمان با این دوگانگی‌ها، محدودیت‌های انرژی در مراکز داده و بازپیکربندی مالکیت کابل‌های زیردریایی جهان، ستون فقرات فیزیکی اقتصاد داده را با چالش‌های ژئوپلیتیک و اقلیمی روبه‌رو کرده است. این یادداشت به واکاوی پنج محور اصلی این تحول و دلالت‌های سیاستی آن برای تصمیم‌گیران کشور می‌پردازد:

شکاف دیجیتال بنگاهی

بررسی شاخص‌های نفوذ فناوری‌های بنیادین میان بنگاه‌های اقتصادی، حکایت از یک پارادوکس آشکار در تحول دیجیتال دارد. برخلاف دهه‌های گذشته که دسترسی به فناوری‌های ارتباطی روندی کم‌وبیش عمومی را طی می‌کرد، فناوری‌های پیشران کنونی روندی طبقاتی یافته‌اند.

نمودار (1). نرخ به‌کارگیری رایانش ابری، تحلیل کلان‌داده‌ها و هوش مصنوعی در شرکت‌ها در کشورهای مختلف

زیست بوم دیجیتال (براساس اندازه شرکت در سال 2025)

یافته‌ها حاکی از آن است که فناوری رایانش ابری به لطف بلوغ بازار و مدل‌های تجاری انعطاف‌پذیر، موفق شده به مرز همگانی‌شدن نزدیک شود. اما در توسعه هوش مصنوعی، یک شکاف عمیق به چشم می‌خورد:

• 52.1 درصد از شرکت‌های بزرگ، فناوری‌های هوش مصنوعی را در فرایندهای کاری، پشتیبانی تصمیم و توسعه محصول ادغام کرده‌اند.
• در نقطه مقابل، این رقم برای مجموع بنگاه‌های اقتصادی تنها 20.3 درصد است.

مدل‌سازی‌های اقتصادسنجی نشان می‌دهد که اگرچه شکاف فناوری رایانش ابری تا پایان دهه جاری تقریباً از بین خواهد رفت، اما منحنی نفوذ هوش مصنوعی مسیری کاملاً واگرا دارد. تا سال 2030، نفوذ هوش مصنوعی در شرکت‌های بزرگ به بیش از 81 درصد خواهد رسید، در حالی که میانگین نفوذ در کل شرکت‌ها حول 44 درصد محدود می‌ماند.

از سوی دیگر، بهره‌وری واقعی هوش مصنوعی زمانی آزاد می‌شود که در کنار بسترهای ابری و تحلیل کلان‌داده به کار گرفته شود. بررسی‌های آماری نشان می‌دهد که تنها 12.2 درصد از بنگاه‌ها موفق به پیاده‌سازی هم‌زمان این بسته سه‌گانه شده‌اند. در بخش پیشرویی مانند ارتباطات و اطلاعات، این همگرایی 39 درصد است، اما در صنایعی چون ساخت‌وساز، ترابری و خدمات خرد کمتر از 6 درصد گزارش می‌شود. ناتوانی بنگاه‌های کوچک در تأمین مالی، کمبود شدید مهارت‌های تحلیلی درون‌سازمانی و چالش‌های حقوقی حریم خصوصی، شرکت‌های کوچک را به نظاره‌گرانی در برابر انحصار بازدهی شرکت‌های فراملی بدل کرده است.

شکاف دیجیتال نسلی

یکی از برجسته‌ترین بروندادهای مطالعات افق 2026، دوگانه رفتاری میان دو نسل در جامعه مدرن است: نوجوانانی که در جهان بازی‌های تعاملی غوطه‌ورند و سالمندانی که در مواجهه با نسل جدید هوش مصنوعی کنار گذاشته شده‌اند.

براساس برآوردهای سازمان توسعه و همکاری اقتصادی (OECD) 81 درصد از نوجوانان 15 ساله در روزهای عادی هفته بازی ویدیویی می‌کنند. نتایج تحلیل‌های اقتصادسنجی بر روی داده‌های بین‌المللی نشان‌دهنده آن است که: استفاده معتدل و هدفمند (تا حداکثر 3 ساعت در روزهای هفته) با نمرات تحصیلی بالاتر در ریاضی، علوم و خواندن همراه است. بازی‌های مدرن مهارت‌های جهت‌یابی، استدلال الگوریتمی و استقلال عمل را تقویت می‌کنند. اما با عبور از این آستانه، عملکرد تحصیلی شتابان سقوط می‌کند. برای 26 درصد از دانش‌آموزان که روزانه بیش از 3 ساعت بازی می‌کنند، این افت تحصیلی با پیامدهای انزوای اجتماعی، قرار گرفتن در معرض خطرات امنیتی نظیر ترغیب و فریب سایبری همراه است؛ به‌طوری‌که در سناریوهای پرخطر، ارتباط با کودک و انتقال او به بسترهای کنترل‌نشده کمتر از 45 دقیقه به طول می‌انجامد.

در سوی دیگر، پدیده‌ای تناقض‌آمیز جریان دارد: شکاف در دسترسی اولیه به اینترنت تا حد زیادی ترمیم شده و 87 درصد از سالمندان (55 تا 74 ساله) به‌طور منظم آنلاین هستند. با این حال، با فرارسیدن موج ابزارهای هوش مصنوعی مولد، یک شکاف نسلی به وسعت 54.1 درصدی ایجاد شده است: 68.3 درصد از نسل جوان (16 تا 24 سال) به‌طور مستمر از ابزارهای هوش مصنوعی مولد استفاده می‌کنند؛ اما این رقم در میان سالمندان تنها 14.2 درصد است.

مهم‌ترین عامل این عقب‌ماندگی، هزینه‌های دسترسی نیست؛ بلکه موانع شناختی، احساس عدم نیاز (43 درصد) و نگرانی از اثرات منفی هوش مصنوعی بر کیفیت زندگی (بیش از 30 درصد) است. این گسست، سالمندان را به طعمه‌های ایده‌آل کلاهبرداری‌های جعل صدا و دیپ‌فیک‌های مالی بدل کرده است.

جمع‌بندی و پیشنهادات سیاستی

در حال حاضر، موفقیت در زیست‌بوم دیجیتال دیگر با شاخص‌های سطحی نظیر ضریب نفوذ تلفن همراه یا سرعت اسمی اینترنت سنجیده نمی‌شود، بلکه به ظرفیت مدیریت پیچیدگی‌های چندلایه وابسته است. بر این اساس، اولویت‌های راهبردی سیاست‌گذاری عمومی را می‌توان در چهار محور کلیدی خلاصه کرد:

• مدیریت دارایی استراتژیک محاسبات هوش مصنوعی: دولت‌ها باید محاسبات را نه یک کالای صرفاً تجاری، بلکه یک زیرساخت حیاتی ملی تعریف کنند. سیاست‌گذاران باید از طریق توسعه مراکز داده سبز، سرمایه‌گذاری در تکنیک‌های نوین مانند خنک‌سازی مایع و بازیافت گرمای تلف‌شده دیتاسنترها در شبکه‌های حرارتی شهری، گلوگاه برق و آب را مدیریت کنند. تسهیل دسترسی پژوهشگران و بنگاه‌های کوچک به ابرخوشه‌های محاسباتی ملی و اجتناب از سرمایه‌گذاری‌های موازی و پرهزینه از طریق کنسرسیوم‌های مشترک، ضرورتی انکارناپذیر است.
   
• بسته‌بندی فناوری‌ها و توانمندسازی بنگاه‌های کوچک و متوسط (SMEs): شکاف فزاینده میان نفوذ عمومی رایانش ابری (84٪ در شرکت‌های بزرگ) و بهره‌گیری محدود از هوش مصنوعی (تنها 20٪ در کل بنگاه‌ها) هشداردهنده است. سیاست‌های عمومی باید مشوق ادغام هم‌زمان ابر، داده و هوش مصنوعی باشند. کاهش هزینه‌های ادغام، آموزش درون‌سازمانی، استانداردسازی پروتکل‌های باز و توسعه چارچوب‌های کم‌هزینه برای کاهش ورود به سیستم‌های هوش مصنوعی (نظیر مدل‌های سبک و فشرده)، از الزامات حفظ رقابت‌پذیری کلان اقتصاد است.
   
• حفاظت هوشمند از لایه‌های نسلی آسیب‌پذیر: در حوزه کودکان و نوجوانان، رویکردهای تک‌بعدی مبتنی بر فیلترینگ یا ممنوعیت مطلق ناکارآمد است. با توجه به اثبات اثر مثبت بازی متعادل (تا یک ساعت در روزهای هفته) و افت شدید ناشی از استفاده بیش از 3 ساعت، آموزش سواد دیجیتال به والدین، ممنوعیت به‌کارگیری کودکان در قالب اینفلوئنسری و استریمینگ و الزام پلتفرم‌ها به طراحی پیش‌فرض ایمن (Safety by Design) ضروری است.

در حوزه سالمندان، دیجیتالی شدن خدمات حیاتی عمومی و مالی نباید به محرومیت افراد با مهارت‌های پایین منجر شود. حفظ بسترهای فیزیکی و حضوری موازی در کنار خدمات آنلاین، طراحی رابط‌های کاربری چندحالته صوتی مبتنی بر هوش مصنوعی متناسب با محدودیت‌های بینایی و حرکتی، آموزش مهارت‌های شناختی برای تشخیص فریب‌های جعل صدا و دیپ‌فیک و افزایش آگاهی سالمندان از پتانسیل‌های توانبخشی فناوری، ارکان یک فراگیری دیجیتال واقعی را شکل می‌دهند.

تحول دیجیتال تنها در صورتی ابزاری برای رفاه و بهره‌وری پایدار خواهد بود که نوآوری در مرزهای دانش فنی با شمولیت، عدالت توزیعی و ارتقای سلامت شناختی انسان‌ها پیوند بخورد. این توازن ساختاری، آزمون تاریخی حکمرانی در دهه پیش‌رو است.

انتهای پیام/