به گزارش خبرگزاری تسنیم، خداحافظی سفیران معمولاً با چند جمله رسمی، چند عکس یادگاری و فهرستی از دیدارهای پایانی تمام می‌شود؛ اما تسوکادا تاماکی، سفیر ژاپن در ایران، برای پایان مأموریتش مسیر دیگری را انتخاب کرده است؛ ایستادن پشت فلوت و نواختن موسیقی‌هایی که برای بسیاری از ایرانی‌ها، پیش از آنکه ژاپنی باشند، بخشی از خاطره سینما و انیمیشن است.

او در موزیک‌ویدیویی تازه، در مقام سولیست فلوت ظاهر شده و دو قطعه از موسیقی فیلم‌های هایائو میازاکی را اجرا کرده است؛ «چرخ‌وفلک زندگی» از «قلعه متحرک هاول» و «شهری با چشم‌انداز دریا» از «سرویس تحویل کی‌کی»؛ قطعاتی از ساخته‌های جو هیسایشی که موسیقی آثار میازاکی را برای میلیون‌ها مخاطب در سراسر جهان به یکی از شناخته‌شده‌ترین صداهای سینمای ژاپن تبدیل کرده است.

این پروژه با همکاری سفارت ژاپن در تهران و مؤسسه فرهنگی و هنری ایستگاه شکل گرفته؛ مهدی نوروزی، بنیان‌گذار ایستگاه، طراحی و راهبری هنری آن را بر عهده داشته و ارکستر ایستگاه نیز اجرای موسیقی را همراهی کرده است.

انتخاب میازاکی برای یک خداحافظی دیپلماتیک، انتخابی بی‌حاشیه و در عین حال معنادار است. موسیقی هیسایشی در اینجا فقط پس‌زمینه یک پیام خداحافظی نیست؛ قرار است نقش زبان مشترکی را بازی کند که مخاطب ایرانی، بدون نیاز به توضیح درباره مناسبات دیپلماتیک دو کشور، بتواند با آن ارتباط بگیرد.

«چرخ‌وفلک زندگی» از «قلعه متحرک هاول» نیز انتخابی تصادفی به نظر نمی‌رسد. این قطعه در سال 2005 جایزه بهترین موسیقی جوایز انیمه توکیو و جایزه موسیقی انجمن منتقدان فیلم لس‌آنجلس را دریافت کرد و از جمله آثار شناخته‌شده هیسایشی در همکاری با میازاکی است.

اما بخش متفاوت ماجرا، خود سفیر است؛ دیپلماتی که این‌بار از پشت میز مذاکره فاصله گرفته و ساز به دست گرفته است. همین حضور، پروژه را از یک تولید فرهنگی سفارتخانه‌ای فراتر می‌برد و وجهی شخصی به پایان مأموریت تسوکادا تاماکی می‌دهد؛ گویی سفیر می‌خواهد آخرین پیامش را نه با زبان سیاست، که با زبان موسیقی ثبت کند.

این خداحافظی در آستانه یک‌صدسالگی روابط دیپلماتیک ایران و ژاپن اتفاق افتاده است؛ سالگردی که طبیعتاً می‌تواند بهانه‌ای برای مرور مناسبات دو کشور باشد، اما این‌بار بخشی از این روایت از مسیر موسیقی عبور کرده است.

البته همکاری تسوکادا تاماکی با ایستگاه به این موزیک‌ویدیو محدود نمی‌شود. پیش از این نیز پروژه‌ای با عنوان «اوشین» شکل گرفته بود؛ پروژه‌ای که نوروزی طراحی و هدایت آن را بر عهده داشت و موسیقی مجموعه‌های «اوشین»، «هاناکو و آن» و «سرزمین‌های شمالی» را در کنار هم قرار می‌داد.

ایستگاه در سال‌های گذشته تجربه همکاری‌های فرهنگی با کشورهای مختلفی از جمله مکزیک، کره‌جنوبی، سوئیس، اتریش، ایتالیا، فیلیپین، ویتنام، ترکیه، مصر و تایلند را نیز در کارنامه خود ثبت کرده است. یکی از پروژه‌های این مجموعه نیز با محوریت صلح و با حضور کودکانی از ملیت‌های مختلف شکل گرفته است.

قاب آخر مأموریت سفیر ژاپن در ایران، نه یک مراسم رسمی و نه یک سخنرانی دیپلماتیک، بلکه صدای فلوتی است که روی ملودی‌های آشنای جو هیسایشی نشسته است؛ خداحافظی‌ای که تلاش می‌کند به جای گفتن «خداحافظ»، آن را بنوازد.

انتهای پیام/