به گزارش خبرنگاراقتصادی خبرگزاری تسنیم,‌ یکی از چالش‌برانگیزترین نقاط اختلاف میان کارگر و کارفرما در لحظه تسویه‌حساب، نحوه محاسبه «حق سنوات» یا همان مزایای پایان کار است. ابهام در مورد اینکه آیا مبلغ پایه (مانند رقم 16.5میلیون تومان) ملاک است یا «مزد مبنای» واقعی کارگر، بسیاری از پرونده‌های حقوقی در ادارات کار را شکل می‌دهد.

مبنای قانونی؛ مزد مبنا یا رقم پایه؟
بسیاری از کارفرمایان به اشتباه، مبالغ پایه یا ارقامی پایین‌تر از دستمزد واقعی را برای محاسبه سنوات در نظر می‌گیرند. اما طبق ماده 24قانون کار، بابت هر سال اشتغال، باید «یک ماه حقوق» به عنوان مزایای پایان کار پرداخت شود.

در این زمینه، نیما پرتوی، کارشناس روابط کار، تأکید می‌کند که برای کارکنانی که در مشاغل مشمول «طرح طبقه‌بندی مشاغل» هستند، «مزد مبنا» تنها ملاک قانونی است. به زبان ساده، اگر مزد مبنای یک کارگر 22میلیون تومان باشد، کارفرما نمی‌تواند بر اساس رقمی پایین‌تر (مثلاً 16.5 میلیون تومان) تسویه حساب کند؛ بلکه موظف است بابت هر سال سابقه، دقیقاً مبلغ 22میلیون تومان را پرداخت نماید.

 تأثیر «دادنامه‌های دیوان عدالت» بر حذف مزایا
در گذشته، بحث‌های زیادی در مورد اضافه شدن اقلام دیگر به دستمزد برای محاسبه سنوات وجود داشت. اما با استناد به دادنامه اصلاحی شماره 2 از دادنامه 3328هیئت عمومی دیوان عدالت اداری، این موضوع شفاف شد: در محاسبات سنوات، «مزایا» حذف شده و تنها «مزد ثابت» (برای مشاغل معمول) و «مزد مبنا» (برای مشاغل طبقه‌بندی شده) ملاک قرار می‌گیرند.

 قانون «یک روز کار»؛ نکته‌ای حیاتی در زمان تسویه
یکی از رایج‌ترین اشتباهات کارفرمایان در هنگام تسویه حساب، نادیده گرفتن زمان قطع رابطه استخدامی است. طبق قوانین جاری، ملاک محاسبه سنوات، «آخرین حقوق دریافتی» است.

این موضوع یک نکته بسیار کلیدی دارد: اگر کارگری حتی یک روز در سال جدید (مثلاً سال 1405) مشغول به کار باشد، تمام سنوات سال‌های گذشته او (از جمله سال 1404) باید بر اساس دستمزد جدید و آخرین حقوق او در سال 1405محاسبه شود.
به عبارت دیگر:

حالت اول: اگر رابطه کاری در پایان اسفند 1404تمام شده باشد ، محاسبه بر اساس آخرین مزد سال 1404.
 حالت دوم: اگر کارگر حتی یک روز در سال 1405کار کرده باشد محاسبه تمام سنوات بر اساس مزد سال 1405.

به گزارش تسنیم, کارگران باید بدانند که حق سنوات آن‌ها یک مزیت نیست، بلکه یک حق قانونی است که باید بر اساس آخرین و واقعی‌ترین مبلغ دستمزد (مزد مبنا) پرداخت شود. همچنین، هرگونه تلاش کارفرما برای کاهش این مبلغ با استناد به ارقام پایه، از نظر قانونی باطل است و در صورت شکایت در اداره کار، رأی به نفع آخرین مزد کارگر صادر خواهد شد.

در نهایت، دقت در تاریخ پایان همکاری و مبلغ آخرین حقوق، کلید دستیابی به مبلغ واقعی سنوات و عیدی است تا هیچ حقی از نیروی کار ضایع نشود.

انتهای پیام/