به گزارش خبرنگار تسنیم از بهارستان، جمهوری اسلامی ایران در صراط دفاع از حریم امنیت و اقتدار خود، ستاره‌‌های درخشان بسیاری تقدیم آستان اهل‌بیت (ع) و میهن اسلامی کرده است، دلیرمردانی همچون شهید بهنام عیدی از تبار آسمان که از دوران کودکی، رؤیای ساختن بال‌های پولادین را در سر می‌پروراند و سرانجام در مصاف با ائتلاف شوم استکبار و صهیونیسم، جام شهادت را سر کشید.

شهید بهنام عیدی که نامش با روزهای مقاومت و پایداری در جنگ رمضان گره خورد و خون پاکش عهدیران را در صیانت از آرمان‌های انقلاب اسلامی تجدید کرد، روایتی عمیق از زندگی، آرزوها و پرواز این شهید والامقام از زبان پدر، مادر و خواهر داغ‌دیده اما سرافرازش شنیدنی است.

خبرنگار تسنیم دیداری با پدر، مادر و خواهر این شهید بزرگوار انجام داده و با آن‌ها درباره فضیلت‌های اخلاقی و رفتاری شهید عیدی گفت‌وگو کرده که متن آن را در ادامه می‌خوانید:

رؤیای موشکی از پشت‌بام‌های «اکبرآباد»

شهید بهنام عیدی از دلاورمردان نیروی هوافضای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی بود که در تاریخ 10 اسفند 1404، در جریان جنگ رمضان بر اثر حملات مستقیم نیروهای آمریکایی و صهیونیستی به درجه رفیع شهادت نائل آمد. این شهید والامقام که ساکن شهرستان بهارستان بود، نمونه‌ای بارز از نسل تحصیل‌کرده و متخصصی بود که دانش خود را در مسیر اعتلای توان دفاعی کشور به کار گرفت. در کنار اعضای خانواده شهید عیدی توفیق هم‌صحبتی با پدر و مادر و خواهر این شهید را دارم.

کلامم را با پدر شهید آغاز می‌کنم. پدر شهید عیدی با بغضی آمیخته به غرور، به ریشه‌های اعتقادی فرزندش اشاره می‌کند و می‌گوید: بهنام از همان دوران کودکی، فرزند مسجد و هیئت بود. او را با خودم به مراسمات مذهبی و نماز جمعه می‌بردم و از همان زمان، ترس از خدا در وجودش رخنه کرد. او برای من فقط یک پسر نبود، در سال‌های اخیر مانند یک برادر و مشاور امین در کنارم بود. هرگاه در زندگی با گره‌ای مواجه می‌شدم، با او مشورت می‌کردم و او با درایت بالایی که داشت، راهگشا بود. ادب و تواضع او به حدی بود که هنگام خروج از منزل، هیچ‌گاه پشت به من و مادرش نمی‌کرد و با دست بر سینه، تا لحظه سوار شدن به خودرو، مراتب احترام را به‌جا می‌آورد.

وی در ادامه خاطره‌ای ماندگار از دوران موشک‌باران تهران را بازگو می‌کند و می‌گوید: خوب به یاد دارم در دوران جنگ تحمیلی، روزی با هم روی پشت‌بام مغازه‌مان در همین نسیم‌شهر (اکبرآباد سابق) بودیم. بهنام که کودک بود، رو به من کرد و گفت می‌خواهم در آینده موشک بسازم. آن زمان من حتی معنای این کلمه را به‌درستی نمی‌دانستم. وقتی پرسیدم چرا؟ گفت؛ باید موشک بسازیم تا دشمن جرأت نکند به ما حمله کند. او با اطمینان می‌گفت که "ما می‌توانیم" و سال‌ها بعد، با همت و تلاشی وصف‌ناپذیر، دقیقاً در همان رشته تحصیل کرد و به یکی از متخصصان این حوزه در سپاه تبدیل شد.

دلدادگی به مکتب جهاد و شهادت

این پدر شهید با اشاره به سوابق ایثارگری فرزندش تصریح می‌کند: بهنام پیش از این نیز بارها به عنوان مدافع حرم در سوریه حضور یافته بود. هم‌زمان با شهادت شهید حججی، او در خط مقدم نبرد با تکفیری‌ها بود و ما همواره دلهره و نگرانی داشتیم، اما او با ایمان قلبی و بدون هیچ پشیمانی، مسیر نظامی‌گری را آگاهانه انتخاب کرده بود. او عاشق کارش بود و با جان و دل برای امنیت این مرز و بوم تلاش می‌کرد. بصیرت او به گونه‌ای بود که حتی پیش از وقوع درگیری‌های اخیر، از من حلالیت طلبید و گویی به او الهام شده بود که این مسیر به شهادت ختم می‌شود.

او در پایان سخنانش درباره نحوه اطلاع از شهادت فرزندش می‌گوید: آخرین بار شامگاه نهم اسفند، پس از اینکه خبر شهادت رهبر معظم انقلاب دست به دست می‌شد، با او تماس گرفتم. بسیار متأثر بود و گفت مردم بعداً خواهند فهمید چه اتفاق بزرگی رخ داده است. او پیش‌بینی می‌کرد که جنگی سخت در پیش است. همان شب در پی حملات دشمن، بهنام به قافله شهدا پیوست. خبر شهادتش را ابتدا به دامادم اطلاع داده بودند و او با حضور در منزل، این خبر جانسوز اما پرافتخار را به ما رساند. بهنام به آرزویی رسید که از کلاس پنجم ابتدایی در سر می‌پروراند.

مادری که فرزندش را نذر حضرت علی (ع) کرد

مادر شهید عیدی نیز با زبانی ساده و سرشار از معنویت، درباره خصوصیات اخلاقی فرزندش می‌گوید: بهنام همواره مطیع و قدردان بود. او در سن 26 سالگی ازدواج کرد و همسرش را نیز با نگاهی الهی انتخاب کرد. یادم هست وقتی برای خواستگاری اقدام کردیم، مهر آن دختر به دلش افتاد و همیشه می‌گفت این همان همراهی است که می‌خواستم. او اکنون سه فرزند (دو دختر و یک پسر) به یادگار گذاشته است که إن‌شاءالله ادامه‌دهنده راه پدرشان باشند. بهنام در محیط خانه بسیار صبور و مهربان بود و هیچ‌گاه اجازه نمی‌داد غمی بر چهره ما بنشیند.

وی با اشاره به پیوند عمیق شهید با مفاهیم والای دینی می‌گوید: دخترم خواب دیده بود که بهنام در نوری عظیم غرق شده است. او همیشه به خواهرانش توصیه می‌کرد که حجاب و ایمان خود را حفظ کنند. بهنام حتی در اوج مشغله‌های کاری در حوزه هوافضا، رسیدگی به خانواده و صله رحم را فراموش نمی‌کرد. آخرین دیدارهای ما سرشار از محبت بود و او به گونه‌ای رفتار می‌کرد که گویی می‌خواست تمام خوبی‌هایش را در آن لحظات آخر به ما هدیه دهد. او صادقانه و با تمام وجود در مسیر ولایت قدم برداشت و سرانجام فدای اسلام شد.

نظم و معنویت؛ میراث ماندگار برادر

خواهر شهید عیدی هم در توصیف برادرش سخنانی به زبان می‌آورد و می‌گوید: رابطه ما فراتر از خواهر و برادری، یک رابطه عمیق دوستانه بود. از دوران کودکی که در بازی‌ها همیشه رعایت حال ما را می‌کرد تا دوران تحصیل که با نبوغ بالای خود در ریاضی و فیزیک، همواره یار و راهنمای من بود. بهنام یک مشاور به تمام معنا بود، وقتی با او صحبت می‌کردی، تمام جوانب یک مسئله را با آرامش و منطق باز می‌کرد. نظم او در کار و زندگی مثال‌زدنی بود و مسئولیت‌پذیری بالایی نسبت به وظایفش در نیروی هوافضا داشت.

وی در پایان به نجوای شبانه برادر با معبود خویش اشاره می‌کند و می‌گوید: یکی از زیباترین خاطرات من، صدای تلاوت حمد و سوره بهنام در نماز صبح بود. او از نوجوانی مقید به نماز اول وقت بود و با صوتی دلنشین نماز می‌خواند که ما با صدای او بیدار می‌شدیم. حتی در آخرین خوابی که شب شهادتش دیدم، او را بسیار نورانی و در جایگاهی رفیع مشاهده کردم. بهنام در خواب به من گفت که نبردی طولانی در پیش است و باید صبور باشیم. او برادری بود که گمنام کار کرد و غریبانه به شهادت رسید، برادری که تا لحظه شهادت، حتی ما هم به طور دقیق از سمت و درجه والای او در خدمت به نظام مطلع نبودیم.

گفت‌وگو از: احسان همتی

انتهای پیام/