به گزارش خبرگزاری تسنیم از بوشهر، هفته وحدت، تنها چند روز در تقویم نیست؛ یادآور یک حقیقت بزرگ و یک مسئولیت تاریخی است. حقیقتی به وسعت امت اسلام و مسئولیتی به سنگینی خون شهیدانی که برای سربلندی این امت جان داده‌اند. این هفته، پلی است میان دل‌هایی که یک قبله دارند، یک خدا را می‌پرستند، به یک پیامبر ایمان دارند، کتابی واحد را تلاوت می‌کنند و هر روز در نمازهای خود رو به یک کعبه می‌ایستند.

استان بوشهر به عنوان یکی از کانون‌های برجسته وحدت و همدلی میان برادران شیعه و اهل سنت، این روزها جلوه‌ای از آرمان بلند اسلامی را در معرض دید جهانیان قرار داده است.

خداوند متعال هنگامی که مسلمانان را به راه خویش فراخواند، فرمان داد: «وَاعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِیعًا وَلَا تَفَرَّقُوا». این «جمیعاً» پیام وحدت است؛ یعنی ایمانِ تنها، اگر به مسئولیت اجتماعی نینجامد، کافی نیست. خداوند نمی‌خواهد هرکس در گوشه‌ای از امت، تنها به نجات خویش بیندیشد و از سرنوشت دیگران غافل باشد.

امت اسلامی هنگامی به عزت می‌رسد که «من»‌ها در پرتو «ما»ی بزرگ اسلامی معنا پیدا کنند؛ هنگامی که مسلمان، درد مسلمان را درد خود بداند و فریاد مظلوم را، هرجا که باشد، فریاد وجدان خویش بشنود.

هفته وحدت، تنها چند روز در تقویم نیست؛ یادآور یک حقیقت بزرگ و یک مسئولیت تاریخی است. حقیقتی به وسعت امت اسلام و مسئولیتی به سنگینی خون شهیدانی که برای سربلندی این امت جان داده‌اند. این هفته، پلی است میان دل‌هایی که یک قبله دارند، یک خدا را می‌پرستند، به یک پیامبر ایمان دارند، کتابی واحد را تلاوت می‌کنند و هر روز در نمازهای خود رو به یک کعبه می‌ایستند.

اسلام از نخستین روزهای طلوعش، دینِ پراکندگی و جدایی نبود؛ دینِ پیوند دل‌ها، همدلی جان‌ها و برادری انسان‌ها بود. خداوند متعال هنگامی که مسلمانان را به راه خویش فراخواند، فرمان داد: «وَاعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِیعًا وَلَا تَفَرَّقُوا»؛ همگی به ریسمان خدا چنگ زنید و پراکنده نشوید. این «جمیعاً» پیام وحدت است؛ یعنی ایمانِ تنها، اگر به مسئولیت اجتماعی نینجامد، کافی نیست. امت اسلامی هنگامی به عزت می‌رسد که «من»‌ها در پرتو «ما»ی بزرگ اسلامی معنا پیدا کنند.

وحدت، یک شعار سیاسی زودگذر نیست؛ ریشه در توحید دارد. آن‌که به خدای واحد ایمان دارد، نمی‌تواند به آسانی در برابر تکه‌تکه شدن امت او بی‌تفاوت بماند. وحدت یعنی بازگشت به آن حقیقتی که پیامبر اکرم(ص) برای آن رنج کشید؛ حقیقتی که در مدینه، میان دشمنی‌های دیرینه، پیوند اخوت برقرار کرد. قرآن کریم درباره این معجزه بزرگ می‌فرماید: «وَأَلَّفَ بَیْنَ قُلُوبِهِمْ لَوْ أَنْفَقْتَ مَا فِی الْأَرْضِ جَمِیعًا مَا أَلَّفْتَ بَیْنَ قُلُوبِهِمْ وَلَكِنَّ اللَّهَ أَلَّفَ بَیْنَهُمْ».

در این مسیر، باید دانست که وحدت به معنای حذف مذاهب یا تحمیل یک قرائت بر همه نیست؛ بلکه وحدت، احترام به هویت‌ها در زیر پرچم مشترک اسلام است. وحدت یعنی شیعه، شیعه بماند و سنی، سنی؛ اما هیچ‌کدام ابزار دشمن برای ضربه زدن به دیگری نشوند. وحدت یعنی اختلاف علمی، به دشمنی خیابانی و نفرت مذهبی تبدیل نشود.

وحدت اسلامی، در حقیقت بازگشت به خانه مشترک است؛ خانه‌ای به نام لا اله الا الله محمد رسول الله خانه‌ای که ستون‌هایش قرآن، قبله‌اش کعبه، چراغش سیره پیامبر و روح آن، محبت و برادری است. باشد که در این هفته، تنها از وحدت سخن نگوییم، بلکه آن را زندگی کنیم و در برابر توطئه‌های تفرقه‌افکنانه، هوشیار و در برابر برادران مسلمان، مهربان باشیم.

نویسنده: محمود خدری، مدرس دانشگاه استان بوشهر

انتهای پیام/