به گزارش خبرگزاری تسنیم از مشهد، چهارشنبه که می‌شود، انگار نه‌انگار که وسط هفته‌ای؛ دلی از جنس جمعه پیدا می‌کند آدم. شاید به خاطر همین است که در فرهنگ دیرینه شیعه، این روز را به چهار امام بزرگوار گره زده‌اند؛ چهار نوری که هرکدام برای خود جهانی از کرامت‌اند: امام موسی کاظم(ع)، امام رضا(ع)، امام جواد(ع) و امام هادی(ع).

از صبح زود، پیش از آنکه خورشید خودش را به پشت‌بام‌ها برساند، زمزمه زیارت مخصوص این روز از خانه‌ها بلند می‌شود؛ همان زیارت آشنا که در مفاتیح‌الجنان آمده و دل‌ها را بی‌اختیار به سمت حرم می‌کشاند:

«اَلسَّلامُ عَلَیْکُمْ یا اَوْلِیاءَ الله
اَلسَّلامُ عَلَیْکُمْ یا حُجَجَ الله
اَلسَّلامُ عَلَیْکُمْ یا نُورَ اللهِ فی ظُلُماتِ الْاَرْضِ»

سلام بر اولیای خدا، سلام بر حجت‌های او، سلام بر نورهایی که در تاریکی‌های زمین می‌درخشند. چهار جمله، چهار سلام و چهار نام که برای هر حاجتمندی، نوید گشایش است.

اما امام رضا(ع) در این میان، قصه‌ای دیگر دارد

چهارشنبه‌ها در مشهد حال‌وهوای دیگری دارد. اگر تا به حال چهارشنبه به حرم امام رضا(ع) رفته باشی، می‌دانی که چه می‌گویم. از پله‌های ایستگاه قطار شهری که بالا می‌آیی، بوی گلاب و ضریح تا ته دلت می‌نشیند.

حرم در روزهای چهارشنبه شلوغ‌تر از همیشه است؛ زائرانی که از راه دور و نزدیک آمده‌اند تا سلامشان را به امام غریب برسانند.

بعضی‌ها چهارشنبه‌هایشان را با نذر گره می‌زنند؛ نذری‌های حضرت رضا(ع) در این روز پررونق‌تر است. از چای و شربت گرفته تا خرما و حلوا؛ دست‌های بخشنده‌ای که به عشق امام مهربان باز می‌شود.

در حرم که قدم می‌زنی، هر طرف را که نگاه می‌کنی، چشمانی را می‌بینی که اشک در آنها حلقه زده؛ دست‌هایی که به ضریح چسبیده و لب‌هایی که بی‌صدا حاجت می‌خواهند.

و چه زیباست که امام رضا(ع) را «ضامن آهو» می‌خوانند؛ همان امامی که حتی به آهوی بی‌پناه پناه داد، چه برسد به دل شکسته آدمی.

در چهارشنبه‌ها، این حس پناهندگی پررنگ‌تر می‌شود. گویی حرم، پناهگاه امنی است برای همه آنهایی که جایی جز او ندارند.

چهار امام، چهار دریچه به سوی اجابت

هرکدام از این چهار بزرگوار، دریچه‌ای به سوی کرامت باز می‌کنند. امام کاظم(ع) که «باب‌الحوائج» است؛ درِ حاجات، جایی که هر دست خالی به آن پناه می‌برد.

امام جواد(ع)، جوادالائمه، آن بخشنده جوان که کرمش زبانزد است. امام هادی(ع)، هادی امت، که در ظلمات فتنه‌ها راه را نشان می‌دهد. و در میانشان امام رضا(ع)، آن امام مهربانی که دل هر ایرانی با نامش گره خورده است.

چهارشنبه‌ای به وسعت یک حاجت

خیلی‌ها باور دارند که چهارشنبه، روز گشایش کارهاست. شاید به خاطر همین است که در این روز، دست‌های بیشتری به دعا بلند می‌شود و صدقه‌های بیشتری داده می‌شود.

رسم است که چهارشنبه‌ها سوره یس می‌خوانند، زیارت عاشورا می‌فرستند و دلشان را به این چهار نور گره می‌زنند.

امروز، اگر پایت به حرم نمی‌رسد، دلت را روانه کن. بایست، سلامی بگو و حاجتی را که در سینه داری، به این چهار امام بزرگوار بسپار.

چهارشنبه تو می‌تواند سرآغاز گشایشی باشد که مدت‌ها منتظرش بودی.

انتهای پیام/

282