به گزارش خبرگزاری تسنیم، مدرسه را معمولاً جایی برای آموختن خواندن و نوشتن، فراگیری علوم و آماده‌شدن برای ورود به جامعه می‌دانیم؛ اما مدرسه چیزی فراتر از یک ساختمان، چند کتاب درسی و مجموعه‌ای از کلاس‌هاست. مدرسه یکی از مهم‌ترین نهادهایی است که انسان را با جهان اجتماعی آشنا می‌کند، به او می‌آموزد چه چیزی را «دانش» بداند، چه آینده‌ای را مطلوب ببیند و خود را در چه نسبتی با جامعه تعریف کند. به همین دلیل، هر تغییری در مدرسه، تنها تغییری در نظام آموزشی نیست؛ تغییری در نحوه ساختن انسان و در نهایت، در نظمی است که جامعه بر اساس آن شکل می‌گیرد.

از همین منظر، پرسش از مدرسه امروز ایران را نمی‌توان صرفاً به کمبود امکانات، کیفیت آموزش، وضعیت معلمان یا نتایج کنکور تقلیل داد. مسئله عمیق‌تر است: مدرسه قرار است چه انسانی تربیت کند؟ آیا غایت مدرسه صرفاً باسوادکردن انسان و افزایش مهارت‌های او برای ورود به بازار کار است یا مدرسه باید نسبتی عمیق‌تر با تربیت، هویت، تفکر، اخلاق و معنای زندگی برقرار کند؟ وقتی مفاهیمی مانند «سرمایه انسانی»، «مهارت‌محوری» و «استعدادیابی» وارد ادبیات رسمی آموزش می‌شوند، چه تصویری از انسان و جامعه در پس این مفاهیم قرار دارد؟

این فراخوان تلاشی است برای نگاه‌کردن به مدرسه از همین زاویه؛ از پشت نیمکت‌ها به آنچه در حال شکل‌گرفتن است. از جایگاه معلم و تغییر نقش او از «مربی» به «کارمند» گرفته تا محتوای کتاب‌های درسی، اقتصاد پنهان مدرسه، صنعت کنکور، آموزش مجازی و مسئله بی‌سوادی عمومی؛ از نسبت میان مدرسه و نابرابری اجتماعی تا این پرسش که آیا مدرسه واقعاً مسیر شایسته‌سالاری را هموار می‌کند یا گاهی خود به سازوکاری برای بازتولید و مشروعیت‌بخشی به نابرابری‌ها تبدیل می‌شود.

در این میان، جنگ نیز می‌تواند نقطه‌ای برای بازاندیشی در نهاد آموزش باشد. تجربه جنگ و تغییراتی که در تصور ما از امنیت، جامعه، آینده و حتی نیازهای نسل جدید ایجاد می‌کند، چه پرسش‌های تازه‌ای را پیش روی مدرسه می‌گذارد؟ آموزش ایران پس از این تجربه باید چه چیزهایی را دوباره بیندیشد؟ و مهم‌تر از همه، چگونه می‌توان در ساختار آموزش، روایت، امید و امکان ساختن آینده را زنده نگه داشت؟

این فراخوان دعوتی است به عبور از بحث‌های روزمره درباره مدرسه و پرسیدن پرسش‌های بنیادی‌تر درباره فلسفه مدرسه، انسان ایرانی و آینده نهاد آموزش در ایران؛ اینکه مدرسه امروز چه می‌کند، چه انسانی می‌سازد و چه نظمی را برای فردای جامعه رقم می‌زند.

محورهای تحلیلی فراخوان:

• سوادآموزی عمومی به مثابه معیار توسعه‌یافتگی؛
• مرزبندی در دوگانه‌ی آموزش و تربیت؛
• ورود ادبیات «سرمایه‌ی انسانی»، «مهارت‌محوری» و «استعدادیابی» به اسناد رسمی آموزشی ایران؛
• آسیب‌شناسی ایستایی علمی و تقلیل جایگاه معلم از «مربی» به «کارمند»؛
• محتوای آموزشی مدارس و نیازهای جدید انسان ایرانی؛
• مقایسه وضعیت فکری دانش‌آموزان قبل و بعد از ورود به مدرسه؛
• چالش تحصیل مجازی و بیسوادی عمومی؛
• اقتصاد پنهان مدرسه: از مدرسه‌ی غیرانتفاعی تا صنعت کنکور؛
• تغییراتی که جنگ در نهاد آموزش ایجاد خواهد کرد؛
• توهم شایسته‌سالاری؛ چگونه مدرسه نابرابری را مشروع می‌کند؟
• نقش و اهمیت روایت و امید در ساختار آموزش؛
• بررسی فلسفه مدرسه در ایران و چشم‌انداز آینده نهاد آموزشی در ایران؛

شرایط ارسال آثار و مهلت

مخاطبان می‌توانند یادداشت‌های خود را نهایتا تا تاریخ 10 مهرماه به همراه مشخصات نویسنده به آیدی [@m110614] در پیام‌رسان‌های بله، ایتا و تلگرام ارسال نمایند.

انتهای پیام/