علی آقایی درگفت‌وگو با خبرنگار تسنیم از گناباد همزمان با 9مهرماه روز جهانی سالمندان اظهارکرد: تنها مرکز نگهداری سالمندان شهرستان گناباد در حال حاضر با ظرفیت 20 نفر، میزبان 14 سالمند مقیم است که علاوه بر مراقبت‌های 24 ساعته، طیف گسترده‌ای از خدمات پزشکی، درمانی، روان‌شناختی، مددکاری و توانبخشی را دریافت می‌کنند.

 وی افزود:در این مرکز، علاوه بر مراقبین آموزش‌دیده، کارشناسان پرستاری، پزشک عمومی، متخصصین مربوطه و کارشناسان تغذیه و بهداشت به‌صورت تمام‌وقت حضور دارند تا کیفیت زندگی و سلامت سالمندان تضمین شود.

مدیرخانه سالمندان گناباد با تأکید بر اینکه تورم بالا و محدودیت‌های شدید مالی بزرگترین چالش پیش روی این مرکز است، خاطرنشان کرد: با توجه به وضعیت فعلی، نگهداری سالمندان در منازل به‌دلیل تغییرات اجتماعی و پدیده تنهایی، دشوار شده و حضور در مراکز می‌تواند منجر به افزایش نشاط و امید به زندگی آنان شود.

آقایی در انتقاد از وضعیت حمایتی اظهارکرد: متأسفانه بخش دولتی تاکنون حمایت ملموسی از این مراکز انجام نداده و بار سنگین مسئولیت تنها بر دوش بخش خصوصی گذاشته شده است.

 وی همچنین با اشاره به فقدان ساختمان‌های استاندارد و مجتمع‌های بزرگ سالمندی در منطقه، تأکید کرد که در صورت عدم تغییر رویکرد، نه تنها در گناباد بلکه در بسیاری از شهرستان‌ها، با خطر تعطیلی مراکز مواجه خواهیم بود.

مدیرخانه سالمندان گناباد در پایان ضمن قدردانی از همکاری مؤسسات و خیرین، از مردم و خانواده‌های سالمندان خواست با حضور مداوم در مرکز و ملاقات با عزیزانشان، آرامش روحی آنان را تأمین کنند و بر ضرورت حمایت‌های مردمی، به‌ویژه برای سالمندان فاقد سرپرست، تأکید نمود.

عبور از تابوهای اجتماعی؛ چرا خانه‌های سالمندان، راهکاری برای حفظ کرامت انسانی هستند؟

فهمیمه رضایی، کارشناس حوزه سالمندی  نیز در گفت‌وگو با خبرنگار تسنیم در گناباد اظهارکرد: ما باید با یک واقعیت اجتماعی روبرو باشیم. در ساختار جدید خانواده، فضای فیزیکی و زمانی برای مراقبت از سالمند کاهش یافته است. وقتی یک سالمند در خانه تنها می‌ماند، ما با پدیده‌ای به نام «انزوای اجتماعی» مواجه هستیم. این انزوا فراتر از یک احساس تنهایی ساده است؛ این یک زنگ خطر بیولوژیک است. تنهایی مزمن باعث افزایش سطح کورتیزول (هورمون استرس)، افت سیستم ایمنی و در نهایت تسریع فرآیند زوال عقل و آلزایمر می‌شود. در واقع، تنهایی، قاتل خاموش سالمندان است.

وی با اشاره به این که هنوز در جامعه با شنیدن واژه «خانه سالمندان»، نوعی نگاه منفی یا حتی انگ وجود دارد بیان داشت: این دقیقاً همان «تابویی» است که باید با آموزش و آگاهی‌بخشی با آن مبارزه کنیم. ما باید مفهوم «خانه سالمندان» را از «جایگزین خانواده» به «مکمل مراقبت» تغییر دهیم. خانه سالمندان مدرن، در واقع یک «مرکز بازآفرینی زندگی» است. در خانه، اگر فرزندان مشغول کار باشند، سالمند ممکن است ساعت‌ها با دیوار صحبت کند؛ اما در یک مرکز تخصصی، او در معرض تعامل اجتماعی قرار می‌گیرد. او با هم‌سالان خود گفتگو می‌کند، در برنامه‌های گروهی شرکت می‌کند و از نظر روحی، احساس «تعلق به یک جمع» را تجربه می‌کند. این یعنی حفظ کرامت انسانی.

این متخصص حوزه سالمندان با برشمرده برخی از خدمات در خانه های سالمندان عنوان کرد: مدیریتِ سلامت در سنین بالا، یک تخصص است. در خانه‌ها، مراقبت معمولاً «واکنشی» است؛ یعنی وقتی بیمار شد، اقدام می‌شود. اما در مراکز تخصصی، مراقبت «پیشگیرانه» است. حضور مداوم کارشناس تغذیه برای کنترل فشار خون، حضور روان‌شناس برای پیشگیری از افسردگی، و فعالیت‌های توانبخشی برای حفظ قدرت حرکتی، همگی بخشی از یک سیستم یکپارچه هستند. علاوه بر این، برنامه‌های تفریحی و هنری که در این مراکز برگزار می‌شود، دقیقاً همان چیزی است که نشاط را به زندگی آن‌ها بازمی‌گرداند. ما به آن‌ها فقط زندگی نمی‌دهیم، بلکه به آن‌ها کیفیت زندگی هدیه می‌دهیم.

رضایی در توصیه به خانواده هایی که تردید برای بردن سالمندان به خانه های سالمندان دارند بیان داشت: عشق با حضور فیزیکی همیشگی معنا نمی‌شود، بلکه با تضمین کیفیت زندگی معنا می‌شود. اگر شما نمی‌توانید 24 ساعته در کنار ایشان باشید، انتخاب یک مرکز استاندارد که متخصصین در کنارشان باشند، عینِ مراقبت و عشق است. وظیفه شما این است که با ملاقات‌های منظم، با حضور در کنارشان و با حمایت از این مراکز، نشان دهید که آن‌ها تنها نیستند. هدف ما نباید فقط نگهداری از سالمند باشد، بلکه هدف باید پاسداشت دوران کهنسالی آن‌ها باشد.

انتهای پیام/282