به گزارش خبرنگار اقتصادی خبرگزاری تسنیم، بر اساس بخشنامه جدید اداره کل عملیات ارزی و در پی مصوبه بانک مرکزی، دستورالعمل اعطای تسهیلات ارزی به ارزش 60 میلیون دلار از محل منابع بانک‌ها برای تأمین مالی واردات کالاهای اساسی ابلاغ شده است. این سازوکار با هدف تسهیل تأمین مالی واردکنندگان و کمک به استمرار ورود کالاهای ضروری تا پایان سال جاری اجرایی می‌شود.

تأمین مالی واردات کالاهای اساسی در شرایطی اهمیت دارد که تأخیر در دسترسی به منابع ارزی می‌تواند روند خرید خارجی، ترخیص کالا و تأمین نیاز بازار داخلی را تحت تأثیر قرار دهد. استفاده از منابع ارزی بانک‌ها برای اعطای تسهیلات، در صورت اجرای به‌موقع، می‌تواند بخشی از فشار تأمین مالی واردکنندگان را کاهش دهد؛ با این حال، اثربخشی این ابزار به شرایط بازپرداخت، هزینه تسهیلات و دسترسی واقعی متقاضیان به منابع بستگی دارد.

یکی از موضوعات مهم در تسهیلات ارزی، نحوه بازپرداخت اصل و سود وام در سررسید است. واردکننده‌ای که امروز تسهیلات ارزی دریافت می‌کند، ممکن است کالا را وارد و ترخیص کند، اما بازپرداخت وام را چند ماه بعد انجام دهد؛ دوره‌ای که احتمال تغییر نرخ ارز در آن وجود دارد.

در چنین شرایطی، مشخص‌بودن ارز بازپرداخت، مبنای محاسبه نرخ و نحوه تسویه اهمیت زیادی دارد. اگر ارزش ریالی ارز مورد نیاز برای بازپرداخت افزایش یابد، هزینه نهایی تأمین مالی واردکننده نیز ممکن است بیشتر شود. بنابراین، تعیین تکلیف ریسک نوسان نرخ ارز و مشخص‌بودن مسئولیت مابه‌التفاوت احتمالی، از عوامل مؤثر بر استقبال واردکنندگان از این تسهیلات خواهد بود.

تسهیلات ارزی و مسئله رسوب کالا در بنادر

یکی از اهداف مورد انتظار از تسهیل تأمین مالی واردات کالاهای اساسی، کاهش تأخیر در تکمیل فرایند واردات و جلوگیری از افزایش هزینه‌های جانبی است. در واردات کالاهایی مانند نهاده‌های دامی و روغن، طولانی‌شدن زمان ماندگاری محموله‌ها در بنادر می‌تواند هزینه‌هایی از جمله دموراژ و انبارداری را افزایش دهد.

با این حال، ارزیابی اثر تسهیلات جدید بر کاهش رسوب کالا به بررسی داده‌های زمان ماندگاری محموله‌ها پیش و پس از اجرای طرح نیاز دارد. همچنین باید مشخص شود چه میزان از تأخیرها ناشی از کمبود منابع مالی و چه میزان مربوط به فرایندهای اداری، ترخیص یا سایر محدودیت‌های زنجیره تأمین است.

موضوع دیگر، منشأ تأمین منابع ارزی بانک‌های عامل است. مشخص‌بودن اینکه این منابع از درآمدهای صادراتی بانک‌ها، سپرده‌های ارزی یا خطوط اعتباری تأمین می‌شود، برای ارزیابی پایداری طرح اهمیت دارد.

اعطای تسهیلات ارزی در صورتی که با منابع قابل اتکا و سازوکار روشن بازپرداخت همراه باشد، می‌تواند به تأمین مالی تجارت کمک کند. در مقابل، اگر میان سررسید تعهدات بانک و زمان دسترسی آن به منابع ارزی تناسبی وجود نداشته باشد، ریسک نقدینگی و فشار بر ترازنامه بانک افزایش خواهد یافت.

انتهای پیام/