به گزارش گروه سیاست خارجی خبرگزاری تسنیم، سفارت ایران در ژاپن در واکنش به اظهارات رئیس دولت تروریستی آمریکا درباره پیشنهاد ایران در مطلبی نوشت: به این قمارِ رد کردنِ پیشنهاد ایران برای بازگشایی تنگه هرمز ظرف 7 روز که با تکیه بر ظرفیت‌های تفاهم‌نامه اسلام آباد (MOU) مطرح شده بود، توجه کنید. آنچه این ردِ پیشنهاد آشکار می‌سازد، بدین شرح است:

1- این امر ثابت می‌کند که دولت آمریکا پس از آنکه آگاهانه آن تفاهم‌نامه را زیر پا گذاشت، اکنون در حال نابود کردنِ پتانسیلِ نهفته در آن نیز هست؛ پتانسیلی که می‌توانست راهی برای خروج از جنگِ تجاوزکارانه، بازگرداندن وضعیت تنگه هرمز به حالت عادی، آزادسازی منطقه و اقتصاد و انرژی جهانی و کاهش فشار هزینه‌های سوخت بر مصرف‌کنندگان آمریکایی فراهم آورد.

2- واشنگتن با شکستی راهبردی و انکارناپذیر روبه‌روست که پیامدهای جهانی سنگینی دارد، با این حال ذهنیت حاکم بر آن همچنان کاملاً دگم و انعطاف‌ناپذیر است: چسبیدن به این توهمات که «فشار حداکثری» تضمین‌کننده تسلیم طرف مقابل است و اینکه داشتنِ اهرم فشار، امتیازی انحصاری برای ایالات متحده محسوب می‌شود. دولت آمریکا با باور کردنِ دروغ‌های خود مبنی بر اینکه ایران «به‌شدت در حال باختن است» و آمریکا بر تنگه «تسلط» دارد، خود به مانع اصلی در مسیر پایان دادن به جنگِ بی‌ثبات و پرنوسانِ خویش بدل شده است.

3- روایت دولت آمریکا در برابر بررسی‌های فنی و نظامی فرو می‌ریزد: الف) ادعای عبور 40 میلیون بشکه نفت خام از تنگه ظرف 48 ساعت — که معادلِ ارقامِ پایه پیش از آغاز جنگ است — از نظر فیزیکی و فنی کاملاً ساختگی و کذب است؛ ب) همان‌طور که فرماندهان ایرانی خاطرنشان کرده‌اند، اگر واشنگتن واقعاً بر این آبراه «تسلط» دارد، چرا نیروی دریایی‌اش در آنجا حضور ندارد؟ ارزیابی‌های مستقل دریایی تأیید می‌کنند که محاصره دریایی آمریکا به فواصل دورتری در دریا عقب‌نشینی کرده تا از تیررس سامانه‌های موشکی ضدکشتی ایران در امان بماند؛ ج) هیچ‌گونه شواهد تجربی وجود ندارد که نشان دهد ایران در برابر فشارها در حال تسلیم شدن یا واگذاری اهرم‌های راهبردی خود است.

4- دولت آمریکا گرفتار تناقضی حاد و فلج‌کننده شده است. رئیس‌جمهور به‌شدت خواهان خروج از این وضعیت پیش از انتخابات میان‌دوره‌ای است، اما خودخواهی‌اش ایجاب می‌کند که پیروز میدان به نظر برسد؛ از این رو، به‌شکلی غیرمنطقی انتظار دارد که ایران صرفاً برای حفظ آبروی آمریکا، هزینه‌ها را بپذیرد و تسلیم شود.

5- متأسفانه، بخش قابل‌توجهی از آشفتگی کنونی ناشی از عملکرد متحدان آمریکاست که همچنان با سیاست‌های شتاب‌زده و بی‌محابای واشنگتن همراهی می‌کنند. مسیر دیپلماتیکِ برنامه‌ریزی‌شده در عمان میان ایران و کشورهای همسایه — که می‌توانست پلی برای بازگشت به مذاکرات و حفظ آبروی واشنگتن باشد — عملاً بی‌اثر و منتفی شد. جالب اینجاست که همان متحدانی که کورکورانه با این دولت همراهی می‌کنند، مکرراً در نهایت توسط آن سوزانده می‌شوند.

چسبیدن به وضع موجودِ قهری، از نظر استراتژیک بی اثر است؛ اهرم فشار هرگز یک خیابان یک طرفه نیست. تنها راه خروج واقع‌بینانه، کنار گذاشتن خیال‌پردازی‌های حداکثری است. همانطور که عراقچی، وزیر امور خارجه، تأکید کرد: «فقط یک راه‌حل مذاکره‌شده می‌تواند آنها را از این بن‌بست خارج کند.» ایران همچنان استوار است.

انتهای پیام/