به گزارش گروه عبری خبرگزاری تسنیم، این توصیفی است که ژنرال اسبق ارتش رژیم صهیونیستی یتسحاق بریک در آخرین مقاله خود در روزنامه معاریو از شرایط اسرائیل داشت.

او در این رابطه نوشت: وقتی مردم(صهیونیستهای غاصب) از من می‌پرسند چه اتفاقی خواهد افتاد، من با یک سوال پاسخ می‌دهم: آیا ما اصلا سال‌های زیادی اینجا(سرزمین اشغال شده متعلق به ملت فلسطین) خواهیم بود؟ این به مجموعه‌ای از مسائل پیچیده و درهم‌تنیده بستگی دارد که برخی از آنها در آستانه فروپاشی هستند. اگر نتوانیم به همه آنها به ترتیب و برخی را همزمان رسیدگی کنیم، سال‌های زیادی اینجا نخواهیم بود. این مجموعه‌ای از رویدادهای به هم پیوسته است که هر کدام برای ادامه وجود ما در اسرائیل(فلسطین اشغالی) حیاتی هستند.

 از انکار تا به رسمیت شناختن

اولین گام ضروری برای حرکت به جلو، رهایی از انکار و سرکوبی است که اکثر مردم(صهیونیستها) را رنج می‌دهد و پذیرش واقعیت وضعیت ما بدون تردید. بدون دانستن حقیقت، حتی اگر بسیار دردناک باشد، هیچ راهی برای درمان خود از این بیماری جدی که از آن رنج می‌بریم، وجود ندارد.

 هرج و مرج در تاب‌آوری

امروزه، ما خود را در یک جامعه قبیله‌ای می‌بینیم که از درون در حال فروپاشی است، جایی که نفرت بین راست و چپ، مذهبی و سکولار، اعراب و یهودیان بیداد می‌کند. این امر مانع اتحاد و رهبری ما در مسائلی می‌شود که برای همه مهم است، مانند امنیت، اقتصاد، روابط بین‌الملل، آموزش، پزشکی، زیرساخت‌ها و موارد دیگر.

منافع قبیله‌ای بر منافع ملی سایه افکنده است و بدون یک نیروی متحدکننده، هیچ راهی برای رهایی اسرائیل از مخمصه فعلی‌اش وجود ندارد.

حتی با یک رهبر بسیار واجد شرایط و توانمند، بدون متحد کردن مردم در یک تلاش مشترک، هیچ امیدی نیست.

افراط‌گرایان مسیحایی از ایجاد یک دولت مبتنی بر قوانین یهود (هلاخا) به عنوان یک "سیستم‌‌ایدئولوژیک/مذهبی سختگیرانه" صحبت می‌کنند. انتظار می‌رود این دولت منجر به فرار مغزها در زمینه‌های علم، فناوری و پزشکی شود و بخشی از جمعیت را که رویای گسترش سرزمینی از دیدگاه مسیحایی را در سر می‌پرورانند، پشت سر بگذارد.

این نتیجه، اسرائیل را بدون ارتشی توانمند برای دفاع از آن، فقیر و با سطح پایین آموزش، رها خواهد کرد و منجر به فروپاشی سریع یک ساختار ناپایدار خواهد شد.

از سوی دیگر، محافل چپ رادیکال‌‌ایده "دولت برای همه شهروندانش" را ترویج می‌دهند که عملاً به معنای از دست دادن هویت یهودی و صهیونیستی دولت است.

در بخش دیگری از این مقاله به متلاشی شدن ساختار روابط بین المللی رژیم صهیونیستی اشاره و تاکید کرد: این روابط شامل روابط تجاری و اقتصادی، صادرات و واردات، پیوندهای دانشگاهی و توسعه‌ای در علم، فناوری، فضا و زمین و همچنین روابط امنیتی، از جمله دستیابی به سلاح و واردات قطعاتی است که اسرائیل برای توسعه و تولید سلاح در داخل فاقد آن است.

 اگر این وضعیت ادامه یابد، اسرائیل، که منزوی باقی می‌ماند، قادر به بقا نخواهد بود. رهبری جدیدی که ظهور می‌کند با چالش‌های بزرگی روبرو خواهد شد.

این رسانه در ادامه به فروپاشی اقتصادی اسرائیل پرداخته و می‌نویسد: اقتصاد سنگ بنای امنیت هر جامعه است. بدون اقتصاد سالم، دستیابی به هرگونه پیشرفتی در هر زمینه‌ای برای یک ساختاری غیرممکن است. اقتصاد نابسامان منجر به کاهش نقش دولت، ناامیدی عمیق عمومی و از دست دادن کامل اعتماد به رهبری می‌شود. این وضعیت همچنین به توانایی اسرائیل در بازسازی ارتش خود پس از جنگ آسیب جدی می‌رساند و مانع گسترش شبکه حمل و نقل می‌شود - وضعیتی که در آن شهروندان از قبل از ساعت‌ها ازدحام ترافیک فلج‌کننده رنج می‌برند و منجر به از دست رفتن روزهای کاری و در نتیجه خسارات مالی قابل توجه می‌شود.

فروپاشی اقتصاد منجر به فروپاشی بخش‌های آموزشی، پزشکی، علوم و فناوری، دانشگاه‌ها، زیرساخت‌های تولیدی و سیستم‌های تحقیقاتی پیشرو و همچنین ارتش می‌شود. پیامد مستقیم آن، خروج گسترده (مهاجرت معکوس) به ویژه نخبگان است.

تمام این واقعیت نتیجه مستقیم رفتار نخبگان سیاسی است که سال‌هاست از مسئولیت خود در مدیریت شانه خالی کرده‌اند. ما شاهد وزرایی بوده‌ایم که حتی فاقد ابتدایی‌ترین درک از حوزه‌های مربوطه خود هستند و بسیاری از آنها کاملاً بی‌کفایت هستند. بنابراین، دولت جدید باید افراد بسیار واجد شرایط را در سمت‌های کلیدی منصوب کند، نه سیاستمدارانی که فقط به منافع سیاسی محدود، بقای شخصی و تفکر کوته‌بینانه و عاری از هرگونه چشم‌انداز استراتژیک یا بلندمدت اهمیت می‌دهند.

این رفتار، اسرائیل را به آستانه فاجعه رسانده و خسارات عظیمی وارد کرده است که جبران آن سال‌ها طول خواهد کشید، بدون رهبری خردمندانه و قاطع که اشتباهات فاحش پیشینیان خود را اصلاح کند، دولت اسرائیل هیچ راهی برای بقا نخواهد یافت.

نظام آموزشی اسرائیل هم در سال‌های اخیر، همانطور که هم شاخص‌های رسمی بین‌المللی و هم داده‌های داخلی اسرائیل نشان می‌دهند، دچار بحران عمیق و مداومی بوده است. با وجود افزایش قابل توجه بودجه‌های دولتی اختصاص داده شده به آموزش، دستاوردهای عملی، کاهش شدید و نگران‌کننده‌ای را نشان می‌دهند.

بعد از آن وارد مقوله امنیت راهبردی اسرائیل شده و در این رابطه می‌نویسد: از زمانی که دوید بن گوریون دکترین امنیتی نیروهای نظامی اسرائیل را در دهه پنجاه میلادی تدوین کرد، این مفهوم امنیتی به‌روزرسانی نشده است؛ با وجود آنکه ماهیت جنگ‌ها به طور بنیادی تغییر کرده و جبهه داخلی با استفاده از موشک‌ها، راکت‌ها و پهپادها به جبهه مرکزی در جنگ‌های فعلی و آینده تبدیل شده است.

در نتیجه تصور رهبران سیاسی و نظامیِ بیست سال پیش که جنگ‌های بزرگ را متعلق به گذشته می‌دانستند و معتقد بودند می‌توان امور را با ارتشی کوچک، پیشرفته از نظر تکنولوژیک و تهاجمی اداره کرد، ارتش نیروی زمینی در سال‌های اخیر به میزان دو سوم کاهش یافت. در نتیجه، ارتش اسرائیل در طول جنگ «شمشیرهای آهنین» که سه سال به طول انجامید فاقد قدرت تصمیم‌گیریِ یکسره‌کننده بود و همچنین فاقد توانایی برای حفاظت از مرزها در صورت بروز یک جنگ چندجبهه‌ای و هم‌زمان علیه ما در آینده است.

واقعیت کنونی در اسرائیل از فرایندهای نگران‌کننده و ریشه‌داری از فرسایش اخلاقی و نهادی پرده برمی‌دارد. پدیده‌های فساد اخلاقی، ترجیح سرمایه بر قدرت و استفاده از سازوکارهای عمومی برای برآورده کردن نیازهای بیرونی، به انسجام اجتماعی و تاب‌آوری ملی آسیب می‌زند.

هنگامی که ارزش‌های سلامت عمومی، شفافیت و مصلحت عمومی به نفع تبانی و تقسیم غنایم رنگ می‌بازند، اسرائیل قطب‌نمای خود را از دست می‌دهد. این انحطاط سیستماتیک صرفاً یک بحران اداری یا حقوقی نیست، بلکه یک تهدید استراتژیک واقعی برای وجود جامعه اسرائیل و تصویر آن از درون است. فروپاشی معیارهای پایه، اسرائیلی‌ها را در وضعیت بحرانی قرار می‌دهد؛ جایی که اعتماد به نهادهای رسمی رنگ می‌بازد.

فساد و انحطاط در حکومت در سال‌های اخیر به بیماری خبیثی تبدیل شده و به بالاترین سطوح رهبری سیاسی و عمومی در اسرائیل سرایت کرده است. به جای آنکه سیاسیون و مقامات ارشد مخلصِ جامعه و الگوی سلامت باشند، بسیاری از آن‌ها مراکزی از قدرت را به حصارهای شخصی و بخش‌نگرانه تبدیل کرده‌اند.

انتهای پیام/