به گزارش خبرگزاری تسنیم، انجمن علمی مطالعات صلح ایران خود را نهادی پژوهشی معرفی می‌کند که به ترویج فرهنگ گفت‌وگو و صلح می‌پردازد، اما برای سنجش اصالت این ادعا باید منابع مالی، شبکه‌های همکاری و نتایج عملی آن به‌دقت بررسی شوند. تجربه بین‌المللی نشان داده که واژه صلح، گاه به‌عنوان پوششی برای پیشبرد اهداف ژئوپلیتیک و نفوذ نرم به‌کار می‌رود؛ بنابراین شفافیت و پاسخ‌گویی درباره جهت‌گیری‌ها و طرف‌های مرتبط با این انجمن شرط اولیه اعتماد عمومی است.

از منظر منافع ملی، صلحی قابل‌قبول است که بر استقلال، عزت و امنیت واقعی مردم مبتنی باشد، نه صلحی که مشروط به پذیرش خواسته‌های بیرونی یا تضعیف اراده ملی گردد. در نتیجه باید با رویکردی انتقادی و هوشیارانه، برنامه‌ها و مشارکت‌های بین‌المللی این نهاد را ارزیابی کرد و اجازه نداد پروژه‌های صلح‌نما به بهانه‌سازی برای نفوذ فرهنگی و سیاسی منجر شوند.

این روزها در شبکه‌های اجتماعی، به‌ویژه اینستاگرام، عبارت «نه به جنگ» با ظاهری اخلاقی، انسانی و صلح‌طلبانه دست‌به‌دست می‌شود؛ عبارتی که در نگاه نخست می‌تواند نشانه نگرانی برای جان انسان‌ها و مخالفت با خشونت باشد اما وقتی از متن واقعی حوادث جدا شود، به ابزاری برای تحریف حقیقت و جابه‌جایی جای متجاوز و قربانی تبدیل می‌شود.

در این میان، گروه‌های مختلفی ناگهان زیر یک پرچم جمع شده‌اند؛ از کسانی که سال‌ها در بزنگاه‌های ملی سکوت کرده‌اند تا روشنفکرانی که در برابر تجاوز خارجی زبان‌شان به لکنت می‌افتد، از طرفداران قدیمی مداخله نظامی تا کسانی که روزگاری با هیجان از حمله خارجی، فروپاشی کشور و ساختن ایرانی تازه بر ویرانه‌ها سخن می‌گفتند. اکنون همه آنان با تکرار شعار «نه به جنگ» تلاش می‌کنند خود را در جایگاه مدافعان صلح و انسانیت بنشانند.

باید پرسید «نه به جنگ» دقیقاً خطاب به چه کسی گفته می‌شود؟ به کشوری که به خاک دیگران حمله کرده یا به ملتی که مورد حمله قرار گرفته و ناچار است از خود دفاع کند؟ آیا می‌توان متجاوز و مدافع را کنار یکدیگر نشاند و از هر دو خواست به یک اندازه از جنگ فاصله بگیرند؟ آیا ملتی که خانه‌اش هدف قرار گرفته، اختیار داشته است وارد جنگ نشود؟!

انتهای پیام/