خبرگزاری تسنیم ـ مینا صدیقیان| گاهی یک مدال، فقط حاصل چند دقیقه مبارزه نیست؛ پشت آن سال‌ها تمرین، روزهای سخت، شکست‌ها، آسیب‌دیدگی‌ها و امیدی قرار دارد که ورزشکار را به ادامه مسیر وامی‌دارد. برای مهدی حاجی‌موسایی، تکواندوکار 22 ساله البرزی، مدال نقره بازی‌های آسیایی ناگویا نیز روایتی از همین مسیر است؛ مسیری که از 6 سالگی آغاز شد و امروز او را به یکی از نمایندگان ایران در میدان‌های بزرگ ورزشی رسانده است.

مهدی از همان کودکی به تکواندو علاقه‌مند شد. خواهرش این رشته را دنبال می‌کرد و او زمانی که همراه مادرش برای بازگرداندن خواهرش از باشگاه می‌رفت، با دنیای تکواندو آشنا شد. همین رفت‌وآمدها جرقه علاقه‌ای را در او روشن کرد که سال‌ها بعد به حضور در تیم ملی و کسب مدال‌های بین‌المللی رسید. او می‌گوید: من در آن زمان 6 سال داشتم و رفته‌رفته به این رشته علاقه‌مند شدم و آن را آغاز کردم و تا به امروز ادامه دادم.

ورود به رده بزرگسالان، نقطه عطفی در مسیر ورزشی او بود. حاجی‌موسایی در نخستین سال حضورش در این رده، در رویدادی که سه مسابقه آن طی یک هفته برگزار می‌شد، توانست دو مدال طلا و یک مدال نقره کسب کند. این نتایج توجه کادر فنی را به خود جلب کرد و زمینه دعوت او به مسابقات انتخابی را فراهم آورد. او در انتخابی‌ها نیز موفق شد تمامی حریفان خود را شکست دهد و از آن زمان وارد اردوهای تیم ملی شد.

این مسیر با تلاش و تمرین مستمر ادامه پیدا کرد و در رقابت‌های آسیایی ناگویا به کسب مدال نقره انجامید. کارنامه این تکواندوکار البرزی، مجموعه‌ای از افتخارات در رقابت‌های مختلف است؛ مدال نقره مسابقات جهانی، دو مدال نقره بازی‌های آسیایی، سه مدال طلا و یک مدال نقره مسابقات آسیایی، یک مدال طلا و یک مدال نقره گرندپریکس، مدال برنز بازی‌های کشورهای اسلامی و مدال طلای المپیک دانشجویان، بخشی از دستاوردهای اوست.

یک مدال، یک ملت، یک انگیزه

حاجی‌موسایی همچنین در مسابقات ترنومتر حدود 20 تا 30 مدال به دست آورده است. این بار انگیزه او تنها به مدال محدود نمی‌شد؛ حال خوب مردم، بخش مهمی از انگیزه‌اش برای مبارزه بود. او می‌گوید که شرایط مردم در آن مقطع مناسب نبود و با همین نگاه وارد مسابقات شد؛ می‌خواست در میدان رقابت بجنگد و سهمی در شادی مردم داشته باشد. او در آن شرایط، بیش از هر چیز می‌خواست با کسب مدال، لبخند را به مردم هدیه دهد.

مهدی درباره حال‌وهوای خود در بازی‌های آسیایی ناگویا بیان می‌کند: من این مسابقه را کلاً می‌خواستم برای مردم بروم و این اتفاق هم افتاد. ثانیه‌به‌ثانیه جنگیدم و تمام فکرم قبل و بعد از مسابقه، حال دل مردم و لبخندشان بود. لحظات پایانی و امتیازی که حریفم به دست آورد، یکی از صحنه‌های تعیین‌کننده بود که سرنوشت مدال را تا حدودی تغییر داد. در رقابت‌های سطح بالا، گاهی یک امتیاز می‌تواند مسیر مسابقه را عوض کند.

حاجی‌موسایی تلاش کرده در میدان مسابقه مسئولیتی را که با پوشیدن پیراهن تیم ملی بر دوش دارد، به یاد داشته باشد. برای او، ملی‌پوش بودن فقط حضور در یک رقابت ورزشی نیست؛ نمایندگی مردمی است که نام ایران و ایرانی را به جهان معرفی می‌کند. او معتقد است ورزشکاری که پیراهن تیم ملی را بر تن می‌کند، مسئولیت سنگینی بر عهده دارد زیرا علاوه بر عملکرد ورزشی خود، تصویری از فرهنگ و رفتار مردم کشورش را نیز ارائه می‌دهد.

وی مطرح می‌کند: وقتی ملی‌پوش می‌شوی، درمی‌یابی که برای یک ملت وارد میدان می‌شوی و این مسئولیت بسیار سنگینی است. قرار است در یک میدان جهانی نماینده مردمی باشی که می‌خواهی ایران و ایرانی را به دنیا نشان بدهی. این کار سختی است و باید هدفمند باشی، تجربه کسب کنی و یاد بگیری تا بتوانی نماینده شایسته‌ای برای مردم باشی. پشت این مسیر، خانواده و مربیانی قرار دارند که به گفته او، در شرایط مختلف همراهش بوده‌اند.

از شکست و آسیب تا امید به المپیک

حاجی‌موسایی خانواده‌اش را از مهم‌ترین حامیان خود می‌داند؛ کسانی که در روزهای خوب و سخت، کنارش مانده‌ و مشوق او برای ادامه مسیر بوده‌اند. او همچنین از حمایت استادان و هیئت تکواندوی استان البرز یاد می‌کند و ادامه می‌دهد: من یک تیم خیلی کامل پشتم دارم. از استادانم خیلی ممنونم که همیشه کنارم بوده‌ و حمایتم کرده‌اند و همواره هرجا که نیاز داشته باشم مرا راهنمایی‌ می‌کنند. هیئت تکواندوی استان هم با تمام وجود کنار من است.

البته مسیر قهرمانی همیشه با پیروزی و روزهای خوش همراه نیست. شکست‌ها، آسیب‌دیدگی‌ها و روزهای دشوار، بخش جدایی‌ناپذیر این مسیرند؛ تجربه‌هایی که گاهی ادامه دادن را سخت می‌کنند، اما می‌توانند به بخشی از روند رشد ورزشکار تبدیل شوند. مهدی می‌گوید: این مسیر همه سختی‌ها را دارد؛ از برد و باخت تا شکست‌ها، آسیب‌ها، حرف‌هایی که می‌شنوی و روزهای بدی که تجربه می‌کنی همه‌چیز ممکن است در این مسیر اتفاق بیفتد.

او در روزهای دشوار، حمایت خانواده و استادانش را پشتوانه خود می‌داند؛ افرادی که در هر شرایطی تشویقش کرده‌اند و اجازه نداده‌اند سختی‌های مسیر، انگیزه ادامه دادن را از او بگیرد. رسیدن به میدان مسابقه، بدون برنامه‌ریزی و آمادگی مستمر ممکن نیست. حاجی‌موسایی می‌گوید پیش از اعزام به بازی‌های آسیایی ناگویا، برنامه‌ای هدفمند برای آماده‌سازی تیم در نظر گرفته شده بود و تمرین‌ها و برنامه‌های ریکاوری در زمان مشخص انجام می‌شد.

به گفته او، این برنامه‌ریزی با پایان یک رقابت متوقف نمی‌شود، چراکه مسابقات دیگری در پیش است و ورزشکاران باید دوباره برای آن‌ها آماده شوند، از همین رو، برنامه‌ریزی و پیگیری تمرین‌ها پس از هر رویداد از سر گرفته می‌شود تا تیم بتواند با آمادگی بیشتری در رقابت‌های بعدی حاضر شود. هدف بعدی این تکواندوکار نیز در امتداد همین مسیر قرار دارد؛ رسیدن به المپیک. با نزدیک شدن به این هدف، هر مسابقه اهمیت ویژه‌ای پیدا می‌کند.

هیچ‌وقت تسلیم نشوید

حاجی‌موسایی درباره برنامه خود برای رسیدن به المپیک اظهار می‌کند: از الان تا المپیک، هر مسابقه‌ای که بدهیم، جزو رنکینگ ما محسوب می‌شود و هر مسابقه برایمان مهم است. برای من تک‌تک رقابت‌ها اهمیت دارند و تمام تلاشم را می‌کنم تا در هر مسابقه بهترین خودم باشم. او معتقد است ورزشکاران با وجود مسئولیت سنگینی که بر عهده دارند، از حمایت مالی کافی برخوردار نیستند؛ این حمایت‌ها می‌تواند بخشی از دغدغه‌های آن‌ها را کاهش دهد.

او در این‌باره اذعان می‌کند: از ما حمایت مالی خاصی نمی‌شود و خیلی کسی کنار ما نیست. قطعاً اگر حمایت مالی وجود داشته باشد، می‌تواند دغدغه‌ها را کمتر کند. با وجود دشواری‌ها، حاجی‌موسایی همچنان به تکواندو علاقه دارد و از انتخاب این رشته رضایت‌مند است. او برای کسانی که می‌خواهند این ورزش را آغاز کنند، بیش از هر چیز بر امید، توکل و تسلیم نشدن در برابر سختی‌ها تأکید می‌کند.

توصیه‌اش به ورزشکاران جوان این است که در مواجهه با شکست‌ها و اتفاقات دشوار، مسیر خود را رها نکنند و به تلاش ادامه دهند. او باور دارد موفقیت نتیجه ماندن در مسیر است و کسانی که با وجود دشواری‌ها ادامه می‌دهند، فرصت رسیدن به هدف‌های بزرگ را پیدا می‌کنند. وی تصریح می‌کند: اول از همه امیدشان به خدا باشد؛ با خدا می‌توانند هر قله‌ای را فتح کنند و دوم اینکه هر اتفاقی در تکواندو افتاد، ادامه بدهند و هیچ‌وقت تسلیم نشوند.

وقتی از او می‌پرسیم اگر به گذشته برگردد، باز هم تکواندو را انتخاب می‌کند؟ پاسخ روشنی می‌دهد: بله؛ او از این رشته لذت می‌برد، آن را دوست دارد و معتقد است تکواندو فرصتی برای تجربه میدان‌های مختلف فراهم می‌کند. برای مهدی حاجی‌موسایی، مدال نقره ناگویا پایان مسیر نیست؛ بخشی از راهی است که از 6 سالگی آغاز شده و با هدف رسیدن به المپیک ادامه دارد و انگیزه او لبخند مردمی است که به نمایندگی از آن‌ها وارد میدان می‌شود.

انتهای پیام/