به گزارش گروه عبری خبرگزاری تسنیم، پایگاه خبری شبکه 14 تلویزیون رژیم صهیونیستی که متحد اصلی بنیامین نتانیاهو محسوب می‌شود، همزمان با حضور گادی آیزنکوت رئیس حزب یاشار در دفتر هرتزوگ برای دریافت حکم تشکیل کابینه اعلام کرد که با وجود حمایت 67 عضو کنست، او نیز با مشکلات زیادی برای تشکیل کابینه روبرو است.

در این گزارش آمده است: 67 عضو کنست(پارلمان) خواستار تشکیل هرچه سریع‌تر یک دولت رسمی به رهبری گادی آیزنکوت شده‌اند و انتظار می‌رود او به‌زودی مأموریت رسمی تشکیل دولت را اجرا کند؛ با این حال، مسیر تشکیل ائتلاف و ادای سوگند دولت جدید کاملاً مسدود به نظر می‌رسد.

در میان مانورهای احزاب حریدی، مواضع متزلزل آویگدور لیبرمن، وزن 19 کرسی احزاب عربی و تماس‌های محرمانه میان نتانیاهو و آیزنکوت با میانجیگری گابی اشکنازی، همگی کار او را برای تشکیل کابینه دشوار می کنند.

به نوشته این رسانه رایزنی‌هایی انجام شده توسط هرتزوگ او را از برتری عددی آشکاری بهره مند کرده است، اما  در مجموع، 67 عضو کنست از واگذاری مأموریت تشکیل دولت به او حمایت کردند، در حالی که تنها 46 عضو کنست خواستار واگذاری این مأموریت به بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر شدند.

با وجود این اکثریت عددی روی کاغذ، واقعیت سیاسی بسیار پیچیده‌تر و چندلایه‌تر است. 67 نماینده‌ای که آیزنکوت را برای تشکیل دولت معرفی کرده‌اند، به فراکسیون‌هایی تعلق دارند که اختلافات عمیق‌‌‌‌ ایدئولوژیک  میان آنها وجود دارد و امکان حضور هم‌زمان آنها در یک دولت عملاً فراهم نیست.

به تحلیل موتی کاستل، خبرنگار سیاسی شبکه 14، اگرچه مأموریت تشکیل دولت به آیزنکوت واگذار  شده، اما «وضعیت نگران‌کننده‌ای» که او تلاش می‌کند بر اساس آن دولت تشکیل دهد، وی را در برابر بن‌بستی سیاسی قرار داده است.

به تحلیل این خبرنگار، مانع اصلی پیش روی آیزنکوت، ترکیب ائتلافی است که از نامزدی او برای تشکیل دولت حمایت کرده است؛ به‌ویژه اتکای این ائتلاف به احزاب عربی. احزاب عربی حاضر در این ائتلاف موفق شدند با کسب 19 کرسی، دستاوردی بی‌سابقه به دست آورند.

در استودیوی شبکه تأکید شد که این مسئله در محافل پشت‌پرده نارضایتی عمیقی ایجاد کرده است. در همین زمینه گفته شد: «این موضوع بر سر میز شام شنبه در خانه لیبرمن، خانه بنت و همچنین خانه آیزنکوت مطرح است. آنها به‌دلیل این مسئله با مشکل واقعی روبرو هستند».

از سوی دیگر، آویگدور لیبرمن بار دیگر تأکید کرد که از هیچ دولت اقلیتی که به آرای اعضای کنست عرب متکی باشد، حمایت نخواهد کرد.

لیبرمن در تلاش برای عبور از بن‌بست ناشی از وابستگی به احزاب عربی، می‌کوشد با استفاده از طرح قانونی سال 2018، احزاب حریدی، یعنی شاس و یهودیت متحد تورات، را به همکاری جلب کند.

این اقدام در استودیوی شبکه به‌عنوان «نمایشی شرم‌آور و فریبکارانه» توصیف شد؛ زیرا حتی اگر برخی جریان‌های حریدی به این پیشنهاد تمایل نشان دهند، احتمال موافقت آنها با حضور در دولتی مشترک با یائیر گولان، نعمه لازیمی و گیلاد کاریو تقریباً صفر است.

علاوه بر این، حزب شاس رسماً اعلام کرده است که به این طرح نخواهد پیوست و بدون مشارکت این حزب، آیزنکوت قادر به تشکیل دولت نخواهد بود.

در حالی که اظهارات علنی طرف‌ها از تحریم سیاسی یکدیگر و مخالفت با حضور در دولتی مشترک حکایت دارد، تحولات واقعی و مهمی در پشت‌پرده در جریان است.

گزارش‌ها حاکی از برقراری تماس‌های غیرمستقیم و محرمانه میان نتانیاهو و آیزنکوت است. گابی اشکنازی وزیر امور خارجه پیشین، میانجی این تماس‌هاست و اسحاق هرتزوگ، نیز در تلاش‌های میانجی‌گرانه مشارکت دارد.

تاریخ سیاسی اسرائیل یادآور سناریوی مشابهی است که در دوران دولت کرونا برای بنی گانتس اتفاق افتاد.

با وجود حملات شدید و سازمان‌یافته از هر سو، در لحظه سرنوشت‌ساز مسیر تشکیل دولت وحدت ملی هموار شد.

این احتمال وجود دارد که آیزنکوت پس از درک این واقعیت که نمی‌تواند با جریان‌های مذهبی تندرو یا احزاب عربی دولت تشکیل دهد، در نهایت به سمت توافق با نتانیاهو سوق پیدا کند؛ توافقی که بتواند دستاوردهای سیاسی بیشتری برای او به همراه داشته باشد.

براساس امیدواری های خبرنگار سیاسی شبکه  متحد نتانیاهو، پس از کنار گذاشتن هیاهوها و فضاسازی‌های گمراه‌کننده روزهای اخیر، تنها دو گزینه اصلی روی میز باقی مانده است:

گزینه نخست ـ تشکیل دولت وحدت یا دولت موقت:

ایجاد ساختاری سیاسی با مشارکت طیف گسترده‌ای از جریان‌های راست و چپ میانه که هدف آن جلوگیری از فلج شدن ساختار سیاسی و برگزاری یک انتخابات دیگر در شرایط جنگی است.

گزینه دوم ـ برگزاری انتخابات مجدد:

به ارزیابی این کارشناس، این گزینه در شرایط کنونی واقع‌بینانه‌تر به نظر می‌رسد. اگر جریان چپ همچنان بر وعده‌های انتخاباتی متناقض خود پافشاری کند، هرگونه مصالحه با نتانیاهو را رد کند و هم‌زمان به‌دلیل وتوی متقابل لیبرمن، احزاب حریدی و احزاب عربی نتواند به‌تنهایی دولت تشکیل دهد، اسرائیل ناگزیر خواهد شد بار دیگر به پای صندوق‌های رأی برود.

انتهای پیام/