به گزارش گروه بین‌الملل خبرگزاری تسنیم، باز هم با فرا رسیدن فصل سرما و بارش‌ها، رسانه‌ها، به ویژه شبکه‌های اجتماعی مملو از تصاویر آوارگان غزه شده که در میان طوفان و سیل برای زنده ماندن تلاش می‌کنند.

فاجعه‌ای که تنها در اعداد و ارقام خلاصه می‌شود

غزه برای سیل‌گرفتگی چادرهایش به طوفانی خارق‌العاده نیاز نداشت؛ فقط به ساعت‌ها باران در زمینی که از قبل توسط جنگ ویران شده بود، آوارگانی که در چادرهایی که هیچ محافظتی در برابر آب و سرما نداشتند، سیستم‌های زهکشی و زیرساخت‌های شهری آسیب‌دیده و تدارکات زمستانی ناکافی، فشرده شده بودند، نیاز داشت.

مشخصا باران علت فاجعه غزه نیست و این باریکه به خاطر شرایط آب و هوایی که در نزدیکی دریای مدیترانه واقع شده، همه ساله شاهد بارش‌های فراوان است که پیش از این جنگ ویرانگر، برای مردم غزه شادی بخش و نشانه نعمت الهی بود، اما آنها اکنون دعا می‌کنند که ای کاش باران نبارد!

طبق گزارش دفتر اطلاع رسانی دولتی در نوار غزه در 7 نوامبر، باران‌های سیل‌آسا ده‌ها هزار چادر را در سراسر نوار غزه غرق کرد. تیم‌های دفاع مدنی تقریباً 1500 تماس برای کمک در عرض چند ساعت دریافت کردند، در حالی که گزارش‌ها حاکی از آن بود که سطح آب در برخی از پناهگاه‌ها به 30 تا 40 سانتی‌متر رسیده است.

تشک‌ها، پتوها و وسایل آسیب دیده بودند و خانواده‌ها خود را با یک انتخاب ظالمانه روبرو دیدند: در چادری که آب آن را گرفته بودند بمانند یا در جستجوی سرپناه به فضای باز بروند، که در دسترس نبود.

اما خواندن این اعداد به تنهایی کافی نبوده و مهمترین سوال این نیست که چه تعداد چادر دچار سیل شده‌اند، بلکه این است که چرا این تعداد خانواده در معرض این خطر شناخته شده قرار گرفتند و چرا قبل از طوفان فاقد حفاظت اولیه بودند؟

خطری که پیش‌بینی شده بود اما کاری برای مقابله با آن انجام نشد

آب، چادرها و مسیرها را فرا می‌گیرد و رفت و آمد مردم را مختل می‌کند، در حالی که احتمال مخلوط شدن آب باران با فاضلاب و زباله افزایش می‌یابد. در این شرایط با سیستم‌های زهکشی آسیب دیده و زباله‌های انباشته شده، آب راکد به یک خطر بهداشتی و زیست محیطی تبدیل می‌شود، به ویژه در مکان‌های شلوغ و پرجمعیت آوارگان.

همچنین خطر سیل ناگهانی در نوار غزه موضوع تعجب‌آوری نبود. گزارشی که توسط دفتر هماهنگی امور بشردوستانه سازمان ملل متحد (OCHA) در ماه اکتبر منتشر شد، تخمین زد که حدود 950 هزار آواره در مناطقی با خطر متوسط یا زیاد سیل زندگی می‌کنند، از جمله بیش از 400 هزار نفر در مناطق پرخطر.

این گزارش نشان داد که بیش از 294 هزار خانواده به کمک‌های سرپناه زمستانی نیاز دارند، در حالی که منابع موجود فقط برای پوشش جزئی نیازهای حدود 52000 خانواده یا تقریباً 18٪ از مقدار مورد نیاز کافی است.

در 5 نوامبر، چند روز قبل از طوفان، گزارش دیگری از سازمان ملل متحد تخمین‌های دقیق‌تری ارائه داد: نوار غزه تقریباً به 121000 چادر، 561000 پوشش پلاستیکی، 57000 کیت سرپناه اضطراری و 1.7 میلیون تشک نیاز داشت. در حالی که ، تنها حدود 2800 چادر، 76000 پوشش و 4993 تشک در غزه موجود بود و هیچ کیت سرپناه اضطراری در دسترس نبود.

این گزارش همچنین شکاف بودجه برای نیازهای زمستانی را تقریباً 186.5 میلیون دلار از مجموع 267.9 میلیون دلار تخمین زد. این شکاف بین نیازها و تدارکات به این معنی است که خطر از قبل پیش بینی شده بود اما واکنش در مقیاس مورد نیاز آماده نشده بود.

بنابراین طوفان، بحران را از آسمان نیاورد؛ بلکه آنچه را که از قبل وجود داشت، آشکار کرد: تعداد زیاد آوارگان، پناهگاه‌های شکننده و منابع ناکافی برای آماده‌سازی یا واکنش.

هیچ سرپناهی در غزه وجود ندارد

در غزه دیگر چادر سرپناه نیست و سرپناه صرفاً نمی‌تواند یک تکه پارچه یا یک پوشش موقت باشد؛ چرا که این چادرها فضایی است که درجه‌ کمی از ایمنی، حریم خصوصی و گرما را فراهم می‌کند و مردم را از باران، سرما و باد محافظت می‌کند.

وقتی چادری از آب اشباع می‌شود، تشک‌ها و لباس‌ها را خیس می‌کند و زمین را به گل تبدیل می‌کند، مردم حتی ابتدایی‌ترین محافظت را نیز از دست می‌دهند و زنان، کودکان، سالمندان و بیماران بدون وسایل کافی برای گرم کردن یا خشک کردن وسایل خود، خود را در معرض سرما و رطوبت می‌بینند.

این خطرات برای کودکان، به ویژه نوزادان، و برای بیمارانی که به دارو یا مراقبت منظم نیاز دارند، بیشتر است. داروها ممکن است فاسد شوند، جاده‌های آب گرفته مانع دسترسی به مراکز درمانی می‌شوند و خوابیدن روی زمین مرطوب و سرد می‌تواند بیماری‌های تنفسی و پوستی را تشدید کند.

صندوق کودکان سازمان ملل متحد (یونیسف) هشدار داده که صدها هزار کودک و خانواده در غزه و کرانه باختری در معرض خطر زمستان سخت هستند و خواستار تهیه لباس، پتو، مواد تقویت‌کننده سرپناه و اقدامات کاهش سیل شده است.

آبگرفتگی مکرر چادرها می‌تواند منجر به آوارگی بیشتر در نوار غزه شود و در نتیجه جدایی خانواده‌ها، از بین رفتن وسایل و اسناد باقی‌مانده و افزایش فشار بر پناهگاه‌های از قبل شلوغ را به دنبال داشته باشد.

تراژدی ساختمان‌های نیمه ویران

اما تأثیر طوفان صرفاً محدود به چادرها نبود. باران و باد خطرات مربوط به ساختمان‌هایی را که از قبل در اثر بمباران و خسارات جنگی ضعیف شده بودند، و همچنین دیوارها و سقف‌های ترک‌خورده‌ای را که ممکن است تحت فشار آب یا باد فرو بریزند، تشدید کرد.

گزارش قبلی سازمان ملل نیز نشان می‌داد که تقریباً 44000 نفر در ساختمان‌های ناامن زندگی می‌کنند. اما خانواده‌های آواره در نوار غزه به این دلیل که خطر را دست کم می‌گیرند، زندگی در ساختمان‌های مخروبه را انتخاب نمی‌کنند، بلکه هیچ جایگزین دیگری ندارند.

آوارگان غزه غرق در خون و سیلاب

وقتی ده‌ها هزار چادر دچار آبگرفتگی می‌شوند و تیم‌های دفاع مدنی نزدیک به 1500 تماس برای کمک دریافت می‌کنند، در حالی که گزارش‌ها حاکی از کمبود گسترده چادر، تشک و ملزومات اولیه است، اینکه ما بخواهیم صرفاً در مورد تاثیر باران بر وضعیت آوارگان صحبت کنیم، بی‌انصافی کردن در حق آنهاست.

اما نکته دیگر این است که آوارگان غزه همزمان با غرق شدن چادرهایشان در سیل و یخ زدن کودکان در سرمای شدید، در معرض تداوم کشتارها و جنایات صهیونیست‌ها نیز هستند.

طبق آمار گزارش شده توسط دفتر هماهنگی امور بشردوستانه سازمان ملل متحد (OCHA) از وزارت بهداشت در غزه، 36 فلسطینی در یک هفته به شهادت رسیده‌اند، به طور متوسط تقریباً پنج شهید در روز.

بنابراین صرفاً با ابراز همبستگی و صدور بیانیه نمی‌توان دردی از مردم غزه دوا کرد و جهان باید از بیانیه‌ها، به سمت اقدامات مشخصی که فشار واقعی برای توقف کشتار و لغو محدودیت‌های کمک‌رسانی اعمال می‌کنند، حرکت کند.

رها کردن مردم در چادرهای سیل‌زده در حالی که کشتار و تیراندازی ادامه دارد، و سپس فراهم کردن آذوقه فقط برای یک روز، حتی مدیریت بحران هم نیست، چه برسد به حفاظت از غیرنظامیان.

غزه به تسلی فصلی نیاز ندارد؛ بلکه به پایان کشتار، لغو محدودیت‌های کمک‌رسانی و سرپناه برای محافظت از مردمش در برابر باران، سرما و هر چیزی که زندگی آنها را تهدید می‌کند، نیاز دارد.

انتهای پیام/