به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، نوید محمدزاده بار دیگر به اخبار فرهنگی بازگشته است؛ این بار نه به واسطه یک نقش‌آفرینی متفاوت یا حضور روی فرش قرمز یک جشنواره بین‌المللی، بلکه به دلیل گفت‌وگویی که در حاشیه سی‌ونهمین جشنواره بین‌المللی فیلم توکیو انجام داد و خیلی زود واکنش‌های مختلفی را به دنبال داشت.

ماجرا از آنجا آغاز شد که این بازیگر و کارگردان سینمای ایران، در نشست خبری فیلم «واقعاً آدم خاصی نیستم» به پرسش‌های خبرنگار شبکه ایران‌اینترنشنال پاسخ داد؛ گفت‌وگویی که محتوای آن درباره سانسور در سینمای ایران و سبک زندگی نسل جدید بود، اما انتخاب رسانه برای طرح این دیدگاه‌ها نیز به اندازه خود اظهاراتش مورد توجه قرار گرفت.

این اتفاق در حالی رخ می‌دهد که چندی پیش، محمدزاده با انتشار تصویری با طرح پرچم فلسطین و سپس انتشار ویدئویی، موضعی صریح درباره مسئله فلسطین و اسرائیل اتخاذ کرده بود. او در آن ویدئو گفته بود: «قبلاً هم از فلسطین حمایت کردم، الان هم کردم و در ادامه هم می‌کنم، چرا؟ چون اصلاً با اسرائیل حال نمی‌کنم. قطعاً هم تا همیشه فلسطین را انتخاب می‌کنم.»

آن اظهارات بازتاب گسترده‌ای داشت و محمدزاده در ادامه نیز بر موضع خود تأکید کرد. حتی در همان ویدئو، با اشاره به فضای دوقطبی شکل‌گرفته پیرامون هنرمندان، گفته بود: «من نه در اردوگاه این طرف جای دارم و نه در اردوگاه آن طرف آبی‌ها؛ من تنها در اردوگاه زندگی جای دارم و در هوای وطنم ایران نفس می‌کشم.»

اما حالا گفت‌وگوی تازه او با رسانه‌ای که به دلیل مواضع و رویکرد سیاسی‌اش در قبال ایران، با انتقادهای جدّی روبه‌روست، پرسش تازه‌ای را مطرح کرده است: نسبت میان مواضع پیشین یک هنرمند و انتخاب رسانه‌ای او برای بیان دیدگاه‌هایش چیست؟

محمدزاده در بخشی از این گفت‌وگو، با اشاره به دو نوع سانسور داخلی و خارجی، به محدودیت‌های موجود در بازنمایی واقعیت‌های اجتماعی در سینمای ایران پرداخت و اظهار داشت: «دو نوع سانسور وجود دارد؛ سانسور داخلی و سانسور خارجی. سانسور داخلی مربوط به الزام رعایت حجاب در آثار سینمایی است؛ این در حالی است که طی سه، چهار سال اخیر، در فضای عمومی جامعه شاهد حضور افرادی با پوشش‌های متفاوت بوده‌ایم؛ برخی باحجاب و برخی بدون حجاب. این واقعیتی است که در جامعه جریان دارد و نمی‌توان آن را نادیده گرفت.»

او در ادامه، با تأکید بر ضرورت انعکاس واقعیت‌های اجتماعی در آثار سینمایی، تصریح کرد: «اگر می‌خواهیم فیلم اجتماعی بسازیم، باید تصویری که در فیلم ارائه می‌دهیم، به آنچه در جامعه مشاهده می‌کنیم، شباهت داشته باشد.»

این بازیگر همچنین درباره سرنوشت فیلمش و احتمال اکران آن در ایران اظهار کرد که تمایلی به اکران عمومی اثر ندارد؛ چراکه در صورت تصمیم به اکران، ممکن است با محدودیت‌هایی برای نمایش برخی صحنه‌ها مواجه شود. او تأکید کرد که فیلم را با هزینه شخصی ساخته و ترجیح می‌دهد آن را بدون تغییر و حذف به نمایش بگذارد.

مسئله فقط حرف‌ها نیست؛ تریبون هم اهمیت دارد

بی‌تردید اظهارات محمدزاده درباره سانسور، پوشش و ضرورت نمایش واقعیت‌های اجتماعی، دیدگاه شخصی او درباره سینما و جامعه است و می‌توان درباره درستی یا نادرستی آن بحث کرد. اما آنچه این بار حاشیه تازه‌ای ایجاد کرده، صرفاً محتوای صحبت‌های او نیست؛ بلکه رسانه‌ای است که این صحبت‌ها را بازتاب داده است.

ایران‌اینترنشنال در فضای رسانه‌ای ایران به‌عنوان شبکه‌ای با رویکرد سیاسی مخالف جمهوری اسلامی شناخته می‌شود و منتقدانش نیز آن را به همسویی با سیاست‌های اسرائیل متهم می‌کنند. از همین رو، حضور چهره‌های شناخته‌شده ایرانی مقابل دوربین این شبکه، به‌ویژه در موضوعات حساس، معمولاً فراتر از یک گفت‌وگوی معمولی رسانه‌ای ارزیابی می‌شود.

در این میان، کنار هم قرار گرفتن دو اتفاق اخیر در کارنامه رسانه‌ای محمدزاده، موضوع را قابل تأمل‌تر می‌کند؛ از یک سو، موضع‌گیری صریح او در حمایت از فلسطین و مخالفت با اسرائیل و از سوی دیگر، گفت‌وگو با رسانه‌ای که منتقدانش آن را در جبهه رسانه‌ای مقابل ایران می‌دانند.

البته صرف پاسخ دادن به پرسش یک خبرنگار را نمی‌توان به معنای تأیید تمام سیاست‌ها و مواضع رسانه متبوع او دانست؛ همان‌طور که نمی‌توان از یک مصاحبه، درباره تغییر عقیده یا انگیزه‌های شخصی یک هنرمند نتیجه‌گیری قطعی کرد. با این حال، انتخاب تریبون، به‌خصوص برای چهره‌های شناخته‌شده، خود می‌تواند محل بحث و مطالبه توضیح باشد.

از یک موضع‌گیری پررنگ تا یک پرسش تازه

نوید محمدزاده از بازیگرانی است که در سال‌های اخیر، مواضع و کنش‌های اجتماعی‌اش بارها مورد توجه قرار گرفته است. به همین دلیل، طبیعی است که مخاطبان نیز میان حرف‌های امروز و موضع‌گیری‌های دیروز او ارتباط برقرار کنند و درباره نسبت این دو پرسش داشته باشند.

شاید مهم‌ترین نکته این ماجرا آن باشد که موضع‌گیری درباره یک مسئله سیاسی، تنها به بیان یک جمله یا انتشار یک تصویر محدود نمی‌شود؛ بلکه نحوه مواجهه با موقعیت‌های مختلف و انتخاب رسانه برای گفت‌وگو نیز می‌تواند در برداشت افکار عمومی تأثیرگذار باشد.

اکنون پرسش این است: آیا محمدزاده میان موضع خود درباره اسرائیل و انتخاب این رسانه برای گفت‌وگو، تناقضی نمی‌بیند؟ آیا از نگاه او، محتوای یک مصاحبه را باید مستقل از رسانه منتشرکننده آن ارزیابی کرد؟

پاسخ به این پرسش‌ها با خود اوست؛ اما روشن است که این بار، گفت‌وگوی توکیو فقط درباره سانسور در سینمای ایران نبود و انتخاب تریبون، به یکی از مهم‌ترین بخش‌های حاشیه این ماجرا تبدیل شد.

انتهای پیام/