به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، گروه تنبورنوازان «نسل خلیل» به سرپرستی هژیر مهرافروز، پس از دو اجرای پیشین در تالار وحدت، یکشنبه 17 آبان‌ بار دیگر با همراهی گروه پرفورمنس «جریان» روی صحنه می‌رود؛ اجرایی که موسیقی تنبور را با حرکت، سماع و روایت‌های شخصی پیوند می‌دهد.

تنبور برای گروه «نسل خلیل» تنها سازی برای نواختن نیست؛ در اجراهای این گروه، موسیقی با حرکت و پرفورمنس همراه می‌شود تا تجربه‌ای فراتر از یک کنسرت متعارف شکل بگیرد. این گروه به سرپرستی هژیر مهرافروز، در ماه‌های گذشته نیز با همین رویکرد در تالار وحدت روی صحنه رفت و استقبال مخاطبان، زمینه‌ساز تمدید اجرای آن شد.

نخستین اجرای این دوره، یکشنبه 29 شهریورماه برگزار شد و گروه به دلیل استقبال مخاطبان، چهارشنبه 8 مهر نیز بار دیگر در تالار وحدت روی صحنه رفت. در آن اجرا، گروه با رهبری هنری و موسیقایی هژیر مهرافروز و طراحی حرکت فائزه نوری، مجموعه‌ای از قطعات را با همراهی گروه پرفورمنس «جریان» اجرا کرد.

قطعاتی همچون «ناز آفرین»، «شراب ارغوانی»، «گوش‌کشان»، «بهار شهریار»، «شاهسواروخت»، «دست‌افشان»، «کنج میخانه»، «نبود چنین...»، «تو مرو» و «بخت عاشقان» در فهرست اجرایی این برنامه قرار داشتند. آهنگسازی قطعات «شاهسواروخت» و «بخت عاشقان» را سیدسلمان حسینی برعهده داشت.

در کنار اجرای گروهی، تکنوازی تنبور شکیب تیموری با همراهی یک رقصنده سماع، تکنوازی عود هیرمان یساولی و اجرای نی سعید میرزاحسینی، از بخش‌های این برنامه بود. در پایان نیز هژیر مهرافروز با ساز «نجوا» و همراهی طبلا، دونوازی اجرا کرد؛ بخشی که رنگ صوتی متفاوتی به برنامه بخشید.

از خاطره تا تجربه‌ای صحنه‌ای

یکی از بخش‌های قابل توجه اجرای شهریورماه، روایت شخصی مهرافروز از پیوند دیرینه‌اش با تنبور و تالار وحدت بود. او از دوران کودکی و حضور در این تالار به همراه پدرش برای تماشای اجرای گروه شمس گفت؛ خاطره‌ای که با صدای تنبور و حضور سیدخلیل عالی‌نژاد گره خورده بود.

این خاطره در اجرای گروه «نسل خلیل» معنایی فراتر از یادآوری گذشته پیدا کرد؛ هنرمندی که سال‌ها پیش به تماشای تنبورنوازان نشسته بود، اکنون در همان تالار روی صحنه می‌رفت و روایت موسیقایی خود را ادامه می‌داد.

مهرافروز همچنین در بخشی از سخنانش به تجربه‌های دشوار سال‌های گذشته، از جمله دوران کرونا، درگذشت مادرش در سال 1400 و اتفاقات اجتماعی سال 1401 اشاره کرد. او از مخاطبان خواست برای ساعتی تلخی‌ها و دشواری‌های بیرون از تالار را کنار بگذارند و در فضایی مبتنی بر عشق، همدلی و اتحاد، با موسیقی همراه شوند.

این وجه از اجرا نشان می‌داد در نگاه گروه، موسیقی تنبور می‌تواند بستری برای بازگویی خاطره‌ها و تجربه‌های انسانی باشد؛ روایتی که در آن ساز، حرکت و بیان هنرمند در کنار یکدیگر قرار می‌گیرند.

گروه «نسل خلیل» در اجراهای پیشین خود نیز کوشیده است موسیقی تنبور را از قالبی صرفاً شنیداری فراتر ببرد و آن را با زبان معاصر حرکت و پرفورمنس پیوند دهد. همراهی با گروه «جریان» و طراحی حرکت فائزه نوری، بخشی از این رویکرد است؛ مسیری که در اجرای پیش رو نیز دنبال خواهد شد.

انتهای پیام/