به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، شب شعر «مرد ابدی» و مراسم یادمان شهید حاج حسن طهرانی مقدم شامگاه امشب در نخلستان اوج سازمان هنری رسانه‌ای اوج برگزار شد. در این مراسم، معصومه سپهری نویسنده کتاب مرد ابدی، خانواده معظم شهید طهرانی‌مقدم و جمعی از شاعران کشور حضور داشتند. 

در این مراسم، مصعومه سپهری نویسنده کتاب مرد ابدی صحبت کرد. او گفت: خدا را شکر می‌کنم که به من فرصت داد تا درباره شهید طهرانی‌مقدم بنویسم، وگرنه من کجا و این بنده خوب خدا کجا؟ فاصله‌ها بسیار زیاد است اما اگر قلم ما صرف ماندگار کردن چنین انسان‌های مجاهد و سخت‌کوشی در تاریخ می‌شود، سعادت برای ماست.

او درباره دلیل انتخاب نام مرد ابدی توضیح داد و گفت: انتخاب اسم برای این کتاب بسیار سخت بود. اولین کتابم را آقای سیدقاسم ناظمی انتخاب کرد و کتاب دومم، نورالدین پسر ایران را آقای سرهنگی، نامش را انتخاب کرد اما برایم عجیب است که برای این کتاب، در حالی که هنوز خیلی جان نگرفته بود، این نام در ذهنم می‌چرخید. خاطرم هست در تبریز بودیم و خانم معصومه رامهرزی به تبریز آمده بودند و درباره یکی از کتاب‌هایشان سخن می‌گفتند. به یاد دارم که درباره کتاب یکشنبه آخر که خاطرات خودشان از روزهای خرمشهر بود، صحبت می‌کرد و اشاره کرد که قصد دارد اسم این کتاب را عطر ابدی بگذارد. همانجا بود که نام مرد ابدی را انتخاب کردم. البته بسیار دوست داشتم یک اسم مرد روی این کتاب باشد و ترکیب مرد ابدی را انتخاب کردم.

وی ادامه داد: هر چه قدر پیش می‌رفتم، احساس می‌کردم که ماجراها برایم پرده پرده باز می‌شود. خیلی‌ها درباره ایشان صحبت و خاطراتشان را بیان کردند. با خود می‌گفتم انگار این آدم بزرگ به مانند آیتی است که باید از جنبه‌های مختلف به ایشان بپردازم. جالب است بدانید که راویان این کتاب هنوز تمام نشده است و هرازچندگاهی از دور و نزدیک، افرادی به من پیام می‌دهند و خاطره جدید از شهید طهرانی‌مقدم دارند. خیلی از آنان، افرادی هستند که همسرشان از فرماندهان موشکی بودند. عجیب است که چه طور می‌شود یک خانم، از همکار همسرش خاطره داشته باشد؟ امیدوارم این راه همچنان ادامه داشته باشد، چرا که به شناختن چنین افرادی بسیار نیاز داریم.

نویسنده کتاب مرد ابدی با نقل خاطره‌ای صحبت‌های خود را ادامه داد و گفت: خاطره‌ای از نگارش کتاب دارم که برایم جالب است. همیشه با خود می‌گفتم نباید در این کتاب، کسی ناراحت بشود و مراقب بودم؛ اما در خاطرات فوتبالی، موضوعی وجود داشت که خوانندهِ دقیق را به یک نفر می‌رساند؛ کسی که به خاطر فوتبال، قصد داشته حاج حسن را خراب کند. در همین میان فردی را پیدا کردم که قبلا با او صحبت کرده بودم؛ او ناگهان دوباره در مسیر من قرار گرفت و صحبت‌هایی را مطرح کرد که نشان می‌داد همان فرد فوتبالی چه خدمات عجیبی کرده است. با آن صحبت‌ها توانستم به تعادلی برسم و به این قوت قلب برسم که حق کسی ضایع نمی‌شود.

دختر شهید طهرانی‌مقدم هم در این مراسم صحبت کرد و گفت: خانم سپهری فقط یک نفر را معرفی نکرد، بلکه تاریخ موشکی ایران و اسطوره‌های ما را معرفی کردند. من معتقدم که درگیر حجاب معاصرت هستیم، از شناخت حاج قاسم‌ها تا رهبر شهید خود که هنوز آنها را نشناخته‌ایم. به نظرم شعر و ادبیات می‌تواند در شناخت الگوها به ما کمک بکند و از پوسته‌های ظاهری فراتر برویم و در آن شخصیت عمیق‌تر‌ بشویم.

وی ادامه داد: من مثل همه دخترها عاشق پدرم بودم و همیشه چشمم به در بود که او چه زمانی به خانه برمی‌گردد؟ برای او نامه می‌نوشتم و اولین نامه‌ای که نوشتم این بود که تقدیم به پدری که نیست، نیست، نیست و ... در عالم بچگی این عبارت نیست را چندبار تکرار کردم، غافل از اینکه پدرم هنوزم هست و هست و هست. باید اشاره کنم که آن انتظار اکنون برایم شیرین است و اصلا تلخ نیست. پدرم همیشه پرامید و پر از انگیزه بود و هر کسی کنارش می‌نشست، پر از امید و ایده و هدف برای زندگی‌اش می‌شد. اکنون هم امید دارم که انتظارم ختم به خیر بشود.

میلاد عرفان‌پور نخستین شاعری بود که برای شعرخوانی به روی صحنه دعوت شد. او پیش از شعرخوانی خود گفت: از همه برگزارکنندگان این نشست خوب تشکر می‌کنم که برای برگزاری جلسه‌ای با عنوان سردار شهید و بی‌تکرار کشورمان، سردار طهرانی مقدم همت گماشتند. چند بیتی را به این سردار بزرگ و همه بزرگمردانی تقدیم می‌کنم که با همت، ایستادگی، خلاقیت و عشق اباعبدالله الحسین توانستند بیرق 3 رنگ کشورمان را بیش از پیش به اهتزار دربیاورند. آنان، هنرمندانی هستند که شاید اگر در ظاهر در میان ما نیستند، اما هنوز برای این سرزمین با دشمنان می‌جنگند و به آنان رحم نخواهند کرد.

وی شعر خود را این چنین خواند:

وطن! بجنگ! دمادم بجنگ! رحم نکن
بزن به خط مقدّم! بجنگ! رحم نکن

 

مگرنه رحم به قابیل، مرگِ انسان است؟
در این نبردِ دمادم بجنگ! رحم نکن

 

نداشت حرمله رحمی به شیرخوار تو هم
محرمی است مجسم، بجنگ، رحم نکن

 

مگر نه سرد نشد، داغ شرجی میناب
به شور و شعله در این غم بجنگ، رحم نکن

 

بدان که لحظه تردید، لحظه مرگ است
به‌هوش باش، مصمّم بجنگ! رحم نکن

 

بحنگ لشکر پیروز حیدر کرار،
بجنگ لشکر رستم؛ بجنگ رحم نکن،

 

به حکم عقل، جنون کن مقابل دشمن
در این مقابله، محکم بجنگ! رحم نکن

 

فراهم است به میدان سلاح تازه تو
به این سلاح فراهم، بجنگ، رحم نکن

 

مباد، آنکه دوباره تو را یتیم کنند
رسیده زاده ملجم، بجنگ، رحم نکن

 

و خون روشن آن مرد، خطّ قرمز بود
نمانده فرصت ماتم، بجنگ! رحم نکن

 

کمان بگیر که آرش تویی در این پیکار
بدوزشان به جهنم؛ بجنگ، رحم نکن

امید نیست به پایان جنگ، جز با جنگ
امید عالم و آدم، بجنگ! رحم نکن!

**

که نقشه‌ی انتقام از این انقلاب دارد؟
به مرگ، روشن کنش که دنیا حساب دارد

 

رجز بخوان، میهن سلحشور و قهرمانم
که یاوه‌های یزید دوران، جواب دارد

 

به وهم اگر از گلیم خود پیشتر نهد پای
به پیشوازش وطن، هزاران شهاب دارد

 

برایمان رو شده ست ای دوست، دست دشمن
اگرچه بر چهره اش هزاران نقاب دارد

 

نه پای ما را مجال مانده برای ماندن
نه چشم ما لحظه‌ای تمنای خواب دارد

 

وطن، به پابوس هر شهیدش گلی شکفته
معطر از اشک مادرانش گلاب دارد

 

قسم به آیات فتح قرآن که فاتحانیم
هنوز دنیا حساب دارد؛ کتاب دارد

 

چقدر شب می‌شکافد این رود روشنایی
چقدر این مرز پرگهر، آفتاب دارد

 

در بخش دیگری از این مراسم محمد رسولی برای شعرخوانی دعوت شد. او سروده خود را این چنین خواند:

تجلی گاه عشق و اتحاد مردم است اینجا
نفهمیدند؛ ایران امام هشتم است اینجا

چه ایرانی که آتش پا نگیرد در گلستانش
چه ایرانی که آن را می‌شناسیم از شهیدانش

شهیدانی که هر یک دست حق در آستین بودند
شهیدانی که هر یک آیه فتحی مبین بودند

بدون ادعا با عزم، لرزاندند عالم را
کسی نشناخت تا امروز طهرانی مقدم را

چه گوهرهای نایابی گرفتیم روزگار از ما
پر از داغیم و افسوسیم از این زخم‌ها

اما برایم آخر این ماجرا روشن چنان روز است
که در این جنگ حتماً خون حاجی‌زاده پیروز است

اگر از زخم، ای مردم هزاران مثنوی دارید
به عطر چادر زهرا دل خود را قوی دارید

همان بانو که بر زن‌های عالم سروری کرده است
و هرجا که گره افتاد زهرا مادری کرده است

ببر این نام را، این نام دلها را خدایی کرد
همان نامی که در میدان مین، معبر گشایی کرد

علی از او مدال جانفشانی در احد دارد
شلمچه عطر او را همچنان در خاک خود دارد

ببین که سروها از باد پاییزی نمی‌ترسند
بسیجی‌های زهرا هرگز از چیزی نمی‌ترسند

بخوان قرآن و پیدا کن خدا را در بزنگاهش
ببین نصر من الله است در ان تنصر الله‌اش

یقینا خوب می‌داند کسی که امتحان داده است
خدا در تنگناها قدرت خود را نشان داده است

خیال ما ز پایان خوش این جنگ آسوده است
که پیروزی‌ست هر جایی که امت با ولی بود‌ه‌است

نمیفهمیم تسلیم و نمی‌دانیم سازش را
رها هرگز نخواهد کرد ایران دین و دانش را

پرچمی که به روی شانه ماست
سند افتخار خانه ماست

چشم دنیاست محو غیرت ما
زورگویی نرفته در کت ما

از تصور فراتر است اینجا
خاک الله اکبر است اینجا

چشم دنیا چو ما صبور ندید
مردمی این چنین غیور ندید

حرف امروز حرف دیروز است
ملت یا حسین پیروز است

میهن ما سروش هم عهدی است
در تکاپوی حضرت مهدی است

جنگ ما جنگ جهل و ادراک است
طمع دشمنان به این خاک است

آنچه هرگز ندیده ذلت ماست
دردش از اتحاد ملت ماست ...

در بخش دیگری از این مراسم، رضا صمدیان چند بیتی برای شهید طهرانی‌مقدم خواند.

سرو ایران زمین و نخل عراق
عهد و پیمان دوستی بستند
تا زمان رهایی زیتون
این درختان کنار هم هستند

 

سروهای بلند و آزاده
سروهای همیشه آماده
دست پر می‌روند از این میدان
گرچه آزادگان تهی دستند

 

شاخه‌ها را اگر چه می‌برند
برگ‌ها را اگرچه می‌ریزند
وای از آن ساعتی که برخیزند
ریشه‌ها که در زمین هستند

 

از درختان تبر چه می‌خواهد
غیر هیزم مگر چه می‌خواهد؟
قبل هیزم شدن به پا خیزید
شاخه‌ها را هنوز نشکستند

 

ای درختی که بی‌خبر هستی
هدف بعدی تبر هستی
سوختن، قسمت درختانی‌ست
که به آزادگان نپیوستند

 

ای درختان پوچ بی غیرت
سایه خواران خفته در خفت
تبر و اره برقی و آفت
دل بترسیدن شما بستند

 

ای خوشان شاخه‌ها که افتادند
سر ندادند ناله، سر دادند
ای صبا سر بزن به آن بیشه
شاخه ها را بدین که سرمستند

**

سرو سرچشمه‌ای و از نامت
اَره‌هاشان چو بید می‌لرزید
دیو کاخ سپید را کشتی
کاخ دیو سپید می‌لرزید

 

دشمن ما اگرچه جز تهدید
واژه دیگری نمی‌فهمید
از همان لحظه‌ای که چون خورشید
برق تیغت دمید، می‌لرزید

 

خط تو خط شکن‌تر از فاتح
نطق تو نقطه‌زن‌تر از فتاح
تو همانی که دشمنت هرگاه
از شکوهت شنید، می‌لرزید

 

ای که از نام نیک تو در عرش
روح شاه شهید خشنود است
وی که از ترس تیغ تو در خاک
استخوان یزید می‌لرزید

 

وقتی از شعله سر درآوردی
مثل ققنوس پر درآوردی
تو چه کردی که وقت کشتن تو
دست آتش، شدید می‌لرزید

 

سنگ‌ها را اسیر خود کرده
بنده‌ی سر به زیر خود کرده
برکه با اینکه عمری از درد
سنگ‌های پلید می‌لرزید

 

سربلند و غیور می‌مانی
تا زمان ظهور می‌مانی
پرچم سرفراز ما که دلت
بر مزار شهید می‌لرزید

 

علی محمد مودب هم سروده خود را به شهید طهرانی‌مقدم تقدیم کرد:

ایستادن آن دم که سنگ می‌بارند
به کوه بودن آن لحظه‌ها که دشوارند

 

به دیدگان مصمم به سینه‌های ستبر
به بازوان دلیران که گرم پیکارند

 

به پهلوانیِ مردانِ مرد گاه نبرد
که خم به ابرو زانوی خود نمیارند

 

به اضطراب دل مهربان شیرزنان
دمی که روح خدا دست بر دعا دارند

 

به مشت‌ها گره دست‌های نوزادان
از آن دقیقه که پا روی خاک بگذارند

 

به جوهر قلم قاضیان رادان
که حلق خائن در هر لباس بفشارند

 

قسم به خون شهیدان به اشک راهروان
که روز واقعه گردان جنگ بسیارند

 

قسم که این همه ای بیرق عزیز امید
به هرچه قله تو را جاودانه می‌کارند

 

در این شبانه که گرگان چهارسو هارند
شکوهمند، شبانان قصه بیدارند

 

برقص بیرق عزت در اوج طوفان‌ها
رها برقص، علمدارهات هوشیارند

 

فاطمه نانی‌زاد هم برای شعرخوانی به روی صحنه دعوت شد. او غزلی را این چنین خواند:

کشانده با غمش هر سو، سیاهی محرم را
نشانده بر دل پرچم شراره زخم و ماتم را

 

خبر، تیری به جان‌ها و خبر، داغی به دلها شد
خبر آمد، خبر آمد که طهرانی مقدم را ...

 

شهادت پر گرفت از آسمان سرخ آغوشش
شهادت بال و پر با کرد این شور دمادم را

 

چنان در همت و غیرت زبان زد شد، سر آمد شد
حماسه آفرین دیدند این عزم مجسم را

 

دوباره لاله‌ها بزمی به راه انداختند
آری دوباره خط خون طرحی زده غوغای عالم را

 

به وقت حادثه سردار سربه‌دار شدیم
که ما همیشه علمدار اقتدار شدیم

 

اگرچه آینه‌ها را به سنگ کینه زدند
هراس و بیم نداریم، بی‌شمار شدیم

 

اگرچه باد وزیده است گاه طوفان است
خبر دهید که آماده شکار شدیم

 

در این حماسه که عزم بلند ماجزم است
همه شعور شدیم و همه شعار شدیم

 

بگو آل یهودا در انتقامی سخت
به قصد جان شما تیغ ذوالفقار شدیم

 

بر این آیات روشن باز کن چشم تماشا را
بخوان والفجر را و شمس را انا فتحنا را ...

 

به عصری که گل کرده است در آیینه آفاق
نخواهد دید ظالم روشنای صبح فردا را

 

هراسی نیست افعی‌ها اگر جمعند در میدان
تماشا کن هنرهای عصای دست موسی را

 

عیار شیرمردان خدا امروز روشن کرد
فریب سامری‌ها فتنه گاو مطلا را

 

شکوه ذوالفقار و بارش سجیل‌ها
دیگر شکستند شوکت پوشالی بت‌های دنیا را

 

تبسم کرد طهرانی مقدم بر سلیمانی
شکوفاتر ببین لبخند‌های مغنیه‌ها را

 

به هم پیوسته اندر الله اکبرهای پیروزی
ببین در اتصال رودها، امواج دریا را

 

پس از حی علی خیر العمل تکبیره الاحرام
و حیران می‌کند بیت المقدس عرش اعلا را

 

امام مسلمین همراه خود سجاده آورده
مصفا می‌کند در مسجد الاقصی مصلی را

 

بخشیده نگاهت به جهان شوق حیات شرمنده اوصاف تو
فوج کلمات، ای سوره شمس و قمر و نجمِ نبی بر ساحت آسمانی تو

 

در ادامه نوبت به محسن کاویانی رسید که شعرخوانی کند. او سروده‌ای حماسی به شهید طهرانی‌مقدم تقدیم کرد

 

زنده است در خط مقدم‌ها فرمانده‌ای که بی عقب گرد است
رودی که بی‌شک تا ابد جاری است مردی که بی شک تا ابد مرد است

 

آری تویی آن کس که خیلی خوب فردای ما را، قبل ما دیده
آری تویی آن کس که مردانه پای ثبات صلح جنگیده

 

نام حسن را زندگی کردی شاید که حکمت داشته
شاید از بس که تو اهل کرم بودی خیلی به تو اسم تو می‌آید

 

اهل بهارستان همه دیدند در خویش داری روحی از دریا
از کوچه‌های تنگ سرچشمه به سوی کوهی از دریا

 

حالا همه دیدیم فردا را، قدرت به فکر ناتوان‌ها نیست
دیدیم در دنیای موشک‌ها جایی برای گفتمان‌ها نیست

 

از شوق پیروزی در این ایام جاریست بر هرچه به شط تو
موشک به موشک خط به خط پیداست در آسمان‌ها در خط تو

 

هر پایتختی توی این دنیا پیش شکوه نام تو خم شد
آری از این رو در همه دنیا با بودنت تهران، مقدم شد

 

رفتی تو اما باز هم هستی از زندگی همواره لبریزی
آواز و پایان تو آبان است خیلی بهاری مرد پاییزی رفتی

 

تو اما باز هم هستی دشمن اسیره ضربه شست توست
سوگند بر سنگ مزارت که پایان اسرائیل دست توست

 

حسین خزایی آخرین شاعری بود که در این مراسم شعرخوانی کرد.

ده است مِلک خدا، کدخدا چه می‌خواهی؟

از این رعییّت بی دست و پا چه می‌خواهی؟

 

چقدر خِرمنشان را سرِ درو ببری

حرامزاده تو از جان ما چه می‌خواهی؟

 

سواحل تو کجا، خاورِمیانه کجا

نشسته‌ای وسط آسیا! چه می‌خواهی؟

 

چه کرده بود مصدّق که کودتا کردی؟

مگر نبود رفیق شما! چه می‌خواهی؟

 

و یا همین مادورو! موشک و اتم می ساخت؟

سرش خراب شدی بی‌هوا! چه می‌خواهی؟

 

گذشت هر غلطی را که خواستی بکنی

شده برای همه برمّلا چه می‌خواهی

 

سوار ناو به هرمز بیا اگر مردی

ولی گمان نکنم راست راست برگردی

**

شغل؛ سرباز! نام؛ حاج حسن

اصلِ خطّ امام! حاج حسن

 

مَرد انجام کارهای نشد

همه جا پیشگام حاج حسن

 

خسته کرده ست خستگی را هم

پای کار نظام حاج حسن

 

به امامش چرا نگفته هنوز

شیعه‌ی با مرام؛ حاج حسن

 

شام‌ها را به صبح می‌دوزد

صبح‌ها را به شام حاج حسن

می‌دود تا به آرزو برسد

آرزوی مدام حاج حسن

 

حق بده آخرش شهید شود

آن قیامت قیام حاج حسن

 

حق بده عبد فی سبیل الله

می‌شود یک کلام حاج حسن

 

حق بده خط سنگ قبرش هم

می‌شود یک پیام حاج حسن

 

پدر موشکی ایرانم

از ته دل سلام حاج حسن

 

منتت تا همیشه بر سر ماست

سایه‌ات مستدام حاج حسن

 

انتقام انتقام، حاج حسن

انتقام انتقام، حاج حسن

انتهای پیام/