به گزارش گروه بین‌الملل خبرگزاری تسنیم، در آلمان، فشار جریان‌ها و نهادهای بانفوذ حامی رژیم اسرائیل بر فضای سیاسی و اجتماعی، به پدیده‌ای آشکار و انکارناپذیر تبدیل شده است. این فشار تنها به سیاستمداران محدود نیست؛ دانشگاه‌ها، رسانه‌ها، مراکز فرهنگی، هنرمندان و حتی شهروندان عادی نیز در معرض فضایی قرار گرفته‌اند که در آن دفاع از حقوق فلسطینیان و انتقاد از سیاست‌های اسرائیل می‌تواند هزینه‌های سنگین سیاسی، اجتماعی و شغلی به همراه داشته باشد.

در جریان جنگ غزه و کشتار گسترده مردم فلسطین، سرکوب همبستگی با فلسطین در آلمان فقط به برخورد پلیس با معترضان خیابانی محدود نماند. این فشار به لایه‌های مختلف جامعه نفوذ کرد و در بسیاری موارد به نوعی خودسانسوری انجامید؛ وضعیتی که در آن افراد، پیش از آنکه کسی صدایشان را خاموش کند، از ترس پیامدهای احتمالی ترجیح می‌دهند سکوت کنند.

در چنین فضایی، انتقاد از دولت اسرائیل بارها با اتهام یهودستیزی مواجه شده و مرز میان مخالفت با سیاست‌های یک دولت و نفرت‌پراکنی علیه یهودیان عمداً یا سهواً مخدوش شده است. مبارزه با یهودستیزی ضرورتی جدی است، اما تبدیل آن به ابزاری برای خاموش کردن صدای منتقدان، خود تهدیدی علیه آزادی بیان است.

اعتراف کلودیا روت؛ سکوت زیر فشار

جدیدترین نمونه، اظهارات کلودیا روت، سیاستمدار حزب سبزهای آلمان و وزیر مشاور پیشین در امور فرهنگ و رسانه در دفتر صدراعظم است. روت در مارس 2024، پس از جنجال جشنواره فیلم برلین، در مصاحبه‌ای با "اشپیگل" با استفاده از واژه‌های «آپارتاید» و «نسل‌کشی» برای توصیف اقدامات اسرائیل مخالفت کرده بود. او همچنین از فیلم‌سازانی که این تعابیر را به کار برده بودند انتقاد کرد. اما اکنون، در نوامبر 2026، در گفت‌وگو با "تیلُو یونگ"، روزنامه‌نگار آلمانی، در پادکست «Jung & Naiv»، از مواضع آن زمان خود فاصله گرفته و صریحاً آن‌ها را اشتباه خوانده است.

روت اعتراف کرد که در آن زمان با فشار بسیار شدیدی از سوی شورای مرکزی یهودیان آلمان و محافل مختلف روبه‌رو بوده است. او گفت: «این یک اشتباه کاملاً بزرگ بود. اینکه دوباره آن حرف‌ها را زدم، کاملاً اشتباه بود.» او همچنین پذیرفت که در آن شرایط ضعیف عمل کرده و تحت فشار سیاسی و رسانه‌ای قرار گرفته است.

روت اکنون می‌گوید انتقاد از فیلم‌سازان به دلیل استفاده از واژه‌های آپارتاید و نسل‌کشی اشتباه بوده است. او حتی درباره وضعیت کرانه باختری تصریح کرده که با توجه به محدودیت‌های اعمال‌شده علیه فلسطینیان، می‌توان از آپارتاید سخن گفت.

وقتی فشار سیاسی به خودسانسوری تبدیل می‌شود

اهمیت سخنان روت در این است که این بار موضوع فشار بر آزادی بیان، صرفاً ادعای فعالان فلسطینی یا معترضان خیابانی نیست؛ یک مقام پیشین دولت آلمان شخصاً از فشارهای واردشده بر خود سخن می‌گوید. این اعتراف تصویری از سازوکاری را آشکار می‌کند که در آن فشار سیاسی و رسانه‌ای می‌تواند حتی یک مقام بلندپایه را به عقب‌نشینی از مواضع خود وادار کند. وقتی سیاستمداران احساس کنند انتقاد از اسرائیل ممکن است موقعیت، اعتبار یا آینده سیاسی‌شان را به خطر بیندازد، نتیجه چیزی جز گسترش سکوت و خودسانسوری نخواهد بود.

روت همچنین گفته است دوستان خارجی‌اش از او پرسیده بودند چه زمانی خود را از احساس گناه تاریخی آلمان رها می‌کند تا بتواند آزادانه‌تر درباره اسرائیل اظهارنظر کند. این بخش از سخنان او به مسئله‌ای بنیادین اشاره دارد: مسئولیت تاریخی آلمان در قبال هولوکاست و امنیت یهودیان، هرگز نباید به مجوزی برای چشم‌پوشی از نقض حقوق فلسطینیان تبدیل شود. دفاع از حقوق بشر نمی‌تواند تابع ملیت عاملان نقض آن باشد.

واکنش ولکر بک؛ نشانه‌ای از تداوم فشار

اظهارات روت با واکنش تند "ولکر بک"، رئیس انجمن آلمانی ـ اسرائیلی و هم‌حزبی او، مواجه شد. بک سخنانش را در چارچوب آنچه «فرار از مسئولیت تاریخی آلمان» می‌خواند، تفسیر کرد و به پذیرش تعابیر نسل‌کشی و آپارتاید از سوی روت اعتراض کرد.

این واکنش نشان می‌دهد که حتی اعتراف به اشتباهات گذشته و تلاش برای بازنگری در مواضع نیز در فضای سیاسی آلمان با مقاومت و فشار روبه‌روست. مسئله فقط کلودیا روت نیست. مسئله فضایی است که در آن یک سیاستمدار، استاد دانشگاه، روزنامه‌نگار یا هنرمند ممکن است برای دفاع از حقوق مردم فلسطین، بهای سنگینی بپردازد.

در آلمان، سرکوب همبستگی با فلسطین فقط با ممنوعیت تجمعات یا برخورد پلیس انجام نمی‌شود؛ فشار سیاسی، تخریب اعتبار، تهدید موقعیت‌های شغلی و ایجاد فضای اتهام‌زنی نیز ابزارهایی هستند که می‌توانند افراد را به سکوت وادار کنند.

انتهای پیام/