خبرگزاری تسنیم _ گروه فرهنگی: یاورِ «شب دهم» در یکی از قسمت‌های اولیه سریال، وقتی حیدر خوشمرام از همراهی او با بساط تعزیه، شرمنده و خوشنود بود، گفت: «توی روزای کسادی، علمدار کسی بودن هنره!» این‌جمله یادآور شخصیت، کارنامه هنری و مدیریتی زنده‌یاد کوروش زارعی است که حالا با درگذشتش، طبق روال معمول و همیشگی، عده‌ای باید بابت تهمت‌ها و برچسب‌هایی که به او زدند، شرمنده باشند!

فهرست فیلم و سریال‌ها و تئاترهایی که زارعی در آن‌ها ایفای نقش کرده، در فضای مجازی موجود است و تعدادی از نقش‌هایش ازجمله لاوی «یوسف پیامبر (ع)» یا حضورش در «مختارنامه»، «کیمیا»، «جابر بن حیان» و ... در ذهن عموم مخاطبان به یادگار مانده‌اند. اما نکته مهم درباره دستاوردهای فرهنگی هنری این‌هنرمند عرصه هنرهای نمایشی، مکتبی‌ و انقلابی‌بودن اوست؛ همچنین این‌واقعیت که خود را خرج انقلاب و اعتقاداتش کرد. زارعی که متولد میناب است، ازجمله هنرمندان عرصه تصویر است که به خاطر عقاید و باورهای خود حاضر به پرداخت هزینه هستند. 

یکی از وجوه این‌رویکرد و منش زارعی را در ایستادن پای جشنواره تئاتر فجر شاهد بودیم؛ سال 1401 که رگ روشنفکری و مبارز بودن عده‌ای در اغتشاشات «زن زندگی آزادی» باد کرده بود، یا در رودربایستی دوستان مهمانی‌ها و شب‌نشینی‌های دود و نوشیدنی خود گرفتار شده و می‌خواستند در آثار یا جشنواره‌ها حضور داشته باشند، اما نمی‌توانستند. به این‌ترتیب یکی یکی از گرد جشنواره پراکنده شدند و به نظر می‌رسید جشنواره فجر فروغ هرساله را نداشته باشد. اما زارعی نگذاشت درخت تناور جشنواره‌ای که از روزهای پس از انقلاب تا آن‌روز رشد کرده بود، خم شود. فحش و ناسزاها و برچسب‌های حکومتی و رانت‌گرفتن و بدنامی‌هایش را هم به جان خرید تا چراغ صحنه خاموش نشود؛ هنری که از 13 سالگی در صحنه آن قدم زده و بالیده بود. بعد از جشنواره هم هدف تهمت‌های مشخصی قرار گرفت که تکرارشان لزومی ندارد. 

حضور زارعی در دیدارهای هنرمندان با رهبر شهید انقلاب، نقش‌آفرینی‌هایی در عرصه مدیریت فرهنگی‌هنری و احتمالا حضور پررنگ در آثار مذهبی عواملی بودند که به‌خاطرشان گاهی نقش‌هایی که برایش در نظر گرفته شده بود، با یک‌تلفن و عذرخواهی متظاهرانه، به دیگران می‌رسیدند. شاید کارگردان‌ها و تهیه‌کننده‌ها از تبعات و برچسب‌هایی که همراهی با یک هنرمندِ واقعا انقلابی برایشان به همراه داشت، می‌ترسیدند؛ شاید! اما کوروش زارعی مانند هنرمندان و فرهنگی‌های دیگر و کسانی که هدفشان از حضور در حوزه هنری، واقعا خدمت به هنر انقلاب بود و خود را بچه‌های انقلاب می‌دانستند، از ریشه خود خجالت نمی‌کشید و مانند برخی از همکارانش نبود که سر سفره انقلاب  رشد کرده و بالیده شده بودند، اما دوست داشتند از جشنواره‌های خارجی جایزه بگیرند و تصویر عمومی‌شان هم این باشد که هنرمند مردمی‌اند نه حکومتی!

بیماری سراغ خیلی از هنرمندان و چهره‌های مختلف می‌آید و در بسیاری از مواقع، منجر به درگذشت‌شان می‌شود. خوش به حال کوروش زارعی که توانست بار امانت هنر انقلاب و وفاداری به مکتب را تا انتهای زندگی به دوش بکشد و حتی پس از زمین‌گیر شدنش با بیماری هم باز از تیر تهمت رسانه‌های اسرائیلی نترسد. این‌شجاعت باعث شد در حالی‌که روی ویلچر نشسته بود، در نماهنگ «جاودانگی» با صدای علیرضا افتخاری نقش‌آفرینی کند. این‌نماهنگ وجه بیرونی و بروز و ظهور علاقه‌ بی‌ریای او به رهبر شهید انقلاب بود. چون وجه درونی و شخصی این‌عشق را فقط اهل خانه‌اش دیدند؛ وقتی با شنیدن خبر شهادت رهبر انقلاب، تا 24 ساعت مشغول گریه و سوگواری بود.

حالا کوروش زارعی بارش را همزمان با ایام فاطمیه و شهادت مدافع ولایت، بسته و سفر ابدی‌اش را شروع کرده؛ با کارنامه‌ای که موارد خدمت به اسلام و ایران که امروز هر دو یکی هستند، در آن کم نیست. مخاطبانی هم که با خبر درگذشتش مواجه می‌شوند، با وجود تفاوت رویکردها، ناراحت‌اند؛ عده‌ای از فقدان دوست‌شان دلسوخته و داغدارند و عده‌ای هم به‌خاطر تهمت‌ها  و برچسب‌هایی که به علمدار روزهای تنهایی جشنواره تئاتر فجر زده‌اند، شرمنده‌اند. 

سفر زندگی به همین‌اندازه کوتاه است؛ وارد صحنه می‌شوی، نقش‌ات را ایفا می‌کنی و از صحنه خارج می‌شوی! مرور زندگی کوروش زارعی بیان‌گر این‌آروزی آدم‌هاست که خدا کند نقش خوبی را برای ایفاکردن انتخاب کنند؛ البته این‌آرزو گاهی به فراموشی سپرده می‌‌شود! 

انتهای پیام/