خونهای ماندگار|روایت تلخ و شیرین شهید امید احمدیخرم؛از خدمت تا شهادت
- اخبار استانها
- اخبار کردستان
- 14 شهريور 1405 - 16:28
به گزارش خبرگزاری تسنیم از کردستان، در میان نامهای ماندگار تاریخ ایثار و مقاومت، گاهی انسانهایی حضور دارند که عظمت زندگیشان در سادگی، اخلاص و بیادعایی آنان نهفته است؛ مردانی که شاید در زمان حیات، کمتر کسی از بزرگی دل و عمق فداکاریشان سخن گفت، اما پس از رفتنشان، هر خاطره از آنان به چراغی برای شناخت مسیر ایمان و ایثار تبدیل شد.
شهدای جنگ تحمیلی رمضان، روایتگر نسلی هستند که در سختترین روزهای دفاع از امنیت مردم، بدون چشمداشت و بیتوجه به فاصله از خانه و خانواده، پای عهد خود ایستادند. آنان از میان همین مردم برخاستند؛ جوانانی که زندگی سادهای داشتند، دلهایشان پاک بود و بزرگترین آرزویشان، انجام وظیفه در برابر خدا، انقلاب و مردم بود.
در روزگاری که سایه ناامنی بر بخشهایی از کردستان سنگینی میکرد، مردانی از جنس ایمان و غیرت راهی میدان شدند؛ مردانی که میدانستند مسیر پیشرو آسان نیست، اما باور داشتند آرامش امروز مردم، ثمره ایستادگی دیروز آنان خواهد بود. بسیاری از این شهدا در غربت، دور از خانواده و در سکوت خبری به شهادت رسیدند؛ اما خون پاکشان، روایت بزرگی شد که هیچگاه به فراموشی سپرده نمیشود.
شهید امید احمدیخرم از شهرستان قروه، یکی از همین مردان آسمانی است؛ شهیدی که نامش در دفتر پرافتخار ایثارگران این دیار ثبت شده و زندگیاش نمونهای از پاکی، مسئولیتپذیری و دلدادگی به آرمانهایی است که برای آن قدم در مسیر جهاد گذاشت.
روایت شهدا، تنها بازخوانی لحظه شهادت نیست؛ بلکه روایت سالهایی است که آنان در کنار خانواده، دوستان و مردم زندگی کردند؛ روایت لبخندها، مهربانیها، اخلاق نیکو، سادهزیستی و قلبهایی که پیش از رسیدن به آسمان، مأمن محبت و امید برای اطرافیان بودند.
خانواده شهدا، گنجینههایی از خاطرات ناگفتهاند؛ روایتهایی که نشان میدهد پشت هر نام شهید، انسانی با آرزوها، دلبستگیها و رویاهایی بزرگ وجود داشته است؛ اما زمانی که پای دفاع از حق و امنیت مردم به میان آمد، از همه تعلقات گذشتند و راهی را انتخاب کردند که پایانش جاودانگی بود.
پروژه رسانهای «خونهای ماندگار» تلاشی است برای ثبت همین روایتهای زنده؛ روایتهایی از مردانی که شاید در هیاهوی تاریخ کمتر دیده شدند، اما بزرگیشان در صبر خانوادهها و در آرامشی که امروز مردم تجربه میکنند، آشکار است.
در بیستمین روایت این مجموعه، به سراغ خانواده شهید امید احمدیخرم در قروه رفتهایم تا پای خاطرات آنان بنشینیم؛ خاطراتی از انسانی که زندگی ساده، قلبی پاک و روحیهای سرشار از مسئولیت داشت و خون پاکش، همچنان در حافظه مردم کردستان و در تاریخ مقاومت این سرزمین ماندگار خواهد بود.
برخی انسانها مسیر زندگی خود را با یک انتخاب بزرگ تعریف میکنند؛ انتخابی که شاید برای دیگران دشوار باشد، اما برای آنان معنای مسئولیت، تعهد و خدمت دارد. شهید امید احمدیخرم از جمله جوانانی بود که مسیر خدمت را نه به عنوان یک شغل، بلکه به عنوان یک باور و رسالت انتخاب کرد.
وی فرزند محمد، متولد سال 1372 شهرستان قروه بود؛ جوانی که در میان خانواده و نزدیکان به مهربانی، دلسوزی و روحیه کمک به دیگران شناخته میشد.
امید احمدیخرم از سالها قبل علاقه داشت وارد مسیر خدمت شود و برای رسیدن به این هدف، سختیهای زیادی را پشت سر گذاشت. او با وجود موانع و فاصلههای طولانی، دست از تلاش برنداشت و با انگیزهای مثالزدنی پیگیر هدف خود بود.
برادر شهید در گفتوگو با خبرنگار تسنیم میگوید امید بارها مسیر تهران تا محل زندگی را طی میکرد تا امور مربوط به خدمت و استخدام را پیگیری کند؛ چراکه قلباً باور داشت حضور در این مسیر فرصتی برای خدمت به مردم است.
وی جوانی نبود که تنها به خواستههای شخصی خود فکر کند؛ روحیه ایثار و کمک به دیگران در وجودش پررنگ بود و اطرافیانش او را انسانی میشناختند که همیشه آماده یاری رساندن به دیگران بود.
شهید احمدیخرم در خانوادهای رشد کرد که ارزشهایی همچون مسئولیتپذیری، تلاش و احترام به دیگران در آن جایگاه ویژهای داشت و همین ویژگیها در شخصیت او نیز نمود پیدا کرده بود.
برادرش از او به عنوان فردی خوشقلب یاد میکند که هیچگاه از کمک به دیگران دریغ نمیکرد و نمیتوانست نسبت به مشکلات اطرافیان بیتفاوت باشد. امید احمدیخرم در مسیر زندگی، راهی را انتخاب کرد که نیازمند شجاعت و ازخودگذشتگی بود؛ راهی که در نهایت او را به مقام شهادت رساند.
وی مجرد بود و هنوز فرصتهای زیادی برای ساختن آینده پیش رو داشت، اما انتخابش خدمت بود؛ خدمتی که برای او معنای افتخار و سربلندی داشت.
این شهید والامقام پس از پیگیریهای فراوان، به عنوان نیروی بسیجی در منطقه بانه مشغول خدمت شد و تنها سه ماه پس از آغاز فعالیتش، به جمع شهیدان پیوست.
شهادت او اگر چه برای خانوادهاش داغی بزرگ بود، اما آنان به مسیری که امید انتخاب کرده بود افتخار میکنند؛ مسیری که از علاقه به خدمت آغاز شد و به ایثار و فداکاری ختم شد.
شهید امید احمدیخرم نمونه جوانانی است که نشان دادند برای ماندگار شدن، گاهی یک عمر کافی نیست؛ بلکه یک انتخاب درست میتواند نام انسان را برای همیشه در حافظهها ثبت کند.
روایت برادر شهید؛ «سه سال برای رسیدن به آرزویش تلاش کرد»
محمد اکبر احمدیخرم، برادر شهید امید احمدیخرم، در گفتوگو با خبرنگار تسنیم درباره علاقه برادرش به خدمت میگوید: امید از همان ابتدا دوست داشت وارد نظام شود. ما خیلی تلاش کردیم شاید از تصمیمش منصرف شود، اما او علاقه زیادی به این مسیر داشت.
وی ادامه میدهد: حدود سه سال دنبال این کار بود. زمانی که تهران کار میکرد، کارش را رها میکرد و برای پیگیری مراحل مربوط به استخدام میآمد. با شوق و انگیزه این مسیر را دنبال میکرد.
برادر شهید با اشاره به روحیه خدمتطلبی امید میگوید: او فقط دنبال یک کار نبود، میخواست خدمت کند. برایش مهم بود که بتواند کاری برای مردم و کشور انجام دهد.
انسانی که کمک به دیگران را فراموش نمیکرد
یکی از ویژگیهای برجسته شهید امید احمدیخرم، روحیه مهربانی و کمکرسانی او بود.
برادر شهید درباره این ویژگی میگوید: امید خیلی به دیگران کمک میکرد. اگر کسی مشکلی داشت، تا جایی که میتوانست برای حل آن تلاش میکرد.
وی ادامه میدهد: از آن آدمهایی نبود که کسی را تنها بگذارد. همیشه دلش میخواست باری از دوش دیگران بردارد.
همین ویژگی باعث شده بود که شهید در میان خانواده، دوستان و اطرافیان محبوبیت خاصی داشته باشد.
آخرین تماس؛ یک ساعت پیش از شهادت
برادر شهید درباره آخرین گفتوگو با امید میگوید: دو ماه قبل از شهادتش آخرین دیدار حضوری ما بود. بعد از آن به دوره آموزشی رفت و دیگر او را ندیدیم.
وی ادامه میدهد: روز شهادتش چند بار با او صحبت کرده بودم. دقیقاً یک ساعت قبل از شهادتش هم با او حرف زدم، اما بعد از آن دیگر هرچه تماس گرفتم جواب نداد.
پس از وقوع حادثه، خانواده در جریان مجروح شدن او قرار گرفتند.
برادر شهید میگوید: حدود ساعت پنج عصر راه افتادم و به سمت بانه رفتم. نزدیک ساعت 10 و نیم شب رسیدم. وقتی همکارانش را دیدم، خبر شهادتش را به من دادند.
پایان راه؛ شهادت در مسیر خدمت
شهید امید احمدیخرم فرزند محمد، متولد 1372 شهرستان قروه، در روز 13 اسفندماه در منطقه بانه به شهادت رسید.
وی تنها سه ماه از آغاز فعالیت خود را در مسیر خدمت پشت سر گذاشته بود، اما همین مدت کوتاه کافی بود تا نامش در میان انسانهایی قرار گیرد که زندگی را با مسئولیت و فداکاری معنا کردند.
خانواده شهید امروز اگرچه داغ نبودن او را بر دل دارند، اما به انتخاب و مسیر زندگیاش افتخار میکنند.
امید احمدیخرم رفت، اما آرزوی خدمت و روحیه فداکاری او در خاطره خانواده، دوستان و کسانی که او را میشناختند باقی مانده است.
شهیدی که نشان داد ارزش یک انسان به طول عمر نیست؛ به اثری است که از خود در دل دیگران باقی میگذارد.
در ادامه تصاویر اختصاصی از این شهید را ببینید:
انتهای پیام/481