به گزارش خبرگزاری تسنیم از کرمان، میز نشست خبری شهردار کرمان این بار نه فقط میز مدیران و خبرنگاران حرفه‌ای، بلکه میز نوجوانانی بود که آمده بودند شهرشان را از زاویه‌ای متفاوت ببینند و سؤال‌هایی را مطرح کنند که شاید در میان انبوه گزارش‌ها و جلسات رسمی کمتر شنیده شود؛ از چرایی شسته نشدن سرسره‌های پارک‌ها تا خط‌کشی مقابل مدارس، معرفی قهرمانان ورزشی کرمان و حتی چرایی اجرا نشدن مترو.

در جریان رویداد «هم‌روایت؛ رسانه و شهر در کنار هم» در کرمان، برای نخستین‌بار نشستی متفاوت میان شهردار کرمان و جمعی از «پرسشگران نوجوان» برگزار شد؛ نوجوانانی در رده‌های سنی 10 تا 18 سال که این بار به جای آنکه صرفاً شنونده باشند، پشت میز پرسش نشستند و مدیر ارشد شهری را با دغدغه‌های خود روبه‌رو کردند.

این نوجوانان، علاقه‌مندان به خبرنگاری و فعالیت‌های اجتماعی هستند که پیش از حضور در این نشست، در کارگاه‌های آموزشی برگزارشده از سوی مدیریت ارتباطات و امور بین‌الملل شهرداری کرمان شرکت کرده و با مبانی و کلیات خبرنگاری، شیوه طرح سؤال و مطالبه‌گری آشنا شده بودند.

اما اهمیت این نشست فقط در حضور چند نوجوان در یک جلسه خبری خلاصه نمی‌شد؛ آنچه این برنامه را متفاوت می‌کرد، قرار گرفتن نسل آینده خبرنگاران و مطالبه‌گران اجتماعی در برابر مدیران شهری و فراهم شدن فرصتی برای شنیده شدن دغدغه‌هایی بود که از دل زندگی روزمره آنان می‌آمد.

وقتی یک سؤال ساده، مسئله‌ای شهری را به مدیر یادآوری می‌کند

یکی از نونهالان حاضر در این نشست، سؤالی را مطرح کرد که شاید در نگاه نخست ساده به نظر برسد، اما پشت آن یک مطالبه روشن درباره کیفیت فضاهای عمومی شهر وجود داشت.

او از شهردار پرسید چرا سرسره‌های پارک‌ها شسته نمی‌شوند و چرا برخی از این وسایل بازی برای کودکان کثیف هستند.

سؤال کودکانه بود، اما مسئله‌ای که مطرح می‌کرد کاملاً شهری بود؛ اینکه شهر فقط خیابان، تقاطع، پروژه عمرانی و ساختمان نیست و کیفیت زندگی شهروندان در جزئی‌ترین امکاناتی که هر روز با آنها سروکار دارند نیز معنا پیدا می‌کند.

در سؤال دیگری، یکی از نونهالان درباره وضعیت عبور و مرور دانش‌آموزان در اطراف مدارس پرسید و اینکه چرا مقابل مدارس برای عبور ایمن دانش‌آموزان خط‌کشی‌های لازم انجام نمی‌شود.

این سؤال نیز از زاویه نگاه یک کودک مطرح شد؛ کودکی که شاید هنوز با ادبیات تخصصی مدیریت شهری آشنا نباشد، اما مسئله امنیت خود و همکلاسی‌هایش هنگام عبور از خیابان را به‌خوبی می‌شناسد.

به گزارش تسنیم، نوجوانان فقط درباره دغدغه‌های روزمره نپرسیدند و با افزایش سن پرسشگران، دامنه سؤال‌ها نیز از مسائل روزمره به موضوعات فرهنگی، اجتماعی، ورزشی و زیرساختی شهر رسید.

یکی از نوجوانان با اشاره به ظرفیت کرمان در حوزه مفاخر و مشاهیر، به‌ویژه قهرمانان و چهره‌های ورزشی، از شهردار درباره برنامه‌های مدیریت شهری برای معرفی این الگوها به جامعه و به‌خصوص نسل نوجوان و جوان سؤال کرد.

پشت این سؤال، یک مطالبه مهم فرهنگی قرار داشت؛ اینکه شهروندان، به‌ویژه نسل جوان، قهرمانان و الگوهای بومی خود را بشناسند و بدانند چه کسانی از همین شهر و استان برخاسته‌اند و در عرصه‌های ملی و بین‌المللی پرچم ایران را به اهتزاز درآورده‌اند.

این پرسش نشان داد که دغدغه نوجوانان تنها امکانات تفریحی یا مسائل مربوط به مدرسه نیست؛ آنها درباره هویت شهر، معرفی مفاخر و قهرمانان و ساختن الگوهای مناسب برای نسل خود نیز سؤال دارند.

در میان پرسش‌ها، موضوع مترو نیز مطرح شد؛ مطالبه‌ای که سال‌هاست یکی از بحث‌های مربوط به آینده حمل‌ونقل شهری کرمان محسوب می‌شود.

این بار اما سؤال درباره مترو از زبان نسلی مطرح شد که قرار است سال‌های آینده در همین شهر زندگی کند و با پیامدهای تصمیم‌های امروز مدیران شهری مواجه شود: چرا مترو در کرمان اجرا نمی‌شود؟

شهردار پای صحبت نوجوانان نشست

به گزارش تسنیم، محسن تویسرکانی، شهردار کرمان، در این نشست بدون آنکه فاصله معمول میان یک مدیر شهری و پرسشگران ایجاد شود، پای صحبت نوجوانان نشست و به پرسش‌های آنان پاسخ داد.

اهمیت این جلسه بیش از آنکه به تعداد پرسش‌ها یا موضوعات مطرح‌شده وابسته باشد، در شکل‌گیری یک گفت‌وگوی مستقیم میان مدیریت شهری و نسلی بود که قرار است آینده شهر را بسازد.

اینکه یک مدیر شهری در برابر پرسشگرانی در رده سنی 10 تا 18 سال قرار بگیرد و بدون واسطه پاسخگوی دغدغه‌های آنان باشد، تجربه‌ای متفاوت در فضای مدیریت شهری کرمان بود و به گفته برگزارکنندگان، می‌توان آن را از برنامه‌های نوآورانه و کم‌سابقه در این حوزه دانست.

در این نشست، پرسش‌ها نه از سوی خبرنگاران حرفه‌ای، بلکه از سوی کودک و نوجوانی مطرح می‌شد که هر یک شهر را از دریچه تجربه شخصی خود می‌دید؛ یکی از پارک و سرسره می‌گفت، دیگری از امنیت مقابل مدرسه، نوجوانی از قهرمانان ورزشی کرمان می‌پرسید و دیگری آینده حمل‌ونقل شهر را به چالش می‌کشید.

و همین تفاوت زاویه نگاه، جلسه را از یک نشست خبری معمولی جدا کرد.

در واقع، نوجوانان در این برنامه تنها «مهمان» یک رویداد رسانه‌ای نبودند؛ آنها برای ساعاتی نقش خبرنگار را تجربه کردند، سؤال طرح کردند، پاسخ شنیدند و با مدیرانی مواجه شدند که مسئولیت بخش‌هایی از شهر را بر عهده دارند.

تمرین خبرنگاری، تمرین مطالبه‌گری

به گزارش تسنیم، شاید مهم‌ترین دستاورد این برنامه، چیزی فراتر از برگزاری یک نشست خبری باشد؛ نوجوانی که یاد می‌گیرد سؤال بپرسد، پاسخ بخواهد، موضوعی را پیگیری کند و برای دغدغه خود مخاطب مناسبی پیدا کند، در واقع بخشی از مهارت‌های شهروندی و اجتماعی را نیز تمرین می‌کند.

«پرسشگران نوجوان» از دل همین نگاه شکل گرفته‌اند؛ نوجوانانی که علاقه‌مند به خبرنگاری و فعالیت‌های اجتماعی هستند و با حضور در دوره‌های آموزشی، نخستین تجربه‌های خود را در حوزه رسانه به دست آورده‌اند.

رویداد «هم‌روایت؛ رسانه و شهر در کنار هم» با قرار دادن این نوجوانان در برابر مدیران شهری، فرصت داد تا آنچه را در کلاس و کارگاه آموخته‌اند، در میدان واقعی تجربه کنند.

از سوی دیگر، مدیران شهری نیز با پرسش‌هایی مواجه شدند که لزوماً از جنس پرسش‌های رسمی و اداری نبود؛ پرسش‌هایی که گاهی بسیار ساده اما مستقیماً مرتبط با کیفیت زندگی شهروندان بودند.

شاید ارزش چنین جلسه‌ای دقیقاً در همین نقطه باشد؛ جایی که مدیریت شهری، شهر را نه فقط از پشت میز کارشناسی، بلکه از نگاه یک کودک که روی سرسره پارک می‌نشیند، یک دانش‌آموز که از خیابان عبور می‌کند یا نوجوانی که به آینده شهرش فکر می‌کند، می‌بیند.

شهر آینده، از همین سؤال‌ها ساخته می‌شود

پرسشگران نوجوان شاید هنوز خبرنگاران حرفه‌ای نباشند، اما تجربه‌ای که در این نشست به دست آوردند می‌تواند نخستین قدم برای ورود آنها به مسیر رسانه و فعالیت اجتماعی باشد.

نسلی که امروز درباره تمیزی وسایل بازی پارک، امنیت دانش‌آموزان مقابل مدارس، معرفی قهرمانان شهر و آینده حمل‌ونقل کرمان سؤال می‌کند، فردا می‌تواند درباره بودجه، سیاست‌گذاری شهری، محیط زیست، توسعه پایدار و کیفیت زندگی شهروندان مطالبه‌گری کند.

شاید به همین دلیل است که نشست «پرسشگران نوجوان» را نباید صرفاً یک برنامه جنبی در حاشیه یک رویداد رسانه‌ای دانست.

این جلسه فرصتی بود برای آنکه مدیران شهری صدای نسلی را بشنوند که هنوز در بسیاری از تصمیم‌های امروز نقشی ندارد، اما قرار است سال‌های آینده صاحب همین شهر باشد.

و شاید مهم‌ترین پیام این نشست همین باشد؛ شهر خوب فقط با پروژه‌های بزرگ ساخته نمی‌شود؛ گاهی ساختن شهر آینده از یک سؤال ساده یک کودک آغاز می‌شود.

انتهای پیام/511/