به گزارش خبرنگار دانشگاه خبرگزاری تسنیم، سید محمودرضا آقامیری، رئیس دانشگاه شهید بهشتی، در برنامه گفتگوی ویژه خبری شبکه خبر، با اشاره به ضرورت تغییر رویکردها در مواجهه با نسل جوان و دانشجویان، اظهار داشت: بازه سنی 18 تا 25 سال، مقطع حساس و مورد هدف دشمن برای بیشترین اثرگذاری تبلیغاتی است. ما باید بدانیم چگونه با این نسل برخورد کنیم؛ در غیر این صورت، ناخواسته به اهداف دشمن کمک کرده‌ایم.
آقامیری با بیان اینکه حتی اگر برخی افراد تمایلی به شنیدن سخنان ما نداشته باشند، وظیفه ما گوش دادن به آن‌ها و آرام‌سازی فضاست، به تجربه اخیر دانشگاه شهید بهشتی اشاره کرد و گفت: دو هفته پیش، کرسی‌های آزاداندیشی در سطح ملی در دانشگاه ما برگزار شد که در آن نکات بسیار جدی و مناظراتی در حوزه‌های سیاسی، اقتصادی و اجتماعی مطرح گردید. این کرسی‌ها تمرین بسیار خوبی برای «خوب گوش کردن» و «گفتگو کردن» است. اگر در برابر هر حرکتی، موضع تهاجمی بگیریم، طبیعتاً گفتگویی شکل نمی‌گیرد، اما در کرسی‌های آزاداندیشی، فضا به سمت نقد و بررسی منطقی مسائل با حضور کارشناسان هدایت می‌شود.

رئیس دانشگاه شهید بهشتی در بخش دیگری از تحلیل خود، «جنجال» را آفت اصلی مناظرات و کرسی‌های آزاداندیشی دانست و با اشاره به ریشه‌های تاریخی این رفتار، تصریح کرد: آفت این فضا، جنجالی است که از سال‌های 58 و 59 و توسط گروه‌هایی همچون سازمان منافقین پایه‌گذاری شد. آن‌ها تا زمانی که صحبتی صورت می‌گرفت، با ایجاد جنجال مانع از شنیده شدن کلام طرف مقابل می‌شدند. این رفتار باعث می‌شود افراد برای پرهیز از تنش و هیاهو، از گفتگو کناره‌گیری کنند.

وی با تأکید بر اینکه اکنون عامل عدم گفتگو، دستگاه‌های امنیتی یا حکومت نیستند، بلکه خود ما هستیم که از جنجال می‌ترسیم، افزود: این ترس از جنجال و فضاسازی، یک «سانسور نانوشته» توسط خود افراد ایجاد کرده که کم‌کم در حال تبدیل شدن به یک فرهنگ است؛ فرهنگی که حتی به محیط خانواده‌ها نیز نفوذ کرده و باعث شده افراد با یکدیگر حرف نزنند. ما باید در دانشگاه تمرین کنیم که بدترین مسائل روز را در فضایی که ادب و منطق در آن حاکم است، نقد کنیم.

افتتاح خوابگاه متاهلی دانشگاه شهید بهشتی با حضور وزیرعلوم

آقامیری در ادامه با اشاره به اهمیت نقش دانشگاه شهید بهشتی به عنوان الگویی در این مسیر، تأکید کرد: ما در دانشگاه شهید بهشتی به دنبال نهادینه کردن این روند هستیم؛ توصیه می‌کنم برنامه‌های ضبط شده از کرسی‌های اخیر را مشاهده کنید که در آن‌ها بحث‌های بسیار منطقی و دقیق صورت گرفته است. ما معتقدیم فرار از گفتگو، هزینه‌بر است و اگر این رویکرد منطقی در دانشگاه‌ها به شکل صحیح شکل بگیرد و نهادینه شود، می‌تواند الگویی برای گسترش گفت‌وگو در سطح جامعه نیز باشد.

رئیس دانشگاه شهید بهشتی در پایان سخنان خود خاطرنشان کرد: امسال برنامه‌های ما بر ایجاد کرسی‌هایی متمرکز است که افراد با توان استدلال و آگاهی بر مسائل وارد بحث شوند؛ چرا که هر جا توان استدلال نباشد، افراد به سمت جدل و رادیکالیسم سوق پیدا می‌کنند. اگر بتوانیم در دانشگاه‌ها آستانه تحمل و سعه‌صدر را افزایش دهیم، به نتیجه‌ای که قرآن کریم نیز به آن اشاره دارد، یعنی «شنیدن و انتخاب بهترین‌ها» دست خواهیم یافت.

 رئیس دانشگاه شهید بهشتی، در بخش دیگری از گفتگوی خود با انتقاد از وضعیت ساختاری مدیریت در دانشگاه‌های کشور، بر لزوم بازتعریف رسالت دانشگاه‌ها تأکید کرد و اظهار داشت: ما نیاز به بازتعریف جایگاه دانشگاه داریم. رئیس دانشگاه، که در سطح استاد تمام است، نباید درگیر مسائل اجرایی خرد مانند مدیریت رستوران یا خوابگاه شود. دغدغه رئیس دانشگاه باید تعالی علمی، ارتقای جایگاه اساتید، و آرامش روانی و علمی دانشجویان باشد، نه درگیری با حواشی لجستیکی.

آقامیری با اشاره به اینکه در گذشته، روسای دانشگاه‌ها فارغ از درگیری‌های اجرایی، بر مسائل کلان تمرکز داشتند، افزود: امروز همه چیز به هم ریخته است؛ ما همزمان مسئولیت‌های اجرایی خرد را به دوش می‌کشیم و از رسالت اصلی خود فاصله گرفته‌ایم. دانشگاه‌ها امروز در کشور مظلوم واقع شده‌اند؛ نه توان درآمدزایی کلان دارند و نه اعتبارات دولتی کفاف هزینه‌های سنگین آن‌ها را می‌دهد.

وی دانشگاه‌های کشور را «گنجشک‌روزی» توصیف کرد و گفت: شرایط جنگ اقتصادی کشور و محدودیت‌های مالی را درک می‌کنیم، اما بروکراسی‌های اداری و مالی به‌گونه‌ای است که برای تأمین قطعات ساده‌ای مثل یک لامپ یا دستگاهی کوچک، گاهی دانشگاه‌ها یک سال گرفتار تهیه آن هستند. این وضعیت در شأن محیط علمی کشور نیست.

رئیس دانشگاه شهید بهشتی با اشاره به ظرفیت عظیم نیروی انسانی در دانشگاه‌ها تصریح کرد: ما 70 هزار استاد در کشور داریم که اگر هر کدام ارتباط متوسط با 50 دانشجو داشته باشند، شبکه‌ای 3.5 میلیونی از خانواده‌های ایرانی با دانشگاه در ارتباط هستند. با مدیریت صحیح و هزینه منطقی، می‌توانیم این ظرفیت بزرگ را به یک کانون مدیریت فرهنگی در کشور تبدیل کنیم، اما متأسفانه اکنون در فشار مالی شدیدی به سر می‌بریم.

آقامیری در پایان با هشدار نسبت به تبعات بی‌توجهی به معیشت اساتید و کارکنان دانشگاه‌ها تأکید کرد: اگر نتوانیم آرامش و معیشت این قشر فرهیخته را تأمین کنیم و احساس افتخار فعالیت در کشور را به آن‌ها منتقل کنیم، با هزینه‌ای اندک دچار خسران خواهیم شد و بهترین استعدادهای خود را از دست می‌دهیم. کمک به آموزش عالی در اصل کمک به کل جامعه است؛ چرا که اگر بتوانیم روحیه یک معلم یا استاد را از دغدغه‌های معیشتی آزاد کنیم، تأثیر مثبت آن مستقیماً بر روحیه ده‌ها دانشجو و خانواده‌های آنان جاری خواهد شد.

انتهای پیام/