به گزارش گروه بین الملل خبرگزاری تسنیم، تازه‌ترین آمارها نشان داده که ترکیه با پرسنل نظامی 396 هزار نفری، همچنان دومین ارتش پرشمار ائتلاف ناتو را در اختیار دارد.

رسانه‌های نزدیک به حزب عدالت و توسعه که نگرش ویژه‌ای به رشد صنایع دفاعی ترکیه و قدرت سخت این کشور دارند، چنین چیزی را به معنی ایفای نقشی حیاتی در معماری امنیت جهانی قلمداد می‌کنند. اما توجه به برخی موضوعات تسلیحاتی – دفاعی و مقایسه با دیگر اعضای ناتو، نشان می‌دهد که برخورداری از جمعیت نظامی بالا، الزاماً به معنی داشتن قدرت حداکثری نیست. 

آمارها نشان داده که 10 کشور ناتو که از حیث داشتنِ بیشترین نیروی نظامی در بالاترین رده‌ها قرار گرفته‌اند، تامین‌کننده 87 درصد از کل نیروی نظامی این ائتلاف قدیمی غربی هستند. 

در لیست نیروهای مسلح کشورهای عضو پیمان ناتو، آمریکا هنوز هم با 1 میلیون و 321 هزار و 900 نفر در صدر جدول است. رتبه بعدی با 395 هزار و 800 نفر به ترکیه تعلق دارد و عجیب اینجاست که کشور لهستان با عبور از اروپای غربی به جایگاه سوم صعود کرده و با افزایش هزینه‌های دفاعی و ظرفیت نظامی خود در اروپای شرقی، 263 هزار و 600 نفیر نیروی مسلح دارد.

لهستان در شرایطی با جمعیت 38 میلیون نفری دارای سومین نیروی مسلح پرجمعیت ناتو است که فرانسه 65 میلیون نفری با 202 هزار سرباز در رده چهارم نیروهای ناتو ایستاده و ایتالیای 62 میلیون نفری نیز با 191 هزار و 600 سرباز در رتبه پنجم قرار دارد.

رتبه‌های دیگر نیز از این قرارند: آلمان با 183 هزار و 200 نفر ششم است، انگلیس با 125 هزار و 900 نفر نیروی فعال در رتبه هفتم این فهرست قرار دارد. اسپانیا با 119 هزار و 900 پرسنل در رتبه هشتم و یونان با 113 هزار و 100 نفر نیروی نظامی در رتبه نهم قرار دارند. رومانی، یکی از متحدان کلیدی این ائتلاف در منطقه دریای سیاه، نیز با 80 هزار و 300 نفر بر پله دهم ایستاده است.

موقعیت شگرف لهستان

همچنان که در آغاز گزارش اشاره شد، لهستان دارای سومین ارتش پرجمعیت ناتو است. به باور تحلیلگران مطالعات دفاعی، لهستان بعد از حمله روسیه به اوکراین تصمیم گرفت که دیگر «کشور خط مقدم» باشد، نه صرفاً یکی از اعضای عادی ناتو.

البته این تصمیم هزینه سنگینی داشته و از ساختار دولت گرفته تا بودجه، خرید تسلیحات و نیروی انسانی را تغییر داده است.

وزارت دفاع لهستان اعلام کرده که هدفش ارتش 300 هزار نفری است. مقامات این کشور می‌گویند: قرار گرفتن در کنار روسیه، اوکراین و بلاروس، لهستان را در قلب جناح شرقی ناتو در یک موقعیت حساس قرار داده است. چرا که از طرف شمال با کالینینگراد روسیه هم‌مرز است؛ از شرق با بلاروس و در جنوب شرقی با اوکراین.

لهستان در یک دهه گذشته اندازه ارتش خود را تقریباً دو برابر کرده است. چنین چیزی به این قیمت تمام شده که لهستان در سال 2026 میلادی با اختصاص 4.68 از تولید ناخالص داخلی را به امر دفاع اختصاص داده است.

این تصمیم به شدت به نفع دیگران تمام شده و لهستان در این مدت، صدها تانک آبرامز آمریکایی، تانک کی 2 کره‌ای، توپخانه‌های کی 9 کره‌ای، هواپیماهای F-35 آمریکایی، سامانه‌های پدافندی، پهپادهای روسی و سامانه‌های موشکی خریده است.

علاوه بر همه اینها و تاسیس یک مدل جدید از ارتش - جامعه، نیروهای دفاع سرزمینی را (Territorial Defence Forces) از 2017 میلادی فعال کرده و اکنون بیش از 41 هزار نفر دارند. 

سه مدل متفاوت

ترکیه، لهستان و یونان هر سه ارتش‌های بزرگی دارند؛ اما در واقع سه «مدل متفاوت قدرت نظامی» ساخته‌اند. لهستان، علاوه بر پرسنل فراوان، بر روی تسلیحات زیاد هم متمرکز شده و ارتش برای جنگ بزرگ زمینی با روسیه آماده شده است.

اما یونان، غالباً برای بازدارندگی دریایی مهیا شده و بزرگترین انگیزه این کشور از افزایش قدرت دفاعی، مقابله با تهدیدات ترکیه است! یعنی یک عضو ناتو، تسلیحات و قوای دفاعی خود را ارتقا می‌دهد تا مبادا توسط یک عضو دیگر ناتو، مورد حمله قرار بگیرد.

ترکیه 29 میلیارد دلار بودجه دفاعی دارد که تنها 30 درصد از آن صرف تجهیزات می‌شود و بیشترین میزان بودجه برای حقوق پرسنل است، لهستان 38 میلیارد دلار کنار گذاشته که 56 درصد آن برای تسلیحات و تجهیزات و 44 درصد برای حقوق پرسنل است، یونان هم 9 میلیارد دلار اختصاص داده که غالباً برای حقوق ماهیانه پرسنل بوده و فقط 38 درصد از آن برای تجهیزات است.

در تحلیل مدل‌های دفاعی این سه کشور باید گفت: لهستان در حال ساختن چیزی است که می‌توان آن را یک لایه دفاعی چند سطحی و «معماری یکپارچه دفاع هوایی و موشکی» نامید و یکی از بزرگ‌ترین پروژه‌های دفاع هوایی اروپا محسوب می‌شود. این مدل با این میزان از هزینه و ابعاد فنی و با این مقیاس، هنوز در ترکیه وجود ندارد.

کارشناسان دفاعی نزدیک به دولت اردوغان، معتقدند که لهستان برای تقویت تجهیزات دفاعی فقط به پول متکی است، اما ترکیه، صنایع دفاعی ملی را تقویت کرده است.

در مقابل، تحلیلگران اروپایی می‌گویند: ترکیه در برخی فناوری‌های بسیار پیشرفته دفاعی مانند موتور هواپیما، سنسورها، اپتیک، موتورهای دریایی، زیرسامانه‌های هوافضایی و برخی قطعات الکترونیکی هنوز به خارج وابسته است. بنابراین ترکیه از نظر استقلال صنعتی از لهستان جلوتر است، اما هنوز استقلال کامل تکنولوژیک ندارد. 

این در حالی است که یونان، غالباً با مدل «بازدارندگی هوایی – دریایی (Air-Sea Deterrence)، در موقعیت متفاوتی قرار گرفته که با ارتش زمینی پرجمعیت لهستان قابل مقایسه نیست.

البته این رویداد، به نفع آمریکا و صهیونیست‌ها تمام شده و یونان با رژیم اسرائیل، چندین قرارداد امضا کرده که یکی از آنها قرارداد 3 میلیارد یورویی موسوم به سپر آشیل «Achilles Shield» بود. 

به این ترتیب و در مقایسه سه کشور مزبور باید گفت: ترکیه از نظر حجم و تنوع نیروی نظامی و همچنین صنعت دفاعی، یکی از قدرتمندترین اعضای اروپایی ناتو است؛ اما در حوزه نبرد هوایی و پدافندی و موشکی مشکل دارد و هنوز در مرحله گذار از سامانه‌های پراکنده به یک معماری واقعاً یکپارچه و چندلایه قرار دارد.

لهستان پس از جنگ اوکراین این حوزه را به یکی از بالاترین اولویت‌های ملی تبدیل کرده است؛ یونان نیز اکنون با همکاری رژیم اسرائیل و آمریکا در حال ایجاد یک معماری جدید دفاع هوایی و موشکی است.

انتهای پیام/