به گزارش خبرگزاری تسنیم از رشت، موفقیت در کنکور همیشه در سکوت مطلق، کلاس‌های متعدد و شرایط ایده‌آل اتفاق نمی‌افتد. گاهی پشت یک رتبه خوب، داستان دانش‌آموزی قرار دارد که باید میان درس خواندن، مسئولیت‌های روزمره و شرایط خانوادگی تعادل برقرار کند.

روایت معصومه پورکرمانی، رتبه 243 منطقه 2 کنکور علوم انسانی، از همین جنس است؛ روایتی از استمرار در مطالعه، حمایت خانواده و تلاش برای رسیدن به هدف، بدون آنکه زندگی به درس خواندن محدود شود.

معصومه در این مسیر از تجربه‌هایش در دوران آمادگی برای کنکور می‌گوید؛ از ساعت‌هایی که به‌تدریج به برنامه مطالعاتی‌اش اضافه کرد تا روزهایی که به دلیل حضور در مدرسه، فرصت کمتری برای مطالعه داشت. مادرش نیز از تلاش برای ایجاد فرصت مطالعه در خانه‌ای می‌گوید که همیشه ساکت نبود و صدای بازی دو برادر کوچک‌تر معصومه در آن به گوش می‌رسید.

شروع مطالعه جدی؛ از چهار ساعت تا روزهای پربازده

معصومه پورکرمانی درباره روند آمادگی خود برای کنکور می‌گوید: مطالعه جدی و کنکوری را از تابستان سال یازدهم شروع کردم. در پایه دهم بیشتر به‌صورت تشریحی درس می‌خواندیم و در پایه یازدهم هم مطالعه تشریحی در کنار تست‌زنی ادامه داشت. از تابستان یازدهم بود که مطالعه جدی‌تر را شروع کردم.

او استفاده از آزمون‌های کلاسی را نیز در آمادگی خود مؤثر می‌داند و توضیح می‌دهد که این آزمون‌ها به تقویت توانایی تشریحی و آمادگی برای امتحانات نهایی کمک می‌کردند.

این دانش‌آموز درباره ساعت مطالعه‌اش می‌گوید که در ابتدای مسیر، روزانه چهار تا پنج ساعت درس می‌خواند و به‌تدریج این زمان را افزایش داد. با آغاز سال تحصیلی و حضور در مدرسه، مدیریت زمان دشوارتر شد، اما به‌مرور توانست برنامه خود را با شرایط جدید هماهنگ کند.

به گفته او، در روزهای مدرسه معمولاً چهار تا پنج ساعت و در برخی روزها شش تا هفت ساعت مطالعه داشت. روزهایی که مدرسه نمی‌رفت، فرصت بیشتری برای درس خواندن فراهم می‌شد و گاهی ساعت مطالعه‌اش به 10 تا 11 ساعت می‌رسید.

فضای مجازی؛ نه حذف کامل، نه استفاده بی‌برنامه

یکی از موضوعاتی که معصومه در تجربه خود به آن اشاره می‌کند، نحوه استفاده از فضای مجازی در دوران آمادگی برای کنکور است. او معتقد است که محدود کردن برخی شبکه‌های اجتماعی برای افزایش تمرکز ضروری بود، اما حذف کامل ارتباطات مجازی را لازم نمی‌دانست.

او می‌گوید: در دوره‌هایی که مطالعه جدی را شروع کردم، استفاده از فضای مجازی را به‌شدت محدود کردم تا تمرکز اولیه‌ام به دست بیاید. سعی کردم سراغ فضاهایی که ممکن بود آدم را درگیر خودشان کنند، کمتر بروم؛ اما پیام‌رسان‌ها را به‌طور کامل کنار نگذاشتم، چون برای پرسش‌وپاسخ و پیگیری بعضی اخبار و ارتباط با دوستان به آن‌ها نیاز داشتم.

معصومه همچنین از استفاده از کلاس‌های آموزشی مجازی برای درس زبان و ادبیات یاد می‌کند و می‌گوید کلاس خصوصی حضوری به شکل گسترده نداشته است.

حمایت خانواده؛ انگیزه‌ای فراتر از نتیجه کنکور

معصومه نقش خانواده را در موفقیت خود بسیار مهم می‌داند و معتقد است انگیزه و آرامشی که از خانواده دریافت کرده، در ادامه مسیر به او کمک کرده است.

او می‌گوید: خانواده‌ام به من انگیزه می‌دادند، روحیه‌ام را حفظ می‌کردند و همراهم بودند. در عین حال به من می‌گفتند اگر هم موفق نشوی، اتفاق خاصی نمی‌افتد؛ رشته‌ای را انتخاب کن که به آن علاقه داری.

به گفته معصومه، خانواده حتی در انتخاب رشته نیز به نظر و علاقه شخصی او احترام گذاشتند. اگرچه مادرش پیشنهادهایی برای انتخاب رشته داشت، تصمیم نهایی را بر اساس علاقه خود گرفت و این همراهی و احترام به سلیقه‌اش را ارزشمند می‌داند.

او از حمایت معلمانش نیز یاد می‌کند و می‌گوید برخی از معلمان با تشویق و ایجاد انگیزه، نقش مؤثری در ادامه مسیر داشتند. یکی از معلمان نیز کتاب‌هایی را که دخترش در دوران کنکور استفاده کرده بود، در اختیار دانش‌آموزان قرار داد تا از آن‌ها بهره ببرند.

خانه‌ای پرجنب‌وجوش؛ تلاش مادر برای ایجاد فرصت مطالعه

موفقیت معصومه در شرایطی رقم خورد که خانه آن‌ها همیشه محیطی آرام و بدون سروصدا نبود. مادرش، زهرا جعفری‌پور، فرهنگی و دبیر هنرستان، می‌گوید معصومه فرزند اول خانواده است و دو برادر کوچک‌تر دارد که در مقطع ابتدایی تحصیل می‌کنند.

او درباره شرایط خانه در دوران آمادگی دخترش برای کنکور توضیح می‌دهد: صبح‌ها معصومه فرصت بیشتری برای مطالعه داشت؛ اما بعدازظهر که می‌شد، من از محل کار برمی‌گشتم و برادرهایش هم از مدرسه می‌آمدند. خانه پر از جنب‌وجوش می‌شد. تلاش می‌کردم برنامه کلاس‌ها و فعالیت بچه‌ها را طوری تنظیم کنم که معصومه هم فرصت مطالعه داشته باشد.

به گفته مادر معصومه، فراهم کردن سکوت در خانه کار ساده‌ای نبود؛ چراکه دو پسر کوچک‌تر خانواده علاقه زیادی به فوتبال و والیبال داشتند و بازی‌های آن‌ها گاهی با سروصدا و اختلاف همراه می‌شد.

خانم جعفری‌پور می‌گوید: این‌طور نبود که معصومه اتاقی کاملاً جدا با سکوت مطلق داشته باشد. در خانه ما همیشه این شرایط فراهم نبود. بیشتر زمانی می‌توانست با آرامش درس بخواند که برادرهایش در کلاس بودند یا همراه من از خانه بیرون می‌رفتند. با این حال، خودش همت کرد و از همان فرصت‌های کوتاهی که داشت، استفاده کرد.

مادر معصومه برای مدیریت زمان، برنامه کلاس‌های دو پسر کوچک‌ترش را نیز در نظر می‌گرفت تا دخترش بتواند در ساعت‌های مشخصی مطالعه کند. گاهی آن‌ها را به کلاس یا بیرون از خانه می‌برد تا فضای آرام‌تری برای درس خواندن فراهم شود.

درس خواندن، بدون حذف تفریح و زندگی اجتماعی

با وجود اهمیت مطالعه برای کنکور، مادر معصومه معتقد بود که زندگی نباید تنها به درس خواندن محدود شود. به همین دلیل، تلاش می‌کرد دخترش در کنار برنامه مطالعاتی، فعالیت‌های دیگری نیز داشته باشد.

جعفری‌پور می‌گوید: به معصومه می‌گفتم اگر می‌خواهی به باشگاه بروی، برو؛ خودم تو را می‌برم. فقط تلاش می‌کردیم زمان رفت‌وآمد کوتاه‌تر شود. معتقد بودم که مطالعه مداوم به‌تنهایی کافی نیست و دانش‌آموز به استراحت روحی هم نیاز دارد.

او توضیح می‌دهد که معصومه در زمان‌های نزدیک به امتحانات و کنکور، فعالیت‌های جانبی خود را کاهش می‌داد، اما در دوره‌هایی که فرصت بیشتری داشت، به باشگاه می‌رفت و در دورهمی‌های خانوادگی نیز شرکت می‌کرد.

مادر این دانش‌آموز تأکید دارد که هدف از تربیت فرزند، تنها موفقیت تحصیلی نیست و مهارت ارتباط با دیگران، همکاری و حضور در جامعه نیز اهمیت دارد.

او با اشاره به تجربه کاری خود در آموزش‌وپرورش می‌گوید که رقابت صرف و تلاش برای پیشرفت فردی، بدون توجه به دیگران، نمی‌تواند همه نیازهای دانش‌آموز را پاسخ دهد.

جعفری‌پور معتقد است کمک کردن به دوستان در درس‌ها، علاوه بر تقویت ارتباطات اجتماعی، به یادگیری عمیق‌تر نیز کمک می‌کند؛ زیرا دانش‌آموز هنگام توضیح دادن مطالب برای دیگران، آن‌ها را مرور و بهتر در ذهن خود تثبیت می‌کند.

توصیه معصومه به داوطلبان؛ استمرار را از دست ندهید

معصومه نیز با تأکید بر ضرورت حفظ تعادل در زندگی، معتقد است تمرکز بیش از اندازه بر یک موضوع ممکن است به خستگی و فرسودگی منجر شود.

او می‌گوید: لازم نیست برای کنکور از همه‌چیز فاصله بگیریم و فقط روی درس تمرکز کنیم. گاهی حذف کامل خانواده، تفریح و مسائل دیگر باعث فرسودگی می‌شود. بهتر است هر چیزی را در حد و اندازه خودش نگه داریم، با برنامه درس بخوانیم و هدف‌هایمان را مشخص کنیم.

به اعتقاد او، مهم‌تر از داشتن روزهایی با ساعت مطالعه بالا، حفظ استمرار است؛ حتی اگر گاهی شرایط اجازه مطالعه طولانی را ندهد.

معصومه توضیح می‌دهد: برای خود من هم پیش می‌آمد که در بعضی روزها به دلیل شرایط مختلف، مطالعه‌ام به یک ساعت یا حتی نیم ساعت می‌رسید؛ اما سعی می‌کردم برنامه‌ام به صفر نرسد. اگر یک روز کمتر درس خواندم، جبران آن را برای روز بعد می‌گذاشتم. نباید با یک روز کم‌مطالعه، کل مسیر را رها کرد.

از اضطراب جلسه کنکور تا دیدن رتبه

معصومه درباره روز برگزاری کنکور می‌گوید که پیش از ورود به جلسه، استرس زیادی داشته است؛ احساسی که با شروع پاسخ‌گویی به سؤال‌ها، به‌تدریج توانسته آن را مدیریت کند.

او می‌گوید: قبل از ورود به جلسه، خیلی استرس داشتم و احساس می‌کردم امروز آخرین فرصت است و باید نتیجه همه تلاش‌هایم را بگیرم. اما وقتی سؤال‌ها شروع شد، سعی کردم روی پاسخ دادن تمرکز کنم و حواسم را از حاشیه‌ها دور نگه دارم.

به گفته او، حتی هنگام پاسخ دادن به یکی از سؤال‌های ریاضی، پس از انتخاب گزینه دچار تردید شده بود؛ اما تلاش کرد به‌جای درگیر شدن با شک و نگرانی، تمرکز خود را روی پاسخ نگه دارد.

معصومه با اشاره به تجربه جلسه آزمون می‌گوید: گاهی استرسم بالا می‌رفت و تپش قلب داشتم، اما خدا را شکر توانستم آن را مدیریت کنم. وقتی از راه‌پله‌ها بیرون می‌آمدم، با خودم می‌گفتم خدا را شکر، همین بود و تمام شد.

او معتقد است تصویری که گاهی از کنکور به‌عنوان آزمونی بسیار دشوار و ترسناک ساخته می‌شود، لزوماً با تجربه واقعی همه داوطلبان مطابقت ندارد. به گفته معصومه، سؤال‌ها نه ساده و بی‌دردسر بودند و نه آن‌قدر عجیب و دشوار که تصور می‌کرد.

این دانش‌آموز می‌گوید انتظار کسب رتبه سه‌رقمی را داشته، اما مشاهده نتیجه نهایی همچنان برایش هیجان‌انگیز بوده است. او از لحظه اعلام رتبه به‌عنوان تجربه‌ای همراه با شوک، سکوت و سپس شادی خانواده یاد می‌کند.

آینده‌ای با محوریت علاقه و اثرگذاری

معصومه پورکرمانی اکنون در حال بررسی گزینه‌های خود برای ادامه تحصیل است. دانشگاه فرهنگیان، رشته حقوق و روان‌شناسی از انتخاب‌هایی هستند که به گفته او همچنان در فهرست اولویت‌هایش قرار دارند.

او درباره آینده مطلوب خود می‌گوید: همه ما دوست داریم در آینده نقش داشته باشیم و در مسیر ساختن ایرانی قوی فعالیت کنیم. مهم نیست در چه شغلی باشیم؛ معلم، محقق، نیروی انتظامی، مسئول فرهنگی، وزیر یا خبرنگار. به نظرم مهم‌تر از اینکه چه شغلی داریم، این است که چه نقش و تأثیری می‌توانیم در جامعه داشته باشیم.

روایت معصومه پورکرمانی نشان می‌دهد مسیر موفقیت برای همه دانش‌آموزان یکسان نیست و شرایط خانوادگی، امکانات و شیوه مطالعه می‌تواند متفاوت باشد.

با این حال، تجربه او بر چند نکته تأکید دارد: هدف‌گذاری، استمرار در تلاش، بهره‌گیری از حمایت خانواده و حفظ تعادل میان درس و زندگی؛ مسیری که در آن، موفقیت تنها به ساعت‌های مطالعه محدود نمی‌شود و توانایی ادامه دادن در روزهای دشوار نیز اهمیت دارد.

انتهای پیام/