به گزارش خبرگزاری تسنیم، در دنیای فوتبال، لحظه‌ای که یک باشگاه بزرگ از «رقابت برای قهرمانی» به «بقاء در میانه جدول» سقوط می‌کند، نشانه‌ای از فروپاشی ساختاری است. منچستر یونایتد اکنون دقیقاً در همان نقطه ایستاده است. با نگاهی به آمار، وضعیت تیم، نه تنها نگران‌کننده، بلکه به نظر می‌رسد به مرحله‌ای رسیده که فراتر از یک دوره افت معمولی است. با توجه به اخبار منتشره، مایکل کریک اکنون نخستین نام در لیست کاندیداهای اخراج از میان 20 سرمربی اصلی لیگ برتر انگلیس است. دلیل این وضعیت ساده است: تیمی که تنها یک پیروزی در هفت هفته نخست داشته و در رده سیزدهم جدول ایستاده، دیگر لیاقت ادعاهای بزرگ را ندارد.

کابوس اروپایی و سقوط در زمین‌های ایتالیا

بحران یونایتد تنها به لیگ برتر محدود نمی‌شود؛ در لیگ قهرمانان اروپا نیز تیمی که باید با هیبت به میدان برود، با فروپاشی روبرو شده است. با شکست‌های تلخ مقابل اتلتیکو مادرید و کومو مشخص شد که یونایتد نه تنها در نتیجه، بلکه در کیفیت بازی نیز به شدت عقب افتاده است.

در بازی اخیر مقابل کومو، شاهد چیزی بودیم که فراتر از یک شکست ساده بود؛ تیمی با تاریخه‌ای باشکوه، مانند یک تیم کوچک و بی‌نام‌ونشان بازی کرد. کومو، با وجود تاریخچه‌ای بسیار متواضع‌تر، مالکیت توپ را در اختیار داشت و با اعتمادبه‌نفس بازی می‌کرد. حتی وقتی کومو با چهار گل پیش افتاد، باز هم عقب‌نشینی نکرد. نکته تکان‌دهنده، واکنش برونو فرناندس بود؛ او پس از گل خوردن، با چهره‌ای سنگی و بدون هیچ واکنشی به سمت مرکز زمین رفت.گویی او نیز می‌دانست که چیزی برای جشن گرفتن وجود ندارد.

مایکل کریک پس از بازی، با پذیرش مسئولیت صددرصدی گفت: این نمایش فقط بد نبود، بلکه غیرقابل قبول بود.

او حتی با بالا بردن دست‌های خود در مقابل هواداران تیم مهمان، نوعی عذرخواهی نمادین انجام داد؛ حرکتی که نشان‌دهنده ناامیدی عمیق او از وضعیت فعلی است.

شورش پنهان در رختکن: وقتی بازیکنان تاکتیک را زیر سوال می‌برند

اما بدترین بخش ماجرا، فراتر از عملکرد روی زمین است. زمانی که بازیکنان مستقیماً سبک بازی سرمربی را زیر سوال می‌برند، یعنی شکاف میان مدیریت و میدان بازی به مرحله انفجار رسیده است. برونو فرناندس، کاپیتان تیم در پاسخ به پرسشی درباره عدم هماهنگی با هم‌تیمی‌ها به جای دفاع از سیستم، مستقیماً به تاکتیک کریک حمله کرد.

او با جزئیات توضیح داد که چگونه فشار روی تیم یا نبودِ هماهنگی باعث شده تا حریفان با آرامش بیشتری بازی کنند. فرناندس گفت: این تصمیم مربی بود که پرس را متوقف کند یا به حریف فضا بدهد. وقتی به تیم‌های ضعیفی مثل کومو اجازه می‌دهید مالکیت توپ را داشته باشند، آنها اعتمادبه‌نفس پیدا می‌کنند. ما باید با جسارت بیشتری پیش می‌رفتیم اما به جای آن، فقط می‌دویم و ناامید می‌شویم.

این اظهارات با حرف‌های هری مگوایر همسو است که اخیراً از نبود جسارت در تیم انتقاد کرده بود. نکته طنزآمیز و تلخ ماجرا اینجاست: احتمالاً همان مگوایر است که به دلیل عدم سرعت و ضعف در بازی‌های فضای پشت‌سر دفاع، باعث شده تیم از خط دفاعی بالا استفاده نکند و به همین دلیل، سبک بازیِ «بی‌جسارت» و عقب‌نشینی را انتخاب کند. وقتی بازیکنان به صورت عمومی از استراتژی مربی انتقاد می‌کنند، یعنی قدرت مربی در کنترل رختکن از بین رفته است؛ همان چیزی که اریک تن هاخ پیشتر درباره «قدرت بیش از حد بازیکنان یونایتد» گفته بود.

از ثبات موقت تا آشفتگی ساختاری

بسیاری فراموش کرده‌اند که انتصاب مایکل کریک در ژانویه گذشته با یک موج خوش‌بینی همراه بود. در بازه زمانی 22 تا 38 هفته گذشته، یونایتد حتی بیشتر از آرسنال و منچسترسیتی امتیاز جمع کرد. آن موفقیت ناشی از ثبات در ترکیب و برنامه سبک بود اما با خروج بازیکنانی مثل کازمیرو و تغییر مداوم پست‌های برونو فرناندس این ثبات از بین رفت.

امروز برونو فرناندس که زمانی بهترین بازیکن لیگ برتر بود، با فقدان چشمگیر در مالکیت توپ به یکی از بدترین بازیکنان لیگ از نظر از دست دادن توپ (124 بار در این فصل) تبدیل شده است. این افت عملکرد، نشان‌دهنده بی‌نظمی در نقش‌های تاکتیکی است که کریک بر آن‌ها اعمال می‌کند.

بحران مدیریت و آینده‌ای مبهم

با وجود ورود جیم رتکلیف و تلاش برای تغییر ساختار مدیریتی به نظر می‌رسد یونایتد همچنان درگیر سنت‌های قدیمی و مدیریت ناکارآمد است. تغییرات در لایه‌های مدیریتی انجام شده اما در زمین فوتبال هیچ پیشرفتی دیده نمی‌شود. بازیکنان حتی از مدیران ورزشی خود مانند اومار برادا هم انتقاد می‌کنند که نشان‌دهنده نوعی هرج‌ومرج در سلسله‌ مراتب باشگاه است.

حالا پرسش اصلی این است: اگر یونایتد در بازی بعدی مقابل بورنموث پیروز نشود، چه رخ خواهد داد؟ با توجه به وضعیت بورنموث در جدول، شکست در خانه می‌تواند حکم مرگ برای کریک باشد. گزینه‌های جایگزین مانند آنتونیو کونته یا یولیان ناگلسمن، هر چند نام‌های بزرگی هستند اما آیا کسی واقعاً تمایل دارد وارد این «باشگاه نفرین‌ شده» شود که حتی مدیرانش هم نمی‌دانند مشکل اصلی از کجاست؟

منچستر یونایتد در حال حاضر نه یک تیم فوتبال، بلکه یک بحران بزرگ در قالب یک باشگاه است.

انتهای پیام/