به گزارش خبرگزاری تسنیم از تبریز، بحث میان «میراث مادی» (بناهای سنگی) و «میراث ناملموس» (روان و فرهنگی)، در واقع بحث میان «جسم» و «روح» یک تمدن است. در استان آذربایجان شرقی، در حالی که بناهایی نظیر بازار تاریخی تبریز به عنوان نمادهای مادی در سطح جهانی شناخته شده‌اند، آنچه این هویت را زنده نگه داشته، همان میراث ناملموس یا «دانش‌های گذشتگان» است. از گویش‌های محلی و قصه‌ها گرفته تا مهارت‌های بافت فرش و ورنی، این‌ها لایه‌های زیرین و حیاتی فرهنگ هستند که اگر از بین بروند، بناهای تاریخی نیز تنها کالبدهایی بی‌روح باقی خواهند ماند. این گزارش با تبیین این دو حوزه، بر ضرورت نگاه یکپارچه به حفظ «نمادهای مادی» و «سنت‌های معنوی» برای صیانت از هویت آذربایجان شرقی تأکید می‌کند.

حفظ همزمان آثار مادی ملموس و میراث ناملموس، کلید اصلی صیانت از شکوه و هویت فرهنگی استان آذربایجان شرقی و تمدن‌های گذشتگان است.

علی فلسفی، کارشناس میراث فرهنگی، در گفت‌وگو با اصحاب رسانه، با تبیین تفاوت‌ها و پیوند میان دو حوزه میراثی، اظهار کرد: در حالی که آثار مادی ملموس نظیر بناهای تاریخی، نماد شکوه و عظمت گذشته هستند، میراث ناملموس با حفظ سنت‌ها و دانش‌های گذشتگان، به عنوان روح حیات‌بخش فرهنگ‌ها شناخته می‌شود.

وی با اشاره به جایگاه ویژه آثار جهانی استان، افزود: بناهای تاریخی، مساجد، پل‌ها، خانه‌های قدیمی و محوطه‌های باستانی، مجموعه‌ای ارزشمند از گذشته هستند که از جمله برجسته‌ترین آن‌ها می‌توان به بازار تاریخی تبریز و کلیساها اشاره کرد که در سطح بین‌المللی جایگاه ویژه‌ای دارند.

فلسفی در ادامه با تمرکز بر میراث ناملموس، تصریح کرد: این حوزه شامل آیین‌ها، آداب و دانش‌هایی است که از نسلی به نسل دیگر منتقل شده‌اند. وی با اشاره به ثبت نزدیک به 200 مورد از میراث فرهنگی ناملموس در کشور، پنج شاخه اصلی این حوزه را برای حفظ و بازشناسی معرفی کرد.

انتهای پیام/