به گزارش خبرگزاری تسنیم از زنجان، تاریخ بشریت از ابتدای آفرینش تاکنون، شاهد حضور انسان‌های بزرگی بوده که با اراده پولادین خود، مسیر تاریخ را تغییر داده و در طوفان حوادث، پناهگاه مظلومان و حقیقت‌طلبان بوده‌اند. در میان این ستاره‌های درخشان آسمان انسانیت، نام بانویی می‌درخشد که تعبیر مجسم صبر، شجاعت، بلاغت و بندگی خالصانه است؛ حضرت زینب کبری (س)، دختر امیرالمؤمنین علی (ع) و فاطمه زهرا (س). میلاد این بانوی بزرگ، نه تنها تولد یک انسان وارسته، بلکه تجدید مطلعِ دفتری از مقاومت و بصیرت در تاریخ اسلام بود که تا ابد الهام‌بخش آزادگان جهان خواهد ماند.

اگر بخواهیم شخصیت حضرت زینب (س) را تنها در یک قاب تعریف کنیم، شاید واژه‌ «کوه استوار» گویاترین تعبیر باشد. زندگی این بانوی مکرمه در تمام ادوار، با امتحانات سخت و تکان‌دهنده‌ای گره خورده بود. از روزهای کودکی و تحمل مصیبت بزرگ رحلت پیامبر (ص) و شهادت مادر مظلومه‌اش، تا سال‌های خانه نشینی پدر و سپس غم سنگین شهادت مولای متقیان (ع) و حادثه جانسوز شهادت برادرش امام حسن مجتبی (ع). اما نقطه اوج و قله آسمان‌سای فضائل زینبی، کربلا بود؛ جایی که اراده الهی خواست تا او پرچم‌دار روایت حقایق عاشورا باشد.

در واقعه عاشورا، نقش حضرت زینب (س) فراتر از یک سوگوار و داغ‌دیده بود؛ او مدبر، حافظ، مربی و پیام‌رسان نهضت سیدالشهدا (ع) بود. هنگامی که عصر عاشورا خیمه‌ها در آتش کین دشمن سوخت و امام وقت، زین‌العابدین (ع) در بستر بیماری بود، این حضور داهیانه و قلب آرامِ عقیله بنی‌هاشم بود که خیمه گاه امامت را سروسامان داد و مانع از پاشیده شدن شیرازه کاروان اسرا شد. او با قلبی آکنده از داغ بهترین عزیزان، نه تنها در برابر طوفان مصائب خم به سر نکرد، بلکه با ایمانی راسخ، عهده‌دار رسالتی سنگین شد که تاریخ نظیر آن را به خود ندیده است.

خطبه‌های آتشین و کوبنده حضرت زینب (س) در کوفه و شام، شمشیرهای برنده‌ای بود که کاخ استبداد اموی را از درون فرو ریخت. وقتی او در برابر ابن‌زیادِ ممتکبر با خطابی تحقیرآمیز فرمود: «ما رأیت الا جمیلا» (جز زیبایی چیزی ندیدم)، در واقع منظومه فکری جدیدی از نگاه به رنج، شهادت و بندگی خدا را به رخ جهانیان کشید. این جمله عمیق، رمز عبور از بحران‌های سخت و تبدیل شکست‌های ظاهری به پیروزی‌های سترگ است. زینب (س) با خطبه‌های خود دربار یزید را به لرزه درآورد و رسوایی ابدی را برای بنی‌امیه به ارمغان آورد، به گونه‌ای که یزید ناچار شد جنایت خود را به گردن دیگران بیندازد و حقانیت اهل‌بیت (ع) بیش از پیش بر عالمیان آشکار شود.

امروز در دنیای مدرن که انسان‌ها در زیر فشارهای روانی، استرس‌های زندگی ماشینی و بحران‌های گوناگونِ فردی و اجتماعی دست‌وپا می‌زنند، بازخوانی مکتب زینبی بیش از هر زمان دیگری ضرورت دارد. زینب (س) به ما می‌آموزد که رنج، اگر با معرفت و هدف الهی پیوند بخورد، نه‌تنها انسان را زمین‌گیر نمی‌کند، بلکه او را به مرتبه اعلای کمال و پختگی می‌رساند. صبر زینبی انفعال و تسلیم در برابر زور نیست، بلکه ایستادگیِ فعال، خردمندانه و توأم با امید به وعده‌های الهی است. این صبر، قدرتی است که از اتصال به مبداء لایزال الهی سرچشمه می‌گیرد و هیچ طوفانی قادر به شکستن آن نیست.

تقارن میلاد فرخنده این بانوی بزرگ با «روز پرستار» در تقویم رسمی ما، تناسبی بسیار زیبا، عمیق و معنی‌دار است. پرستاران عزیز ما نیز با تأسی به سلوک زینبی، در سنگر خدمت به بیماران، تجسم عینی صبوری، مهربانی، فداکاری و ایثار هستند. پرستار در شب‌های تاریک و سرد بیمارستان، بالین دردسرمندان را با نگاهی سرشار از مهر تسکین می‌دهد و همچون مادری دلسوز، بارِ سنگین رنجِ بیماران را به دوش می‌کشد. تقدس کار پرستاری در همین ویژگی مشترک با حضرت زینب (س) نهفته است؛ التیام بخشیدن به آلام دردمندان، تحمل دشواری‌ها با روی گشاده و مراقبت از جان انسان‌ها در سخت‌ترین شرایط. همان‌گونه که زینب (س) پرستار و مدافع بازماندگان و کاروان اسرا بود، مدافعان سلامت نیز امروز فرشتگان نجات جامعه در خط مقدم صیانت از حیات انسان‌ها هستند.

در پایان، سالروز میلاد عقیله بنی‌هاشم، عروة‌الوثقی صبر و استقامت، حضرت زینب کبری (س) را به محضر ولی عصر (عج)، رهبر معظم انقلاب اسلامی، تمامی محبان اهل‌بیت (ع) و به‌ویژه جامعه خدوم و زحمتکش پرستاری تبریک و تهنیت عرض می‌نماییم. امیدواریم با استعاره از انوار تابناک این بانوی بزرگوار، در تمامی مراحل زندگی، در مسیر حق‌طلبی، صبر در برابر مشکلات و خدمت بی‌منت به خلق خدا، ثابت‌قدم و استوار بمانیم و توفیق بهره‌مندی از شفاعت ایشان در دنیا و آخرت نصیب و روزی‌مان شود.

انتهای پیام/