خبرگزاری تسنیم، محمدباقر صنیعی منش: «شب هول» را می‌توان یکی از آثار قابل‌توجه چهل‌وسومین جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران دانست؛ فیلمی با داستانی منسجم و ساختاری حساب‌شده که از همان ابتدا مخاطب را با خود همراه می‌کند و تا پایان در تعلیق نگه می‌دارد.

داستان فیلم درباره نخستین زن کالبدشکاف تاریخ ایران است که در بستری جنایی و با رگه‌هایی سیاسی، به روایتی ترسناک تبدیل می‌شود. سینمای ترسناک در ایران، حتی پیش از انقلاب اسلامی، سابقه داشته و همواره از ظرفیت‌های جذابی برای جذب مخاطب برخوردار بوده است. این ژانر به دلیل بهره‌گیری از تعلیق، وحشت و عناصر بصری، قابلیت‌های سینمایی ویژه‌ای دارد. از سوی دیگر، قصه‌های ترسناک در حافظه تاریخی و فرهنگی ایرانیان نیز ریشه دارند و همین پیوند می‌تواند زمینه مناسبی برای ارتباط مخاطب ایرانی با این گونه سینمایی فراهم کند.

با این‌حال، جذابیت «شب هول» صرفاً به قصه ترسناک آن محدود نمی‌شود. کارگردانی، جلوه‌های ویژه و گریم، در خدمت خلق فضایی دلهره‌آور قرار گرفته‌اند و نتیجه کار، اثری قابل‌قبول و خوش‌ساخت است. صحنه‌هایی مانند حمله جنازه معلق به سمت دکتر، از جمله لحظات چشمگیر فیلم به شمار می‌روند؛ صحنه‌هایی که اجرای آنها در سینمای ایران کمتر تجربه شده و از جسارت سازندگان در استفاده از ظرفیت‌های بصری این ژانر حکایت دارد.

موسیقی، فضای تاریخی، طراحی صحنه و لباس و حتی نورپردازی، هماهنگی قابل‌توجهی با یکدیگر دارند و به شکل‌گیری اتمسفری کمک می‌کنند که مخاطب را در جهان فیلم محصور می‌سازد. این هماهنگی میان عناصر فنی و فضاسازی، یکی از امتیازهای مهم «شب هول» است؛ چراکه در یک فیلم ترسناک، صرف روایت یک قصه هولناک کافی نیست و تمام اجزای اثر باید در خدمت ایجاد دلهره و حفظ تعلیق قرار گیرند.

اما «شب هول» در لایه‌های روایی و محتوایی نیز حرف‌هایی برای گفتن دارد. پیوند میان گذشته شخصیت اصلی و موضوع کالبدشکافی، به‌تدریج تصویری از واقعیت تلخ جایگاه زنان و تنهایی آنان در جامعه سنتی به دست می‌دهد. قهرمان زن فیلم در مواجهه با مردانی مستبد و دروغ‌گو، در موقعیتی قرار می‌گیرد که کنش او از سطح یک تقابل فردی فراتر می‌رود و به مواجهه‌ای با مناسبات ناعادلانه قدرت تبدیل می‌شود. به این ترتیب، فیلم در کنار بهره‌گیری از عناصر ژانر وحشت، به موضوعی اجتماعی نیز می‌پردازد و برای روایت خود لایه‌ای فراتر از ترساندن مخاطب می‌سازد.

در همین بستر، جمله «ترس حقیقت را خاک می‌کند» که در فیلم از زبان دکتر نیازمند مطرح می‌شود، می‌تواند کلید فهم بخشی از مضمون اثر باشد؛ حقیقتی که در سایه ترس، استبداد و دروغ پنهان می‌ماند و آشکار کردن آن، جسارت و ایستادگی می‌طلبد. این وجه از فیلم، در کنار داستان جنایی و فضای دلهره‌آور آن، به «شب هول» محتوایی قابل تأمل می‌بخشد.

در نهایت، این فیلم بار دیگر اهمیت سرمایه‌گذاری هدفمند بر تولید آثار کوتاه را یادآوری می‌کند. فیلم کوتاه لزوماً نباید به اثری کم‌هزینه، محدود به تجربه‌های فرمی یا دور از مخاطب تبدیل شود. گاهی صرف هزینه بیشتر برای ساخت اثری باکیفیت، از طراحی صحنه و جلوه‌های ویژه گرفته تا گریم و صدا، می‌تواند نتیجه‌ای به همراه داشته باشد که هم از نظر هنری ارزشمند باشد و هم ظرفیت عرضه عمومی پیدا کند.

«شب هول» از همین منظر نمونه‌ای قابل‌توجه است؛ فیلمی که کوتاه بودن و قرار گرفتن در قالب سینمای تجربی، مانع توجه آن به مخاطب نشده است. این اثر می‌کوشد در عین برخورداری از کیفیت‌های فنی و روایی، تماشاگر را نیز در مرکز توجه خود قرار دهد؛ رویکردی که می‌تواند زمینه اکران در سینماها یا عرضه در سکوهای نمایش برخط را فراهم کند و حتی امکان بازگشت بخشی از سرمایه تولید را به وجود آورد.

فیلم مورد اشاره نشان می‌دهد سینمای کوتاه، در صورت برخورداری از ایده‌ای جذاب، اجرای درست و توجه به مخاطب، می‌تواند فراتر از یک تجربه محدود جشنواره‌ای ظاهر شود و به اثری خوش‌ساخت، تماشایی و ماندگار تبدیل شود.

انتهای پیام/