خبرگزاری تسنیم ـ صدیقه صباغیان| استان البرز و شهر کرج چند روزی است آرام و قرار ندارد، همه در تکاپو هستند و عطر همدلی در کوچه‌ها و خیابان‌هایش پیچیده است. گویی زمین و زمان بار دیگر برای خلق یک حماسه هم‌قسم شده‌اند. نگاه‌ها به میدان جمهوری دوخته شده، جایی که قرار است نبض شهر با ضرب‌آهنگ گام‌های «جان‌فدایان البرزی» بتپد.

این تکاپو نه از جنس دستورهای اداری که حرکت خودجوش مردمی و از تپش قلب مادرانی است که کالسکه به دست در مسیر همبستگی حرکت می‌کنند و جوانانی که شور غیرت در نگاهشان موج می‌زند. البرز آماده است تا این بار، نه‌فقط با کلام که با حضور 110 هزار نفری عاشقانش، روایتگر اقتداری باشد که از بطن مردم جوشیده و قرار است به الگویی برای تمام ایران تبدیل شود.

اینجا کرج است؛ جایی که «جان‌فدا» دیگر یک شعار نیست، بلکه ریشه در تار و پود هویت مردمانش دارد. بلوار جمهوری کرج امروز به رگ‌های تپنده شهر بدل شده است. از لحظاتی پیش، اینجا چیزی فراتر از یک حضور ساده یا اجتماع معمولی در جریان است؛ امروز اینجا میدان پیوند و همبستگی است.

از ساعاتی قبل مرد و زن، پیر و جوان، کودک و خردسال همه و همه از هر گوشه شهر خود را به این مکان رسانده‌اند تا در زمان اعلام‌شده دور هم جمع شوند و بار دیگر اتحاد و انسجام خود را به رخ دنیا بکشند. صدای غرش موتورسوارانی که با اقتدار از خیابان و مقابل مردم می‌گذرند، در هم‌تنیده با سمفونی آرامش‌بخش صدای کودکی که در کالسکه به خواب رفته، تصویری جذاب و زیبا از امنیت ساخته است.

امروز مردم با عشق و اراده شخصی، بساط همبستگی ملی را پهن کرده‌اند. از یک سو، اسب‌سوارانی که نماد اصالت، قدرت و آمادگی ایرانیان هستند، با وقار از مقابل چشم تماشاگران عبور می‌کنند و از سوی دیگر، گردان‌های مردمی با صلابت گام برمی‌دارند و وارد میدان می‌شوند و رزمایشی زیبا و به‌یادماندنی را به نمایش می‌گذارند.

تماشایی‌ترین قاب امروز، جایی است که زندگی و تعهد به هم گره خورده‌اند. حضور عروس و دامادهایی که اولین قدم‌های زندگی مشترکشان را نه در تالارهای تشریفاتی که در مسیر وفاداری به آرمان‌های این خاک برمی‌دارند، این زوج‌های عاشق به این میدان آمده‌اند تا بگویند: «امنیت ما، ضامن خوشبختی ماست.»

مسئولان طی اقدامی که از قبل برای آن برنامه‌ریزی کرده‌اند، در جایگاه قرار می‌گیرند و در برابر مردمی تعظیم می‌کنند که بیش از 200 شب در خیابان حضور دارند و با فریادهای خود لرزه بر اندام دشمن انداخته‌اند. احترام تمام‌قد به بانوانی که طی این مدت پرچم‌دار، میدان‌دار و طلایه‌داران ایستادگی بوده‌اند، خستگی را از تن آن‌ها به در می‌کند.

خانواده‌های معظم شهدا، ستارگان درخشان این تجمع و کسانی که بهای این امنیت را با خون جگرشان پرداخته‌اند، در مکانی از پیش تعیین شده قرار می‌گیرند و مسئولان برای دست‌بوسی و ادای احترام به آن‌ها و شهدایشان در محل حاضر می‌شوند چراکه معتقدند شهادت فرزندان، همسران و پدران و مادران آن‌ها بود که باعث شد این کشور استوار بماند.

در گوشه‌وکنار این اجتماع، مادران فرزندان خود، همان نسل آینده این کشور را به میدان آورده‌اند تا از همین کودکی با معنای «جان‌فدایی» آشنا شوند. این تصاویر نمایی از تداوم نسل‌ها را به نمایش می‌گذارد. هیئت‌های مردمی و موکب‌ها همه با دستان همین مردم اداره می‌شوند؛ همان مدل معروف «غدیر» که حالا در کرج به الگویی برای کل کشور تبدیل شده است.

امروز اینجا، هیچ‌کس غریبه نیست. همه و همه «جان‌فدا» هستند، یک نیت دارند و یک‌صدا فریاد می‌زنند: «جانم فدای ایران» آری، این اجتماع، نقطه پایان نیست، بلکه آغاز یک کنش اجتماعی هوشمند است. اینجا، در قاب دوربین‌های رسانه‌ها، تنها چیزی که ثبت می‌شود، اقتدار برخاسته از عشق است. «جان‌فدایان البرزی»، فراتر از یک رزمایش، بیانیه‌ای صریح از وحدت و همدلی برای تمام جهان صادر می‌کنند.

انتهای پیام/