مرز واقعیت - تفسیر جنگ خبرگزاری تسنیم: مسئله امید از این جهت مهم است که هر تحلیلی، حتی اگر واقع‌بینانه باشد، اگر در نهایت به نفی امکان و فروپاشی امید منجر شود، می‌تواند از حیث راهبردی مخرب باشد. دلیلش این است که «امید» دو مؤلفه حیاتی برای ادامه مبارزه را حفظ می‌کند: اراده و انسجام.

 نخست، مسئله اراده است. تا زمانی که اراده باقی مانده، حتی در شرایط دشوار می‌توان از امکانات موجود استفاده کرد؛ اما وقتی ناامیدی غلبه کند، ممکن است حتی ظرفیت‌های واقعی نیز بلااستفاده بمانند. نمونه روشن آن را می‌توان در وضعیت بشار اسد دید؛ مسئله فقط کمبود امکان نیست، بلکه وقتی اراده فرو می‌ریزد، همان امکانات موجود نیز دیگر به کار گرفته نمی‌شود.

دوم، مسئله انسجام است. در شرایط ناامیدی، انسجام سیاسی، اجتماعی و حتی سازمانی معمولاً آسیب می‌بیند. این دو، یعنی اراده و انسجام، در واقع شروط تبدیل امکانات به قدرت مؤثرند. ممکن است مجموعه‌ای منابع و ظرفیت‌های قابل توجهی داشته باشد، اما اگر اراده و انسجام نداشته باشد، این امکانات الزاماً به پیروزی منجر نمی‌شوند.

 از همین منظر باید میان واقع‌بینی و یأس تفکیک کرد. اینکه بگوییم مجموعه‌ای از موفقیت‌های تاکتیکی دشمن هنوز به «دستاورد راهبردی» تبدیل نشده، یک گزاره واقع‌بینانه است. 

 نباید به نام جلوگیری از غفلت یا مقابله با خوش‌بینی کاذب، به نقطه‌ای برسیم که دائماً بگوییم «همه‌چیز تمام شد»، «دیگر چیزی باقی نمانده» یا «فلان منطقه از دست رفت، پس کل معادله تمام شد». این نیز همان‌قدر غیرواقع‌بینانه است که نادیده گرفتن خسارت‌ها و شکست‌ها.

 اسرائیل موفقیت‌های نظامی و تاکتیکی به دست آورده است اما با وجود همه اینها، مسئله بنیادین «امنیت» هنوز برای جامعه اسرائیل حل نشده است.

🎤کیان عبداللهی

انتهای پیام/