به گزارش گروه بین‌الملل خبرگزاری تسنیم، روزنامه هامبورگر ابند بلات در مطلبی به مسئله خالی ماندن سمت سفیر آمریکا در برلین به مدت دو سال و دلایل احتمالی آن پرداخته و نوشت: پست سفیر ایالات متحده آمریکا در برلین بیش از دو سال است که خالی مانده است. این دیگر یک سهل‌انگاری صرف نیست، بلکه یک مسئله سیستماتیک است.

در ادامه این مطلب آمده است: دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا، با رنجش غریبه نیست. وی دائماً احساس می‌کند که مورد بی‌مهری قرار گرفته است، رسانه‌ها با او ناعادلانه رفتار می‌کنند، انتخابات ریاست جمهوری 2020 از او دزدیده شده و فریدریش مرتس، صدراعظم آلمان، با تمام انتقاداتش از جنگ بی‌پروا علیه ایران، هیچ اطلاعاتی از این موضوع ندارد.

ترامپ البته در رنجاندن و کوچک کردن دیگران هم مهارت دارد. گاهی اوقات این کار را با صدراعظم آلمان انجام می‌دهد، و گاهی اوقات ترامپ و معاون وی، جی. دی. ونس، ولادیمیر زلنسکی، رئیس جمهور اوکراین را مانند یک بچه مدرسه‌ای تحقیر می‌کنند.

در این میان یک نشانه خاموش از نارضایتی می‌تواند فقدان یک پست دیپلماتیک خالی در آلمان باشد. صندلی بالاترین مقام در سفارت ایالات متحده در برلین بیش از دو سال است که خالی مانده است. ایمی گاتمن، سفیر آمریکا در ژوئیه 2024 به دلایل شخصی این مأموریت را ترک کرد. از آن زمان، آلن ملتزر، دیپلمات حرفه‌ای، به عنوان کاردار خدمت در این سفارت کرده است.

البته سفارت ایالات متحده در برلین، در پاسخ به سوالی در این باره اظهار داشت که به دلیل خالی بودن این پست، هیچ خللی در روابط آلمان و آمریکا نمی‌بیند. سخنگوی سفارت گفت که ملتزر تمام تلاش خود را برای حفظ ارتباط نزدیک با هر 16 ایالت فدرال انجام می‌دهد و به استثنای موارد معدود، مسئول مدیریت، هماهنگی و نظارت بر تمام فعالیت‌های قوه مجریه ایالات متحده است.

اما آلن ملتزر نفوذ سیاسی سفیری که توسط رئیس جمهور معرفی و توسط سنا تأیید می‌شود را ندارد. وی همچنین نمی‌تواند ادعا کند که حرف‌های ترامپ را می‌شنود. این دقیقاً همان چیزی است که در واشنگتنی که نهادها اهمیت کمتری دارند و ارتباطات شخصی همه چیز است، اهمیت دارد.

این یک حادثه نیست، بلکه یک مشکل سیستماتیک است.

بر اساس آمارهای آمریکا از 196 پست سفیری و پست‌های عالی مشابه در سراسر جهان، 101 پست در حال حاضر خالی هستند (آخرین داده‌ها مربوط به 15 سپتامبر 2026 است). طبق اعلام انجمن خدمات خارجی آمریکا (AFSA)، برای 37 مورد از این پست‌ها حداقل یک نامزد معرفی شده است. اما آلمان هنوز چنین جایگاهی ندارد.

این پیشرفت کند همچنین به این دلیل است که ترامپ هیچ ارزش افزوده‌ای در دیپلماسی کلاسیک و آرام نمی‌بیند.

این الگو به سختی قابل چشم‌پوشی است. وقتی ترامپ سفیری می‌فرستد، در واقع کسی را ترجیح می‌دهد که او را می‌شناسد، کسی که به او مدیون است، یا - در حالت ایده‌آل - هر دو.

وفاداری یک شرط اضافی برای ترامپ نیست؛ بلکه شرحی برای این شغل است. از 113 انتصاب ثبت شده توسط AFSA تا 10 آگوست، 93 مورد انتصاب سیاسی یا سایر موارد بوده است. تنها 20 مورد از دستگاه استخدام آمده است.

با این همه در برلین، در حال حاضر نگرانی کمی در مورد این پست خالی وجود دارد.

دومینیک تولکزدورف از شورای روابط خارجی آلمان (DGAP) می‌گوید: هیچ ضرر قابل توجهی برای دولت آلمان وجود ندارد. کار دیپلماتیک ادامه دارد و کاردار به عنوان رئیس سفارت عمل می‌کند.

به گفته وی علاوه بر این، سفیر ایالات متحده که توسط ترامپ منصوب شده است، می‌تواند آشکارا از دولت آلمان انتقاد کند و حتی در سیاست داخلی دخالت کند. وی تاکید کرد: این امر خاطرات ریچارد گرنل، معتمد ترامپ را تداعی می‌کند که اظهارات عمومی او در دوره اول ریاست جمهوری ترامپ باعث ناآرامی و خشم قابل توجهی در برلین شد.

در واقع در آمریکا قرار است سفرا نماینده سیاست‌های رئیس جمهور باشند، اما در عین حال، باید حرفه‌ای باشند که در صورت لزوم بتوانند به او بگویند که این سیاست‌ها در کشور میزبان به بن‌بست رسیده‌اند. دیپلماسی با ترجمه، زمینه‌سازی، مخالفت - و توانایی شناخت واقعی یک کشور - شکوفا می‌شود.

اما دقیقاً همین استقلال در سیستم ترامپ مشکوک به نظر می‌رسد. از اوایل فوریه 2025، رئیس جمهور آمریکا فرمان داد که سیاست خارجی همیشه تحت اختیار او اجرا خواهد شد. وی تاکید کرد که هر کسی که آن را «با وفاداری» نمایندگی نکند، با عواقبی از جمله اخراج مواجه خواهد شد.

در پایان سال 2025، دولت ترامپ تقریباً 30 سفیر و دیپلمات ارشد را فراخواند. وزارت امور خارجه آشکارا اعلام کرد که سفیر «نماینده شخصی رئیس جمهور» است.

در عین حال، این وزارتخانه سال گذشته با کاهش بی‌سابقه بودجه مواجه شد. در سایه این بحران 250 دیپلمات و 1100 کارمند دولت مجبور به ترک کار شدند. همچنین، تعلیق گسترده حقوق و استخدام در حال اجرا است. در نتیجه، تعداد کمتری دیپلمات برای اعزام در دسترس هستند و فرآیندهای اداری مدت زمان بیشتری طول می‌کشد.

در اینجا این پرسش مطرح است که آیا ترامپ از یک نماینده خارجی مستقل می‌ترسد؟ از نظر روانشناسی، اثبات این موضوع دشوار است و از نظر سیاسی، غیرضروری است.

اصل موضوع واضح است: ترامپ نمی‌خواهد سیاست خارجی معامله‌گرایانه‌اش که بر اساس احساسات درونی و با تمرکز بر قدرت، قیمت و بازدهی است، توسط کارشناسان باتجربه در کشور تضعیف شود. در حالی که دولت‌های قبلی دیپلماسی را به عنوان یک سیستم هشدار اولیه درک می‌کردند، ترامپ با آن بیشتر مانند یک سرویس تحویل کالا رفتار می‌کند. سفارشات در بالا صادر می‌شوند و تحویل‌ها در پایین انجام می‌شوند.

البته برای آلمان، این جای خالی یک فاجعه دیپلماتیک نیست.

یورگن هاردت، سخنگوی سیاست خارجی فراکسیون پارلمانی احزاب متحد مسیحی در بوندستاگ، این موضوع را اینگونه توضیح می‌دهد: «برداشت من این است که ترامپ اهمیت زیادی برای این موقعیت قائل است و نمی‌خواهد این مهمات را پیش از موعد مصرف کند.»

با این حال، این جای خالی احتمالاً یک نشانه است. بزرگترین اقتصاد اروپا و یکی از متحدان کلیدی ناتو بیش از دو سال است که در این زمینه تحت مدیریت موقت بوده است.

این نشان می‌دهد که نه تنها ترامپ ظاهراً آلمان را به اندازه کافی موضوع فوری نمی‌داند که این سمت را در اولویت اصلی قرار دهد، بلکه یک دستگاه دیپلماتیک کارآمد برای این دولت ایالات متحده از وفاداری شخصی اهمیت کمتری دارد.

انتهای پیام/