به گزارش خبرگزاری تسنیم از بیرجند، رتبه 7 کشوری آزمون دستیاری پزشکی برای نازنین جلال کمالی فقط یک عدد در کارنامه نیست؛ پشت این رتبه، قصه مادری است که برای رسیدن به رؤیایش مطب را تعطیل کرد، از بخشی از روزهای زندگی خانوادگی گذشت، مدتی از فرزند سه‌ساله‌اش دور ماند و در روزهایی که نگرانی از شرایط جنگی بر فضای جامعه سایه انداخته بود، دست از تلاش نکشید.

جلال کمالی در روزهای ابتدایی مطالعه شاید تصور نمی‌کرد روزی نامش در میان رتبه‌های تک‌رقمی آزمون دستیاری قرار بگیرد. هدف او در ابتدا کسب یک رتبه خوب بود، اما آنچه از همان روز نخست برایش روشن بود، ادامه دادن مسیری بود که آغاز کرده بود؛ حتی اگر این مسیر با دلتنگی، خستگی و چشم‌پوشی از بخشی از زندگی همراه باشد. حالا نتیجه آن ماه‌ها تلاش، رتبه هفتم کشوری و رتبه نخست منطقه است؛ رتبه‌ای که خودش هم می‌گوید در ابتدای مسیر رسیدن به آن را تصور نمی‌کرد.

خبر رتبه 7؛ یک تماس تلفنی شیرین

لحظه اعلام نتایج زمانی رسید که جلال کمالی سر کار بود. او می‌گوید: لحظه‌ای که متوجه شدیم نتایج اعلام شده، سر کار بودم. همسرم با من تماس گرفت و گفت نتایج آمده؛ از جلسه با او تماس گرفتم و با هم نتیجه را بررسی کردیم. نتیجه برایش فراتر از انتظار بود؛ رتبه 7 کشوری و رتبه یک منطقه.

او درباره نخستین واکنش خود می‌گوید: به کسب رتبه دو رقمی فکر می‌کردم، اما به تک‌رقمی شدن اصلاً فکر نکرده بودم. وقتی رتبه را دیدم، اولین احساسم ناباوری و بعد شکرگزاری از خدا بود. پدر و مادر و همسرش نخستین کسانی بودند که این خبر شیرین را با آنها در میان گذاشت.

روزهای جنگ و تصمیم برای ادامه دادن

آمادگی برای آزمون در شرایطی دنبال شد که فضای کشور نیز روزهای آرامی نداشت. اسفندماه بود و آزمون قرار بود در اردیبهشت برگزار شود؛ اما نگرانی از شرایط کشور و وضعیت هم‌میهنان در استان‌های مختلف، فشار روانی زیادی برای او ایجاد کرده بود. جلال کمالی می‌گوید: شرایط کشور و نگرانی برای هم‌میهنانم که در استان‌های مختلف کشور بودند، اوضاع روحی سختی ایجاد کرده بود. واقعاً نگرانی درباره آینده وجود داشت.

با این حال، تصمیمش را گرفته بود؛ نباید متوقف می‌شد. او می‌گوید: در آن شرایط سخت، تنها چیزی که من را برای ادامه مسیر پایدار نگه می‌داشت این بود که با خودم می‌گفتم جای جا زدن ندارم. مسیری را با این سختی شروع کرده‌ام و باید ادامه‌اش بدهم. برای او، تمام کردن این سال سخت فقط رسیدن به یک رتبه نبود؛ می‌خواست از این مرحله عبور کند تا در آینده بتواند در مسیر خدمت به کشور قدم بردارد.

وقتی یک پزشک مطبش را تعطیل می‌کند

رسیدن به رتبه 7 فقط به درس خواندن بیشتر نیاز نداشت؛ نیازمند انتخاب‌های سختی بود که بخشی از زندگی حرفه‌ای و شخصی او را تحت تأثیر قرار داد. جلال کمالی می‌گوید: برای رسیدن به هر هدف بزرگی باید از بسیاری از خوشی‌ها و لذت‌ها گذشت. من از همان روز اول می‌دانستم که مجبورم مطبم را تعطیل کنم تا بتوانم با تمرکز بیشتری درس بخوانم. اما تعطیلی مطب، تنها یکی از تصمیم‌های دشوار او بود. سخت‌تر از آن، کم شدن زمان حضور در کنار فرزند خردسالش بود.

مادری که از فرزند سه‌ساله‌اش دور ماند

فرزند جلال کمالی هنگام آمادگی او برای آزمون تنها سه سال داشت؛ سنی که برای هر مادری، دوری از کودک آسان نیست. او صادقانه از این بخش سخت مسیر می‌گوید: بخشی از زمانی را که می‌توانستم با کودکم بگذرانم، از دست دادم. از وقت گذراندن با همسر و خانواده‌ام هم کم کردم. اما امروز احساس می‌کنم این سختی‌ها ارزشش را داشت.

در بخشی از این دوران، پسرش نزد خانواده همسرش زندگی می‌کرد؛ حمایتی که به گفته جلال کمالی، اگر وجود نداشت، ادامه این مسیر برایش بسیار دشوار می‌شد. او می‌گوید: من یک مادر بودم و کودکم فقط سه سال داشت. اگر حمایت همسر و خانواده همسرم نبود، نمی‌توانستم این مسیر را ادامه بدهم.

پسر او مدتی نزد خانواده همسرش زندگی کرد و آنها با حمایت همه‌جانبه شرایطی فراهم کردند تا مادر بتواند با تمرکز بیشتری درس بخواند. جلال کمالی از این حمایت به‌عنوان یکی از مهم‌ترین نقاط قوت مسیر خود یاد می‌کند و می‌گوید حتی یک لحظه احساس نکرده اطرافیانش از درس خواندن او خسته یا دلگیر شده‌اند. پدر و مادر خودش نیز در این مسیر همراه او بودند و سختی دوری از دخترشان را در شهری دیگر تحمل کردند.

حتی بیماری فرزند هم او را متوقف نکرد

مسیر مطالعه همیشه طبق برنامه پیش نرفت. گاهی فرزندش بیمار می‌شد و طبیعی بود که مادر بخواهد زمان بیشتری را در کنار او بگذراند؛ با این حال، تلاش کرد روند مطالعه را حفظ کند. او می‌گوید: حتی در روزهایی که پسرم بیمار بود و می‌توانستم زمان بیشتری را در کنار او باشم، درس خواندن را فراموش نکردم. شاید سخت بود، اما هدفم را مدام به خودم یادآوری می‌کردم. از نگاه او، موفقیت نتیجه یک مطالعه کوتاه‌مدت و فشرده نبود؛ بلکه حاصل استمرار در ماه‌های طولانی بود.

راز رتبه 7؛ استمرار، نه مطالعه مقطعی

جلال کمالی یکی از اشتباهات رایج داوطلبان آزمون دستیاری را نداشتن تداوم در مطالعه می‌داند؛ اینکه فرد یک روز ساعت‌های زیادی درس بخواند و روز دیگر مطالعه را کاملاً کنار بگذارد. او می‌گوید: یکی از اشتباهات رایج داوطلبان این است که تداوم لازم را ندارند؛ یک روز ساعت‌های زیادی درس می‌خوانند و روز دیگر حتی یک ساعت هم مطالعه نمی‌کنند.

به باور او، مرور مداوم مطالب و افزایش دفعات مطالعه از عوامل مهم موفقیت در این آزمون است؛ چراکه مطالب باید بارها تکرار شوند تا در ذهن ماندگار بمانند. توصیه او به داوطلبان روشن است: در آزمون دستیاری یکی از اساسی‌ترین عوامل موفقیت، تلاش، تلاش و تلاش مستمر است؛ حتی بیش از آن چیزی که شاید تصور می‌کنید. مهم است که اجازه ندهید ذهنتان به‌هم بریزد.

اگر به نازنین روز اول برگردد

جلال کمالی حالا که به روزهای نخست مسیر نگاه می‌کند، می‌داند آن روزها نمی‌توانست نتیجه امروز را پیش‌بینی کند. اگر قرار باشد با نازنین روز اول صحبت کند، فقط یک جمله به او می‌گوید: ادامه بده، تو می‌توانی.

او می‌گوید: در روزهای اول، کسب چنین رتبه‌ای برایم کمی غیرقابل باور بود، اما به مرور یاد گرفتم که نباید به سختی مسیر اجازه بدهم هدفم را تحت‌الشعاع قرار دهد. این پزشک جوان در دوران دانشجویی نیز از استعدادهای درخشان دانشگاه علوم پزشکی مشهد بوده است، اما خودش تأکید دارد که موفقیت اخیر را نمی‌توان تنها با پیشینه علمی توضیح داد.

او می‌گوید: این رتبه فقط حاصل پایه علمی و شرایط دوران دانشجویی نیست. قطعاً آن تجربه و پیشینه علمی بی‌تأثیر نبوده، اما چیزی که در این مسیر تعیین‌کننده بود، تلاش و تداوم بود.

پشت رتبه 7، یک زندگی جریان دارد

عدد 7 در کارنامه جلال کمالی شاید ساده به نظر برسد، اما پشت آن ماه‌ها مطالعه، تعطیلی مطب، کاهش زمان حضور در کنار خانواده، دوری از فرزند خردسال و تحمل نگرانی‌های روزهای سخت قرار دارد. در کنار همه این سختی‌ها، حمایت خانواده نیز نقشی مهم در ادامه مسیر او داشته است؛ حمایتی که به این مادر جوان اجازه داد در کنار مسئولیت‌های خانوادگی، هدف حرفه‌ای خود را نیز دنبال کند.

جلال کمالی نمی‌خواهد سال‌ها بعد فقط با عنوان «رتبه 7 آزمون دستیاری» از او یاد شود. او می‌گوید: دوست دارم سال‌ها بعد من را به یاد بیاورند؛ نه فقط به‌عنوان کسی که رتبه خوبی در آزمون دستیاری به دست آورد، بلکه به‌عنوان مادری که با وجود داشتن کودکی خردسال، با حمایت خانواده و اطرافیانش، در سالی که پر از اتفاقات و سختی‌های مختلف بود، تلاش کرد، ادامه داد و در نهایت به چیزی که می‌خواست رسید.

شاید همین جمله، خلاصه تمام مسیری باشد که او طی کرده است؛ مسیری که قرار نبود میان مادری و رؤیا یکی را انتخاب کند. او تلاش کرد هر دو را حفظ کند، حتی اگر برای رسیدن به این نقطه مجبور شد از بخشی از روزهای ساده و شیرین زندگی‌اش بگذرد.

رتبه 7 کشوری در نهایت تنها یک عدد است؛ آنچه این عدد را معنا می‌کند، داستان مادری است که در روزهای دشوار، به جای جا زدن، ادامه داد و با تکیه بر تلاش، استمرار و حمایت خانواده به رؤیایش نزدیک‌تر شد.

انتهای پیام/