به گزارش گروه عبری خبرگزاری تسنیم، یائیر آویدان پژوهشگر موسسه سیاستگذاری و راهبردی دانشگاه رایخمن در مقاله ای نوشت: آنچه ما اکنون از حوادث خشونت آمیز در اسرائیل(مناطق اشغالی) شاهد آن هستیم و طی هفته‌های اخیر به شکل قابل توجهی رسانه‌ای شدند، صرفا بخش عیان این ماجرا است اما در پشت پرده نشان می‌دهد که ما زیرساخت فرهنگی که اسرائیلی‌ها را از انجام اقدامات خشونت آمیز و جنایت منع کند، نداریم.

در ادامه این مقاله آمده است: حوادث خشونت‌آمیزی که در هفته‌های اخیر در پارک‌های آبی، هتل‌ها، بزرگراه‌ها و میان خانوار‌های جرم و جنایت (خانواده‌های مافیایی) رخ داده است، یک جرقه محسوب می‌شود، اما تمام داستان نیستند.

نگاه کردن به هر حادثه به عنوان یک مورد مجزا با دلایل و شرایط متفاوت، کار آسانی است. در عین حال، انباشت این حوادث بدون شک بازتاب‌دهنده فقدان یک ساختار فرهنگی است که ما را به توقف و پرسش وامی‌دارد: به کجا می‌رویم؟

باید از نهاد قانون‌گذاری آغاز کنیم، کنست، پارلمانی که باید از آن الهام بگیریم و آن را الگوی خود قرار دهیم. در برخی از بحث‌ها، فریاد زدن، توهین، حق سکوت دادن به طرف مقابل و سلب مشروعیت از او به بخشی آشنا و جدانشدنی از گفتمان تبدیل شده است.

درست است که کنست، سبب ایجاد خشونت مستقیم در خیابان نمی‌شود، اما رهبری بدون شک هنجارها را تثبیت می‌کند. هنگامی که به اعمال زور و تحقیر در عرصه عمومی مشروعیت داده می‌شود، سخت می‌توان انتظار داشت که جامعه خارج از کنست از آن در امان بماند؛ بلکه بدتر از آن، ممکن است این هنجارها را بپذیرد.

در عرصه عمومی، شاهد خشونت در جاده‌ها، ورزشگاه‌ها، شهر بازی‌ها و به طور کل درون خانواده و جامعه هستیم؛ جرایم خطرناک در جامعه عربی؛ و خشونت در داخل جامعه یهودی و میان گروه‌ها و جوامع همگی به طور عیان و در مقابل چشم همه است.

اینها پدیده‌های یکسانی نیستند و علل متفاوتی دارند. همچنین تمام حوادث رانندگی ناشی از فرهنگ نیستند، بلکه تحت تأثیر زیرساخت‌ها، برنامه‌ریزی، اجرای قانون و عوامل دیگر نیز قرار دارند. اما نباید واقعیت را نادیده بگیریم؛ بلکه باید به اطراف خود بنگریم - زیرا در همه این موارد، پرسش‌های مشترکی تکرار می‌شوند: موضع ما در قبال مرزبندی‌ها چیست؟ میزان احترام ما به قانون و دیگران چقدر است؟ و تا چه حد استفاده از قدرت به ابزاری مشروع برای تعامل با کسانی تبدیل می‌شود که سر راه ما قرار می‌گیرند؟

تمام این عوامل دارای یک وجه مشترک یعنی فرهنگ و حکمرانی هستند.

انتهای پیام/