به گزارش گروه بین‌الملل خبرگزاری تسنیم، در ماه‌های اخیر، فضای سیاسی گرجستان شاهد تحولات شگرفی در جبهه مخالفان دولت بوده است.

محبوبیت اپوزیسیون غرب‌گرا و متمایل به اروپا در این کشور همچنان در یک سیر نزولی پرشتاب قرار دارد و به موازات این ریزش پایگاه اجتماعی، اختلافات داخلی، تفرقه و تنش‌های درون‌گروهی در میان رهبران این جریان به شدت در حال افزایش است.

«ائتلاف اپوزیسیون» که با سروصدای رسانه‌ای فراوان در ماه مارس سال 2026 میلادی تأسیس شده بود، بدون آنکه بتواند دستاورد ملموسی از خود بر جای بگذارد یا اقدام اثرگذاری در عرصه سیاسی گرجستان انجام دهد، در ماه اوت به طور کامل از هم فروپاشید.

اگرچه نیکا گوارامیا، یکی از رهبران برجسته این ائتلاف، در ماه ژوئیه با افتخار از استراتژی جدید و تهاجمی اپوزیسیون با شعار «در داخل تظاهرات، در خارج تحریم» رونمایی کرد، اما در عمل هیچ‌گونه حرکت اعتراضی گسترده، مؤثر و پرسروصدایی از سوی مخالفان در کف خیابان‌ها سازماندهی نشد.

افزون بر این ناکامی‌ها، در اوایل ماه سپتامبر، خود نیکا گوارامیا آماج حملات و اتهامات سنگینی از درون اردوگاه اپوزیسیون قرار گرفت.

وی متهم شد که سال‌های متمادی به عنوان هم‌پیمان و شریک سیاسی میخائیل ساکاشویلی، رئیس‌جمهور پیشین گرجستان، از منابع، اعتبار و جایگاه او صرفاً به عنوان یک ابزار و پله برای رسیدن به قدرت شخصی سوءاستفاده کرده است.

خشکسالی مالی و پایان عصر طلایی سازمان‌های مردم‌نهاد غربی

توجه به امور داخلی گرجستان در خارج از مرزهای این کشور عملاً محو شده است. حامیان اروپایی اپوزیسیون که پیش‌تر با تهدیدهای مداوم به تحریم مقامات حزب حاکم «رؤیای گرجستان» سعی در دخالت در امور داخلی تفلیس داشتند، اکنون حتی از این تهدیدهای لفظی نیز دست کشیده‌اند.

کاهش آشکار و چشمگیر تأمین مالی نیروهای اپوزیسیون از طریق سازمان‌های غیردولتی (NGO) و نهادهای مدنی، ضربه مهلکی بر این جریان وارد کرده است.

در نتیجه این روند، قانون «عوامل خارجی» که در بهار سال 2024 میلادی با وجود اعتراضات گسترده خیابانی اپوزیسیون به تصویب رسید، اکنون اهمیت خود را از دست داده است.

فعالان اپوزیسیون گرجستان که به عنوان عوامل خارجی شناخته می‌شوند، این روزها در شرایطی به سر می‌برند که می‌توان آن را «جیره گرسنگی» نامید؛ آن‌ها نه در داخل کشور منبع درآمد پایداری دارند و نه دیگر از کمک‌های مالی هنگفت خارجی بهره‌مند هستند.

این وضعیت باعث شده تا بدون نیاز به برخورد قهری از سوی حاکمیت، صفوف فعالان اپوزیسیون روز به روز خلوت‌تر شود و آن‌ها برای «گذران زندگی» مجبور به فعالیت در مشاغل غیرسیاسی شوند.

شکست پروژه «میدان» و ناامیدی کارفرمایان اروپایی

درک رویکرد فعلی حامیان غربی اپوزیسیون چندان دشوار نیست. کشورهای غربی از سرمایه‌گذاری هنگفت خود بر روی اپوزیسیون گرجستان، به دنبال یک نتیجه ملموس بودند: قبضه کردن قدرت توسط غرب‌گرایان و تغییر جهت‌گیری ژئوپلیتیک گرجستان به سمت سیاست‌های مطلوب بروکسل، که در قلب آن رویارویی مستقیم با روسیه قرار داشت.

اما واقعیت‌های میدانی نشان داد که این رؤیا هرگز محقق نخواهد شد. اپوزیسیون گرجستان با وجود دریافت حمایت‌های کلان از سوی اتحادیه اروپا، هم در صندوق‌های رأی و هم در تلاش‌های خیابانی خود برای تصاحب قدرت از طریق پروژه «میدان»، با شکستی سنگین مواجه شد.

غربی‌ها حساب‌وکتاب پول‌های خود را به خوبی می‌دانند و منطق هزینه-فایده را اعمال می‌کنند. از این رو، آن‌ها دیگر هیچ تمایلی ندارند تا بودجه‌های خود را صرف تأمین مالی بیهوده اپوزیسیونی کنند که تنها به «تظاهر به فعالیت» می‌پردازد. برگزاری تجمعات خیابانی کم‌تعداد که هیچ تأثیری بر مسیر حرکت دولت گرجستان ندارد، برای غرب فاقد ارزش سرمایه‌گذاری است.

جستجوی مهره‌های جایگزین؛ تقلا برای احیای یک مهره سوخته

ناامیدی عمیق حامیان غربی از رهبران فعلی اپوزیسیون، خود را در تلاش‌ها برای یافتن گزینه‌های جایگزین نشان می‌دهد. رهبران کنونی جریان‌های مخالف، باقیمانده محبوبیت خود را نیز از دست داده‌اند. در این میان، غربی‌ها حتی به دنبال یارگیری از میان چهره‌های مغضوب و کنار گذاشته شده همان حزب حاکم «رؤیای گرجستان» هستند.

تلاش‌های اخیر رسانه‌های غربی برای برجسته‌سازی جنجال‌ها و بازگرداندن ایراکلی غاریباشویلی، نخست‌وزیر پیشین گرجستان، به عرصه سیاست را می‌توان دقیقاً در همین چارچوب ارزیابی کرد.

غاریباشویلی که به اتهام فساد در زندان به سر می‌برد، به عنوان ابزاری بالقوه در دستان غرب دیده می‌شود تا شاید از طریق ایجاد انشقاق در بلوک حاکمیت، بتوانند فضای سیاسی گرجستان را به نفع خود متشنج سازند. این استراتژی نشان‌دهنده استیصال کامل حامیان غربی است.

جنگ قدرت در اردوگاه شکست‌خوردگان و سایه سنگین انتخابات 2024

در بحبوحه این ناکامی‌ها، موجی از تسویه‌حساب‌های درون‌گروهی و جستجو برای یافتن مقصران در میان رهبران اپوزیسیون به راه افتاده است. این درگیری‌ها ریشه در نتایج فاجعه‌بار انتخابات پارلمانی 2024 و شکست فراخوان‌های خیابانی پس از آن دارد. در نوک پیکان این حملات، نیکا گوارامیا قرار دارد.

گوارامیا در انتخابات پارلمانی سال 2024 با پروژه سیاسی مستقل خود پا به عرصه رقابت‌ها گذاشت. ائتلاف تحت رهبری وی با عنوان «ائتلاف برای تغییر» توانست تنها 11٫03 درصد از آرا را به خود اختصاص دهد و با اختلافی ناچیز، از حزب «جنبش ملی متحد» (حزب متبوع میخائیل ساکاشویلی) که 10٫16 درصد آرا را کسب کرده بود، پیشی بگیرد.

اما این رقابت در برابر پیروزی قاطع حزب حاکم «رؤیای گرجستان» که 53٫93 درصد آرا را از آن خود کرد، نتیجه‌ای به شدت ناامیدکننده بود. همین تشتت آرا و ضعف ساختاری اپوزیسیون بود که به حزب «رؤیای گرجستان» کمک کرد تا علی‌رغم تمام فشارهای خارجی و خیابانی، اقتدار خود را با صلابت حفظ کند.

نزاع در زندان؛ پرده آخر از کمدی تلخ غرب‌گرایان

دامنه اختلافات میان اعضای اپوزیسیون گرجستان به حدی بالا گرفته است که حتی دیوارهای زندان نیز نتوانسته مانع از بروز این تنش‌ها شود. میخائیل ساکاشویلی، رئیس‌جمهور پیشین گرجستان که در حال گذراندن دوران محکومیت خود است، اخیراً از درگیری لفظی شدید و فحاشی نیکا ملیا، یکی دیگر از هم‌پیمانان سابق خود، علیه خویش در زندان پرده برداشته است.

نیکا ملیا که وی نیز در همان زندان محبوس است، در جریان انتخابات پارلمانی 2024 به کمپین «ائتلاف برای تغییر» پیوسته بود. بروز چنین نزاع‌های سطح پایینی در میان چهره‌های شاخص اپوزیسیون، نه تنها کمکی به احیای محبوبیت آن‌ها نمی‌کند، بلکه چهره واقعی و تشنه قدرت این جریان را برای مردم آشکار می‌سازد.

گسترش این قبیل اختلافات عمیق درون‌گروهی، شانس اپوزیسیون غرب‌گرای گرجستان را برای بازگشت به عرصه قدرت در آینده‌ای قابل پیش‌بینی، عملاً به صفر رسانده است.

انتهای پیام/