به گزارش گروه بین الملل خبرگزاری تسنیم، سرزمین‌های اشغالی فردا، سه‌شنبه 5 آبان (27 اکتبر 2026)، میزبان بیست‌وششمین دوره انتخابات کنست است؛ انتخاباتی که به باور ناظران، اولین آزمون انتخاباتی پس از شکست هفتم اکتبر و جنگ غزه محسوب می‌شود و می‌تواند معادلات سیاسی و امنیتی رژیم صهیونیستی را برای سال‌های آینده بازتعریف کند.

بیش از هفت میلیون و سیصد هزار نفر واجد شرایط رأی دادن هستند و 38 فهرست انتخاباتی برای تصاحب 120 کرسی کنست این رژیم با یکدیگر رقابت می‌کنند؛ رقابتی که نظرسنجی‌ها نشان می‌دهند هیچ‌یک از دو بلوک اصلی را به آستانه 61 کرسی لازم برای تشکیل کابینه نائل نخواهد کرد.

انتخابات امسال کنست رژیم صهیونیستی در شرایطی برگزار می‌شود که چهار سال پرتلاطم، از جمله جنگ غزه، تنش‌های منطقه‌ای و پرونده‌های فساد نخست‌وزیر، فضای سیاسی را به شدت قطبی کرده است. بر اساس اعلام کمیته مرکزی انتخابات رژیم صهیونیستی، 7,331,981 نفر واجد شرایط رأی دادن هستند؛ رقمی که نسبت به انتخابات سال 2022 بیش از 543 هزار نفر افزایش نشان می‌دهد. رأی‌گیری از ساعت 7 صبح آغاز و در بیشتر حوزه‌ها تا 10 شب ادامه خواهد داشت؛ آراء در 12,018 صندوق اخذ رأی جمع‌آوری می‌شود و برای ورود به کنست، هر فهرست باید حداقل 3.25 درصد از مجموع آرای معتبر (معادل آرای مورد نیاز برای کسب 4 کرسی کنست) را کسب کند.

ترکیب جمعیتی واجدین شرایط

از میان واجدین شرایط، حدود 5 میلیون نفر (77 درصد) صهیونیست و نزدیک به 1 میلیون و 159 هزار نفر (18 درصد) عرب (شامل مسلمان، مسیحی و دروزی) هستند. حدود 346 هزار نفر (5 درصد) باقی‌مانده را عمدتاً مسیحیان غیرعرب و مهاجران جدید تشکیل می‌دهند.

احزاب شاخص و جناح‌بندی‌های اصلی

1.جناح راست افراطی

این احزاب طیف‌های مختلف راستگرا را نمایندگی می‌کنند و به مواضع تند علیه غیرصهیونیست‌ها شهرت دارند. آن‌ها عموماً در مخالفت با تشکیل کشور فلسطین، حمایت از شهرک‌سازی و اتخاذ رویکردهای قاطع در امنیت داخلی مواضع مشترک هستند. افرادی مانند اسموتریچ و بن‌گویر از رهبران شاخص این جناح محسوب می‌شوند که در دوره فعلی از متحدان نتانیاهو بوده‌اند.

2.جناح میانه‌رو و مخالف نتانیاهو

این جناح شامل رهبران احزابی است که به هر قیمتی قصد سرنگونی نتانیاهو را دارند و برای تشکیل یک «بلوک تغییر» متحد شده‌اند. حزب «یاشار» به رهبری گادی آیزنکوت، رئیس سابق ستاد ارتش رژیم صهیونیستی، حزب «با هم» به رهبری یائیر لاپید و نفتالی بنت، نخست‌وزیران سابق، و برخی احزاب چپ را شامل می‌شود.

معادله کرسی‌ها و بن‌بست پیش روی تشکیل کابینه ائتلافی

نظام انتخاباتی رژیم صهیونیستی مبتنی بر نمایندگی تناسبی و بر پایه فهرست احزاب است. حزب پیروز برای تشکیل کابینه نیازمند کسب حداقل 61 کرسی از 120 کرسی کنست است. اکثر نظرسنجی‌ها نشان می‌دهد که در ظاهر احزاب مخالف نتانیاهو در انتخابات فردا کرسی های بیشتری را بدست خواهند آورد اما هیچ‌یک از دو طرف به‌تنهایی توانایی تشکیل کابینه آتی را ندارد. در چنین شرایطی، احزاب کوچک حاشیه‌ای که نزدیک به آستانه 3.25 درصد هستند، می‌توانند با عبور یا عبور نکردن از این آستانه، توازن قوا را به شکلی تعیین‌کننده به سود یکی از دو جناح تغییر دهند. سناریوهای پیش‌رو شامل کابینه اقلیت، ائتلاف‌های دشوار و حتی احتمال تکرار انتخاباتی دیگر است.

برخلاف تصور رایج، شکاف اصلی میان احزاب صهیونیستی در قبال ایران نیست؛ بلکه بر سر «نحوه» مهار و مواجهه با پرونده ایران است. تقریبا همه احزاب اصلی صهیونیستی در حمایت از اقدام نظامی علیه ایران و مخالفت با برنامه هسته‌ای آن اشتراک نظر دارند.به عنوان نمونه لاپید علناً خواستار بمباران «تمام تأسیسات انرژی، به‌ویژه جزیره خارک» برای فروپاشی اقتصاد ایران به عنوان پیش‌شرط تغییر حکومت شده بود. بنت نیز سرنگونی حکومت ایران را امری «ضروری» می‌داند و حتی قطر را «دشمن» و ترکیه را «ایران جدید» می‌خواند. بنابراین، آنچه انتخابات آینده را برای تهران حائز اهمیت می‌کند، نه تغییر بنیادین در سیاست خصمانه رژیم صهیونیستی، بلکه تغییر لحن، تاکتیک و اولویت‌های عملیاتی کابینه بعدی در قبال ایران است.

در مجموع انتخابات فردا، در میانه بی‌اعتمادی فزاینده افکار عمومی سرزمین های اشغالی به احزاب اصلی و در سایه شکاف‌های عمیق داخلی سرنوشت سیاسی برگزار می‌شود.در این بین بنیامین نتانیاهو در صورت از دست دادن قدرت باید خود را برای تسریع روند رسیدگی به پرونده‌های قضایی و احتمالا کناره گیری همیشگی از صحنه سیاست آماده کند.

ترکیب جمعیتی واجدین شرایط، به‌ویژه وزن قابل‌توجه رأی‌دهندگان عرب و حریدی، همراه با معادله پیچیده کرسی‌ها، احتمالاً بار دیگر به بن‌بست ائتلافی و بی‌ثباتی سیاسی خواهد انجامید. در جبهه خارجی نیز، اجماع شکننده احزاب بر سر ایران نشان می‌دهد که حتی در صورت تغییر کابینه، سیاست خصمانه تل‌آویو علیه تهران تداوم خواهد یافت؛ هرچند ممکن است در قالب تاکتیک‌ها و لحن‌های متفاوتی بروز کند.

نویسنده: پوریا لوایی، کارشناس مسائل بین الملل

انتهای پیام/