به گزارش گروه فرهنگی خبرگزاری تسنیم، گاهی تصور می‌کنیم «سبک شمردن نماز» یعنی ترک کردن آن. اما واقعیتِ روزمره بسیاری از ما این نیست که نماز نخوانیم؛ مشکل اینجاست که نماز می‌خوانیم، اما آن را سبک می‌شماریم.

سبک شمردن یعنی نماز را به عنوان یک کار روزانه تبدیل کنیم. یعنی وقتی می‌ایستیم، دلمان پیش کارهای عقب‌افتاده، قسط‌های ماهانه و پیام‌های خوانده‌نشده در گوشی همراه باشد. یعنی خدا را فقط در گوشه‌ای از روزمان ببینیم، نه در تمام آن.

قرآن در این باره هشدارهای تکان‌دهنده‌ای دارد که دقیقاً دست روی همین نقطه کور زندگی ما می‌گذارد. در سوره ماعون، خداوند نمی‌گوید «وای بر کسانی که نماز نمی‌خوانند»؛ بلکه می‌فرماید: «فَوَیْلٌ لِلْمُصَلِّینَ الَّذِینَ هُمْ عَن صَلَاتِهِمْ سَاهُونَ»؛ وای بر نمازگزارانی که در نمازشان سهل‌انگارند.

این یک پارادوکس بزرگ است. می‌توان اهل نماز بود، مهر و تسبیح داشت، اما در ترازوی قرآن «ساهون» بود؛ یعنی کسی که نماز را سبک گرفته و آن را به حاشیه رانده است.

در سوره مریم نیز قرآن از نسلی یاد می‌کند که جانشین پیشینیانِ خوبِ خود شدند، اما یک ویژگی بارز و ویرانگر داشتند: «أَضَاعُوا الصَّلَاةَ». «اضاعه» به معنی گم کردن، تباه کردن و هدر دادن است. وقتی نماز از مرکز ذهن و قلب ما خارج شود و به یک عادت مکانیکی و بی‌روح تبدیل گردد، ما آن را «اضاعه» کرده‌ایم.

قرآن بلافاصله نتیجه این سبک شمردن را نشان می‌دهد: «وَ اتَّبَعُوا الشَّهَوَاتِ». وقتی اتصال به منبع اصلی سست و سبک شود، انسان بی‌درنگ اسیر کشش‌های سطحی، روزمرگی‌ها و شهوات می‌شود. سبک شمردن نماز در واقع خلع کردن خودمان از یک لنگرگاه امن است.

انتهای پیام/