خبرگزاری تسنیم ـ مینا صدیقیان|صبح، برای بعضی خانه‌ها از همیشه زودتر شروع شده بود؛ لباس‌های فرم از شب قبل آماده شده، کیف‌های کوچک کنار در خانه قرار گرفته و بند کفش‌هایی که شاید هنوز برای بعضی دست‌های کوچک کمی سخت بسته می‌شد، محکم شده بود. امروز اما روزی معمولی برای کودکان استان البرز نبود؛ روزی بود که قرار بود برای نخستین‌بار از خانه فاصله بگیرند و قدم به دنیای مدرسه بگذارند.

حیاط مدرسه پر بود از چهره‌هایی که هر کدام قصه‌ای برای آغاز داشتند؛ چشم‌هایی که میان هیجان، کنجکاوی و کمی اضطراب، به اطراف نگاه می‌کردند و دست‌هایی که گاهی محکم‌تر از همیشه دست پدر و مادر را گرفته بودند.

برای کلاس‌اولی‌ها، ‌مدرسه نخستین ایستگاه رسمی در مسیر تعلیم و تربیت است؛ جایی که قرار است کودک برای نخستین‌بار با معلمی روبه‌رو شود که شاید سال‌ها بعد هنوز نامش را به یاد داشته باشد، کنار دوستانی بنشیند که ممکن است بخشی از خاطرات کودکی‌اش شوند و صفحه نخست کتابی را باز کند که قرار است سال‌ها ادامه پیدا کند.

امروز، دانش‌آموزان‌ کلاس اول در مدارس البرز پشت نیمکت‌های کوچک خود نشستند تا نخستین فصل از مسیر رسمی یادگیری را آغاز کنند؛ در میان این چهره‌های تازه‌وارد، پیدا کردن دوست یکی از مهم‌ترین اتفاق‌های روز اول است؛ دوستی که شاید تنها چند دقیقه پیش نامش را نمی‌دانستند، اما قرار است از امروز بخشی از روزهای مدرسه‌شان باشد.

وقتی از یکی از دانش‌آموزان درباره همکلاسی جدیدش پرسیده می‌شود، با همان سادگی شیرین کودکی پاسخ می‌دهد: «امیرعباس.»

همین پاسخ کوتاه، شاید تمام معنای روز اول مدرسه را در خود داشته باشد؛ پیدا کردن یک دوست، شناختن یک معلم، نشستن پشت یک نیمکت و کشف دنیایی که تا دیروز برای کودک ناشناخته بود.

اما پشت این شادی کودکانه، برای مسئولان آموزش و پرورش نیز آغاز سال تحصیلی معنایی جدی‌تر دارد؛ آغاز دوباره یک مسئولیت بزرگ برای ساختن آینده نسلی که امروز نخستین قدم‌هایش را در مدرسه برمی‌دارد.

یکی از مسئولان آموزش و پرورش استان البرز با اشاره به آغاز سال تحصیلی، این روز را نتیجه ماه‌ها انتظار برای بازگشت دانش‌آموزان به مدارس دانست و گفت: خداوند را شاکریم که پس از ماه‌ها انتظار، امروز بازگشایی مدارس را با چهره‌های نورانی دانش‌آموزان تجربه می‌کنیم.

اما آغاز سال تحصیلی امسال برای بسیاری از خانواده‌ها و فرهنگیان، در کنار شادی بازگشایی مدارس، یادآور غمی سنگین نیز هست.

در میان جشن و شور نام دانش‌آموزانی که دیگر در کلاس‌های درس حاضر نیستند، سنگینی خاصی به این روز بخشیده است؛ 168 دانش‌آموز مینابی که یادشان در نخستین روز مدرسه نیز همراه خانواده بزرگ آموزش و پرورش است.

مسئولان آموزش و پرورش البرز در این روز برای خانواده‌های این دانش‌آموزان آرزوی صبر کردند؛ پدران و مادرانی که جای خالی فرزندانشان در نخستین روز مدرسه، بیش از هر زمان دیگری احساس می‌شود.

آغاز مدرسه اما تنها به نواختن زنگ و نشستن دانش‌آموزان پشت نیمکت‌ها خلاصه نمی‌شود. برای کودکان کلاس اول، مهم است که مدرسه را دوست داشته باشند؛ جایی که در آن یادگیری با ترس و اجبار گره نخورد و کلاس درس برایشان بخشی از یک تجربه شیرین کودکی باشد.

به همین دلیل، آموزش و پرورش البرز امسال تلاش کرده است برنامه‌های متنوعی را برای جذب دانش‌آموزان، به‌ویژه کلاس اولی‌ها، در نظر بگیرد؛ از ایجاد فضای شاد در مدرسه گرفته تا استفاده از بازی، اردو و فعالیت‌های متنوعی که کودک را به مدرسه و معلم نزدیک‌تر کند.

انتخاب معلمان پایه اول نیز با حساسیت بیشتری دنبال شده است. مسئولان آموزش و پرورش البرز می‌گویند تلاش شده از معلمان جوان‌تر برای کلاس اول استفاده شود؛ معلمانی که بتوانند با حوصله بیشتر و ارتباط نزدیک‌تر، کودکان را با فضای مدرسه همراه کنند.

چرا که کلاس اول فقط نخستین پایه تحصیلی نیست؛ نخستین مواجهه جدی کودک با مفهوم «مدرسه» است و کیفیت همین تجربه می‌تواند بر نگاه او به یادگیری در سال‌های آینده اثر بگذارد.

کودکانی که امروز پشت نیمکت‌های کلاس اول نشسته‌اند، چند سال دیگر مسیرهای متفاوتی را انتخاب خواهند کرد. یکی شاید پزشک شود، دیگری دندانپزشک، معلم، مهندس، هنرمند یا هر شغل دیگری که امروز تنها تصویری مبهم از آن در ذهنش دارد.

وقتی از یکی از همین دانش‌آموزان پرسیده می‌شود در آینده می‌خواهد چه‌کاره شود، پاسخ‌ها با همان شور و خیال‌پردازی شیرین کودکی شکل می‌گیرد؛ «نماینده»، «دکتر»، «دندانپزشک»...

اما پیش از رسیدن به همه این رؤیاها، یک نقطه مشترک وجود دارد؛ همین مدرسه.همین کلاس، همین نیمکت و همین روزی که برای نخستین‌بار کیف مدرسه را روی دوش انداختند و وارد دنیایی شدند که قرار است سال‌های زیادی از زندگی‌شان را در آن سپری کنند.

امروز زنگ مهر در مدارس البرز به صدا درآمد؛ زنگی که برای کلاس اولی‌ها فقط آغاز یک سال تحصیلی نیست، بلکه آغاز مسیری طولانی برای یاد گرفتن، دوست شدن، تجربه کردن و بزرگ شدن است. شاید سال‌ها بعد، وقتی این کودکان از مدرسه و نخستین روزهای تحصیلشان یاد کنند، جزئیات بسیاری را فراموش کرده باشند؛ اما احتمالاً تصویر یک حیاط شلوغ، یک نیمکت کوچک، چهره نخستین معلم و نام اولین دوستی که در کلاس پیدا کردند، همچنان گوشه‌ای از خاطراتشان باقی خواهد ماند.

انتهای پیام/