به گزارش گروه بین‌الملل خبرگزاری تسنیم، نواف سلام، نخست وزیر لبنان در بحبوحه تداوم تجاوزات رژیم صهیونیستی و در شرایطی که ترتیبات مربوط به امور سیاسی لبنان طی دوره اخیر، بیشتر در دست جوزف عون، رئیس جمهور این کشور بوده و در مذاکرات و توافق با دشمن صهیونیستی هم نام او بیشتر مطرح می‌شد، در سفری که بیشتر تشریفاتی به نظر می‌رسد، برای شرکت در هشتاد و یکمین نشست مجمع عمومی سازمان ملل متحد به نیویورک سفر کرده است.

اهداف سفر نواف سلام به نیویورک: من هم هستم!

به گزارش الاخبار، نواف سلام نمی‌خواهد سفرش به ایالات متحده صرفاً یک توقف تکمیلی برای سفر جوزف عون به نظر برسد، و همچنین نمی‌خواهد به عنوان کسی که منتظر نتایج تماس‌های آمریکایی از کاخ بعبدا است، دیده شود.

بنابراین، تحرکات او بین نیویورک و واشنگتن، علاوه بر دستور کار اعلام شده، یک کارکرد سیاسی داخلی نیز دارد: تثبیت جایگاه نخست‌وزیر به عنوان شریکی در مدیریت امور خارجی، و نشان دادن اینکه سلام در کنار عون در بحث‌هایی که ویژگی‌های مرحله بعدی را شکل می‌دهند، حضور دارد.

یکی از اهداف نواف سلام، تکمیل تصویری است که پس از جلسات رئیس جمهور پدیدار شد و مشخص کردن اینکه آیا واشنگتن دیدگاه خود را برای مرحله بعدی، به ویژه در مورد رابطه بین «توافقنامه چارچوب» و قطعنامه 1701، نهایی کرده است یا خیر.

سلام هم مانند عون دست خالی از آمریکا برمی‌گردد

به گفته منابع آگاه، هیچ نشانه‌ای وجود ندارد که نشان دهد سفر سلام به عنوان یک رویداد محوری با نتایج استثنایی قابل استناد است. این منابع معتقدند که او در جایی که عون شکست خورد، موفق نخواهد شد.

منابع مذکور تاکید کردند که عون در سفر اخیر خود به آمریکا، بدون نتایج ملموس، از کاخ سفید به کاخ بعبدا (کاخ ریاست جمهوری لبنان) بازگشت و دو هفته را صرف ابراز ناامیدی از ناتوانی آمریکایی‌ها در مهار تجاوزات اسرائیل و وادار کردن این رژیم به عقب نشینی از خاک لبنان کرد.

منابع لبنانی گزارش دادند که انتظار می‌رود بعد از میانجیگری یزید بن فرحان فرستاده عربستان، نواف سلام، برای دیدار با مارکو روبیو، وزیر امور خارجه آمریکا، به واشنگتن سفر کند. همچنین جلسات و تماس‌های دیگری نیز در حال برنامه‌ریزی است، از جمله ملاقات با تد کروز، سناتور جمهوری‌خواه.

اما آنچه که نواف سلام باید بداند، این است که آیا واشنگتن با خروج اسرائیل از جنوب لبنان ، استقرار ارتش لبنان و رسیدگی به مسئله سلاح‌ها در این کشور، به عنوان مسیرهای موازی برخورد می‌کند، یا اینکه لبنان ابتدا ملزم به انجام تعهدات خود است، در حالی که خروج اسرائیلی‌ها همچنان منوط به ارزیابی این رژیم درباره از بین رفتن منابع تهدید برای آن از سمت لبنان است.

اصرار دولت لبنان بر تکیه بر سراب حمایت‌های آمریکا در میان مانورهای اسرائیل

منابع آگاه که اوضاع را دنبال می‌کنند گزارش دادند، دولت لبنان در حالی به مذاکرات مستقیم با اسرائیل ادامه می‌دهد که این رژیم همچنان در حال تغییر واقعیت‌های میدانی در جنوب لبنان است و سیطره و تحرکات نظامی خود را گسترش می‌دهد.

بر اساس این گزارش، صهیونیست‌ها قصد دارند از منطقه‌ای که موسوم به «خط زرد» است، به تدریج به عنوان کارتی که بعداً می‌تواند در مذاکرات مورد استفاده قرار بگیرد، بهره‌برداری ‌کنند.

منابع مذکور تاکید کردند که اسرائیل می‌خواهد صفحه قطعنامه 1701 را ورق بزند و به سمت توافقی حرکت کند که به آن مشروعیت می‌دهد تا خروج کامل خود را به یک فرآیند خلع سلاح در سراسر لبنان، نه فقط جنوب رودخانه لیتانی، همانطور که در توافق 27 اکتبر تصریح شده است، مرتبط کند.

این در حالی است که نواف سلام در سفر خود به نیویورک، توافق چارچوب با رژیم صهیونیستی را با خودش حمل می‌کند و پیشنهاد استقرار یک نیروی عربی برای نظارت بر ترتیبات امنیتی در جنوب و جایگزینی یونیفل (نیروهای موسوم به حافظ صلح سازمان ملل مستقر در لبنان) را می‌دهد.

این معضل با نزدیک شدن به مرحله پس از یونیفل پیچیده‌تر می‌شود و بحث در مورد نیرو یا فرمولی که جایگزین یونیفل خواهد شد، یک مسئله حیاتی در لبنان است.

باج‌گیری آمریکا و جامعه بین‌المللی در پرونده‌ بازسازی لبنان

در واقع در اینجا سوال تنها این نیست که چه طرفی جای خالی یونیفل را پر خواهد کرد، بلکه سوال اصلی درباره ماهیت ماموریت این نیروی جایگزین است و اینکه چه کسی به آن اختیار عمل می‌دهد، این نیرو به چه کسی گزارش خواهد داد و محدودیت‌های رابطه آن با ارتش لبنان و اسرائیل چیست.

در این میان اگر محوریت قطعنامه 1701 به نفع ترتیبات جدید کاهش یابد، لبنان ممکن است خود را با یک سیستم امنیتی متفاوت در جنوب روبرو ببیند، سیستمی که در آن ایالات متحده قدرت بیشتری برای دیکته کردن قوانین اجرا دارد، در حالی که اسرائیل به دنبال تثبیت واقعیت‌های میدانی جدید قبل از نهایی شدن هرگونه توافق است.

سلام علاوه بر توافق چارچوب، در دستور کار سفر خود به نیویورک، پرونده صندوق بین‌المللی پول را نیز با خود حمل می‌کند و جلسه او با مدیریت صندوق بین‌المللی پول فرصتی برای بحث در مورد پیشرفت توافق و رویه‌ها و قوانینی خواهد بود که هنوز لبنان به آنها نیاز دارد، به ویژه مواردی که مربوط به بازسازی بخش مالی و رسیدگی به خسارات است. با این حال، پرونده مالی دیگر از تصویر کلی سیاسی جدا نیست.

دولت لبنان باید درهای موسسات بین‌المللی را بازگشایی و بودجه را احیا کند، در حالی که جامعه بین‌المللی به خوبی از نیاز مبرم لبنان به پول آگاه است و همین امر مرز بین حمایت مالی و شرایط سیاسی را بسیار حساس می‌کند.

این مسئله درباره پرونده بازسازی لبنان هم صدق می‌کند؛ جایی که ویرانی‌های گسترده در جنوب لبنان ناشی از تجاوزات صهیونیست‌ها، دولت را با نیاز مالی عظیمی مواجه کرده است.

با این حال، سوالی که سلام باید به آن پاسخ دهد، این است که آیا جامعه بین‌المللی آماده است تا بازسازی را به عنوان یک حق مستقل تأمین مالی کند یا اینکه این بودجه به بخشی از یک بسته مذاکره گسترده‌تر شامل سلاح، ترتیبات امنیتی و آینده جنوب تبدیل خواهد شد.

در اینجا یکی از خطرناک‌ترین جنبه‌های مرحله‌ پیش رو نهفته است: تبدیل احتمالی نیاز روستاهای ویران‌شده به بودجه، از یک مسئله‌ی بشردوستانه و توسعه‌ای به یک ابزار چانه‌زنی برای گرفتن امتیازات سیاسی و امنیتی.

نگران کننده‌تر از همه، این واقعیت است که به نظر می‌رسد دولت لبنان هرگونه سیگنال مثبتی که از سوی آمریکا در مورد بازسازی فرستاده شود را به شکل مطلق می‌پذیرد و آن را یک امتیاز سیاسی برای خودش می‌داند، در حالی که تجربه ثابت کرده سیگنال‌های مثبت یا پیام‌های به اصطلاح حسن نیت آمریکا، هرگز نتوانسته موجب توقف تجاوزات رژیم صهیونیستی و بازگشت آوارگان لبنانی به مناطق خود در جنوب شود.

انتهای پیام/